Futbol kontra wybory, czyli o wyższości goli nad sondażami

Jako świadoma obywatelka RP, doceniająca wagę wyborów prezydenckich, postanowiłam spędzić wczorajszy wieczór pod hasłem "Wieczór wyborczy w domu i zagrodzie". W tym celu, do naszej zagrody zaprosiliśmy przyjaciół, wcześniej się upewniwszy, że głosowali na "naszego" kandydata. Bo choć kandydat Jarosław K. twierdzi, że od wczoraj wszyscy różnimy się pięknie, ja tam wolę zjeść kolację z kimś, z kim pięknie się nie różnię - mniejsze zagrożenie chorobą wrzodową.

W ten oto sposób, zasiedliśmy sobie wczoraj w gronie przyjaciół, co się pięknie nie różnią, przed telewizorem i śledziliśmy wyniki napływające z komisji wyborczych. Trochę nas dziwiło, że napływają jakoś tak ślamazarnie, choć przecież to nie wybory parlamentarne, kandydatów było raptem dziesięciu, więc zliczenie krzyżyków przy tych paru nazwiskach i przesłanie mejlem wyników tych skomplikowanych obliczeń do PKW nie powinno nastręczać aż takich problemów.

Ale nastręczało, więc naród (w tym i my) skazany był na słynne już w naszym kraju sondaże. Żeby nie zawężać sobie percepcji, zrobiliśmy użytek z pilota, dzieląc czas antenowy między TVP Info oraz TVN 24 - siedem i pół minuty dla jednych, siedem i pół minuty dla drugich i abarot od nowa. Taktyka ta okazała się bardzo trafiona, bo sondaż TVP głosił całkiem co innego niż sondaż TVN. Trochę nas to zdezorientowało i już nie wiedzieliśmy - otwierać tego szampana czy nie? W związku z tym, przyjaciel zaproponował, żebyśmy może, w ramach relaksu, przerzucili na meczyk.

Grało akurat Wybrzeże Kości Słoniowej z Brazylią. Czas antenowy podzieliśmy zatem na trzy - po siedem i pół minuty na TVP Info, TVP2 i TVN24, i tak sobie dotrwaliśmy do końca meczu. Kiedy wyłączaliśmy telewizor, wiedzieliśmy, że Brazylia dokopała WKS trzy do jednego. Nie wiedzieliśmy natomiast, ile Komorowski dokopał Kaczyńskiemu. Bo sondaże nadal uparcie się różniły - może i pięknie, ale dosyć zasadniczo.

I tak oto ujawniła się przewaga sportu nad polityką, goli nad sondażami. Które, jak pokazuje doświadczenie, odzwierciedlają bardziej pobożne życzenia zleceniodawców, niż rzeczywistość.

Kto zwyciężył w debacie

Powiem od razu - nie mam pojęcia. Nie oglądałam, nie słuchałam, nie czytałam komentarzy. Mam dosyć tej maszynki do mielenia mózgów, jaką jest kampania wyborcza. I choć wiem, że to nieunikniony element demokracji i wyborów, mam na szczęście - nomen omen - wybór: mogę wyłączyć telewizor.

I robię to, ostatnio coraz częściej. Co wcale nie znaczy, że wybory mijają mnie bokiem. Nie ma zmiłuj. Ba, powiem więcej - sama biorę udział w debatach. Wystarczy się spotkać ze znajomymi. Prędzej czy później, temat wyborów wypełza z kąta i wygodnie rozsiada się przy stole. A potem to już tylko o tym...

Ot, choćby wczoraj. Pojechaliśmy sobie rodzinnie do przyjaciół pod Warszawę. Mają dom z ogrodem, taras obrośnięty zielenią, dwa psy oraz - żeby nie było tak rajsko - całą masę komarów, ale przed tymi ostatnimi dzielnie broniliśmy się przy pomocy repelentów. No więc, siedzieliśmy na tym tarasie, popijając kawę i piwko i kontemplując odżyłą po ostatnich deszczach przyrodę. Było sielsko i anielsko, ale do czasu. Zza jakiegoś krzaka (podejrzewam, że kłującego) wylazły wybory, wtargnęły na taras i zmąciły nam błogi spokój.

Okazało się, że my głosować będziemy na jednego, oni na drugiego, bo my myślimy o jednym to, a oni o drugim tamto i vice versa. W powietrzu, oprócz komarów, zaczęły fruwać argumenty, niektóre też kłujące. A potem, nagle zamilkliśmy. Popatrzyliśmy na siebie i niemal wybuchnęliśmy śmiechem. I z nieskrywaną przyjemnością skonstatowaliśmy, że choć różnimy się co do oceny kandydatów na prezydenta, Agnieszka nadal robi wspaniałe grafiki i świetną kawę, z Markiem doskonale rozmawia się o sztuce, a my też jesteśmy całkiem sympatyczni. Oni niech sobie głosują na jednego, my na drugiego, historia oceni, kto się mniej pomylił, a państwo K. i państwo B. nadal się będą przyjaźnić i wspólnie oganiać się od komarów.

Krótko mówiąc, w NASZEJ debacie zwyciężył zdrowy rozsądek.

Wyborcze pitu-pitu

Kampania prezydencka trwa w najlepsze, choć komitety wyborcze dopiero się rejestrują. Na razie jest ich już ponad 20, co doprawdy wspaniale świadczy o demokracji. Każdy, kto ma choć odrobinę zmysłu organizacyjnego i dużą dawkę "parcia na szkło i sitko" (radiowy i telewizyjny czas antenowy w trakcie kampanii należy się każdemu kandydatowi jak psu zupa), może sobie taki komitet zarejestrować i przez chwilę zaistnieć jako potencjalny prezydent RP.

Rzuciłam okiem na listę - połowa nazwisk (a może i więcej) nie mówi mi zupełnie nic. Jak jednak pokazuje doświadczenie, nawet kandydat znikąd albo z Peru (lub Kanady - co do tego nie było pewności) może u nas przejść do drugiej tury. Pamiętam doskonale, jak w grudniu 1990 roku, leżąc na oddziale położniczym Szpitala Bielańskiego, zwlokłam się z łoża boleści, żeby zagłosować na Lecha Wałęsę, przerażona perspektywą prezydenta Tymińskiego z czarną teczką w ręku. Od tamtej pory nie lekceważę już żadnego kandydata, bo niezbadane są wyroki demos.

Ale wróćmy do teraźniejszości. Jak już mówiłam, kampania trwa, a jej nieodłącznym elementem są, rzecz jasna, słowa. