Życzę wszystkim razem i każdemu z osobna...

 

Święta bez decorum, czyli życzenia z komentarzem

Wczoraj zaczęło się Triduum Paschalne. Inne niż zwykle, trudniejsze jakby. Pozbawione naturalnego sztafażu, wyuczonych gestów. Triduum "oglądane przez szybkę" - telewizora, komputera. Wymagające większego wysiłku, większego skupienia, oderwania się od decorum. Przeżywane z kanapy, na której zwykle przeżywam rzeczy całkiem inne - jak na przykład losy bohaterki czytanej przeze mnie obecnie "Opowieści Podręcznej". Muszę zapomnieć o tej kanapie, o stojącym przed nią stoliku do kawy, na którym teraz nie stawiam filiżanki, ale krzyż...

To  nietypowe Triduum zmusza, by - jak w którymś ze swoich trafnych komentarzy powiedział ojciec Szustak - religijność ustąpiła miejsca wierze. Żeby z tej próby wyjść zwycięsko, muszę zmobilizować wszystkie moje duchowe aktywa. Czy brak "koszyczka" wpędzi mnie w depresję, czy raczej pozwoli naprawdę poczuć -  co niby intelektem obejmuję od dawna - że koszyczek to tylko didascalia?

Okaże się. A tymczasem powtarzam sobie "bądź wola Twoja". Bo, w sumie, cóż mądrzejszego mogłabym powiedzieć?

Przebudzanka na Nowy Rok

Nim rzęsy jeszcze snem posklejane

Po nocy pewnie ciut przehulanej

Na bladość świtu z trudem rozchylisz

Niechaj Ci ranek trochę umili…

Ref.

Noworoczna przebudzanka

Wymruczana cicho z ranka

Trochę sennie i lirycznie –

Duet z bardzo młodym styczniem

Nie jest nadmiernie optymistyczna

Ciut refleksyjna, krztę nostalgiczna

Znająca życie od każdej strony

I smaki  - słodki, gorzki i słony…

Ref.

Noworoczna przebudzanka

Wymruczana cicho z ranka

Trochę sennie i lirycznie –

Duet z bardzo młodym styczniem

Niech Ci pomoże żegnać co było

Co się udało i co skiepściło

Co się potłukło już bez nadziei

I coś próbował byle jak skleić

Ref.

Noworoczna przebudzanka

Wymruczana cicho z ranka

Trochę sennie i lirycznie –

Duet z bardzo młodym styczniem

Niech Ci pomoże witać, co będzie

Co los Ci nitką cieniutką przędzie

Co zrobisz dobrze, co całkiem schrzanisz

Co będzie cudne i co do bani

Ref.

Przebudzanka noworoczna

Teraz trochę bardziej skoczna

Mrugająca złotym okiem –

Duet z całkiem nowym rokiem

Spóźnione, ale z serca...

Każdemy, kto tu zajrzy, życzę...

Miejcie nadzieję, którzy tu wchodzicie...

Moje życzenia dla Ciebie,

miły Czytelniku

Grochem o ścianę

Dawno mnie tu nie było. Z różnych powodów, o których jakoś nie mam siły pisać. Na razie zostawiam kilka wersów.

Grochem o ścianę

Rzuciłam grochem o ścianę.
W paru miejscach
odpadła farba.
Dziurki jak po kulach.
Pomyślałam:
Rzucę raz jeszcze,
to odpadnie więcej,
i więcej - aż do skutku.
(Uczono mnie przecież:
kropla drąży skałę).
Rzucam.
Rzucam.
W końcu
zabrakło mi grochu. 

Życzę wszytkim razem i każdemu z osobna (w tym i sobie)...

... żeby strawa duchowa była ważniejsza od pierogów i barszczu, a puste miejsce przy stole czekało na każdego - bez względu na to, jak bardzo się od nas różni. I niech każdy poważnie potraktuje przypowieść o belce i drzazdze.

Do poczytania w nowym roku!

Wyjątek

Znam jeden wyjątek

który wyjątkowo

nie potwierdza reguły

Za wyjątkiem wyjątków

kiedy potwierdza

Jeśli nie rozumiesz

nie jesteś

wyjątkiem

 ***

Napisałam wiersz o wyjątku.

Od reguły, rzecz jasna.

Wyjątkowo się nie udał.

I tak jest z reguły.

Morze zimowe. Impresja

Morze zimowe jest inne…

Nie szepcze kochankom
słodkich ballad lirycznych
w rytmie bossa novy.
Nie stroi się w turkusy,
opale, szafiry…
Morze zimowe jest nagie.
Krzyczy z bólu i zimna,
marznąc pod lustrem nieba
ciężkim od ołowiu.

Moja Ryska Przygoda. Wiersz nocny

Ryska noc styczniowa 

W białej koszuli nocnej
noc-wariatka
stuka w moje okno
płosząc sny
które rankiem
przycupną na szybie
w pejzażach szronu

Każdemu, kto tu wejdzie, życzę...

Drogi Czytelniku!

Niech Twoje święta będą święte.
Niech w Twoim domu i sercu panuje pokój.
Niech bliźni będzie bliźnim, a puste miejsce przy stole nie tylko piękną tradycją.
Niech każdy Twój wybór i każda decyzja będą mądre mądrością głębszą i większą niż Twoja.
Radosnych Świąt!

Moja Ryska Przygoda. Niewidzialna pełnia w Rydze

Selene zadrwiła sobie
z wszystkich przepowiedni. 
Otulona płaszczem z chmur
przechadza się po niebie
z dala od moich oczu
boleśnie bezsennych

Moja Ryska Przygoda. Małe zwycięstwa

Samotne życie na emigracji obfituje w rozmaite wyzwania. Byle drobiazg urasta do rangi problemu, a byle problem do rangi dramatu. Weźmy na przykład sytuację, gdy przytyka się odpływ w wannie. W normalnym życiu człowiek w ogóle ten fakt ignoruje, bo wie, że wróci z pracy PiW, to się sprawą zajmie. A tu? Tu człowiek musi sobie radzić sam. I nawet nie bardzo może poprosić o pomoc tego miłego sąsiada z drugiego piętra , co to się tak ładnie uśmiecha na dzień dobry. No bo niby w jakim języku ma mu człowiek wytłumaczyć, że nie spływa jak powinno, hę?

Albo weźmy taki rower. Okej, jak się szprychy wygięły, to się bez gadania pojechało do serwisu, zapłaciło i szlus. Ale co zrobić, gdy siodełko lata na wszystkie strony, a serwis akurat zamknęli, bo im się urlopu zachciało. (Ulrop? Teraz? We wrześniu? Kiedy zimno jak w psiarni?!) No i to pompowanie kół! Wprawdzie na ścianie serwisu wisi takie coś do użytku publicznego, czym można koła napompować i nawet sprawdzić ciśnienie. A PiW, zanim wyjechał, poinstruował, jak się tym ustrojstwem posługiwać. Ale instruktarz sobie, a życie sobie, prawda?

Że nie wspomnę o odczytywaniu liczników. Przychodzi mail od właścicielki mieszkania, że czeka na odczyt. Licznik prądu łatwo znaleźć, bo wisi na widoku i świeci na zielono (za cholerę nie wiem, dlaczego, może to sygnał, że prąd mamy eko?). Ten od wody też widać gołym okiem - łazienka jest tak mała, że trudno nie zauważyć. Za to gaz - ukryty tak starannie, że trzeba wykopaliska prowadzić!

I tak dalej, i tak dalej. Dużo tego. Nagle się okazuje, że do tej pory miałam rajskie życie. O tylu sprawach nie musiałam myśleć! A teraz muszę. I nie dość, że myśleć, to jeszcze coś z nimi zrobić. Dlatego cieszy mnie każde małe zwycięstwo. Do odpływu wanny wlałam wrzątku i spływa. Super, jestem genialna! Siodełko pokazałam koledze z pracy, powiedział, że się śruba poluzowała. W domu łaps za scyzoryk, kilka sprawnych (no dobra, niezbyt sprawnych) ruchów, prawie odcięty palec, ale śruba trzyma jak marzenie. Brawo ja! Licznik znalazłam po dwóch dniach i obyło się bez rozwalania ścian. Alleluja!

Za to z pompowaniem kół to już wiktoria do potęgi entej. Bo najpierw, wbrew chronologii, było Waterloo - zamiast napompować, zrobiłam coś nie tak i z jednej opony powietrze zeszło do zera. Pół godziny męki, ręce i twarz utytłane, a w końcu - Austerlitz! Z perspektywy Napoleona, rzecz jasna. Na wszelki wypadek drugiego koła nie tknęłam. Żeby mi się czasem kampania rosyjska nie przytrafiła.

I tak to się toczy. Człowiek cieszy się drobiazgami. Takimi jak, na przykład, odnalezienie w sieci piosenki Jethro Tull. Przyplątała się nagle, nie wiadomo skąd, i grała w głowie na flecie Iana Andersona. Żeby ją zidentyfikować (tytułu za czorta nie mogłam sobie przypomnieć), przetrząsnęłam cały YouTube. A kiedy wczoraj o pierwszej nad ranem z komputera popłynęły dźwięki, które w podstawówce przyprawiały mnie o żywsze bicie serca, znów odniosłam zwycięstwo.

PS. Dla chętnych prezent muzyczny:  Ćmy Jethro Tull, plus moje tłumaczenie tekstu - w końcu, trzeba coś robić w te ryskie, coraz dłuższe wieczory.

Ćmy

Witraża skrzydło wiatr uchylił
Płonący zadrżał świecy knot       
Wabiąc nocnych rój motyli
Na ostatni lot
Majowa bryza ku nam słała
szepty i słodki zapach łąk
Gdy ona tak przede mną stała
Naga jak lilii biały pąk
Chłonąc aurę tę wiosenną
Na lekkich skrzydłach nocnych ciem
Fruniemy razem w noc bezsenną
Aż się stanie dniem.
Gonimy za ulotnym cieniem
Gdy go przyzywa świecy moc   
Aby lekkich skrzydeł drżeniem   
Cicho pieścił noc.
I w tym szaleństwie zanurzeni
na oślep gnamy w złoty blask
Dotykiem skrzydeł nocnych cieni
Powitamy brzask

Życie trwa nazbyt długo – leming rzekł
Świecy kres, rój motyli wokół legł.

I my też spłoniemy
Coraz dłuższy knot, coraz krótszy bieg

Witraża skrzydło wiatr uchylił
Płonący zadrżał świecy knot
Wabiąc nocnych rój motyli
Na ostatni lot
By uwielbiły z nami chwilę
Światła co nieśmiertelne jest
Gdy w jej źrenicach dwa motyle
Tańczą aż po kres.

Moja Ryska Przygoda. Wieczorna refleksja przy pustym stole

Takie myśli przychodzą człowiekowi do głowy, kiedy znów wieczerza samotnie.

Dziel ze mną

Dziel ze mną ranki niedospane
I dziel wieczory przmęczone
Dziel ze mną obiad i śniadanie
Dziel to co słodkie i to co słone

Dziel czego mało i czego sporo
Dziel co podzielne i to co nie
I tylko nie dziel włosa na czworo
I nie rozdzielaj ciebie i mnie

Bezsenność

Podobno wdowy
cierpią na bezsenność.
Słomiane wdowy
mają noce ze słomy.
Słomiany ogień
płonie bardzo krótko.
Pod powiekami
zostaje mi popiół.

Social Media Syndrom

Ćwierk, ćwierk.

Face to face.

Face to book.

Fotka.

Profil.

En face.

Słowa.

.........................

Sens?

Każdemu, kto tu zajrzy...

Betlejem 2015

W domu chleba,

który okazał się stajnią,

noc była jasna

jak proroctwo Izajasza.

Który (nawiasem mówiąc)

zupełnie przemilczał 

Mikołaja, Śnieżynkę 

i świąteczne drzewko,

skupiając się na grzechu

oraz odkupieniu

(takich tam nie bardzo

popularnych rzeczach).

Mędrcy nie zrozumieli.

Za to prostaczkowie

uznali, że wcale nie muszą rozumieć.

W małej stajni,

co się okazała domem chleba,

światu się objawił 

Cud Niezrozumienia.

Każdemu, kto tu zajrzy, życzę, by nie musiał rozumieć i z ufnością radował się Obietnicą Betlejemskiej Nocy. Radosnych Świąt!

Bądź wola Twoja

Nie od poniedziałku do piątku,

z przerwą na moje widzimisię.

Nie od mojego niechcenia

i z moim jak z łaski.

Nie od czasu do czasu,

kiedy mam ochotę,

albo kiedy, po prostu,

zwyczajnie nie szkodzi. 

Nie, kiedy wygodnie,

kiedy nie uwiera.

Nie troszkę, odrobinkę

albo relatywnie.

Ale zawsze, bezwględnie

i bez zbędnych pytań. 

Jako w niebie,

tak i we mnie. 

Drzewo życia, czyli adwentowa refleksja poetycka

Drzewo I

Korzeniami wczepiam się w życie,
koroną  sięgam śmierci.
Wiatr w moich liściach
szepcze o wieczności.


Drzewo II

W moich liściach ukryta
mnogość bytów i znaczeń.
Pytania retoryczne
i godzące w sedno,
istoty osobliwe,
osoby istotne,
czasy przeszłe, zaprzeszłe,
obecne i przyszłe
(a gdy się dobrze przyjrzeć,
także te niebyłe).
Wiem, że jestem
i tyle musi mi wystarczyć.
Choć czasem, dosyć często
korci mnie, by spytać,
czy cieśla zrobi ze mnie
stół czy szubienicę.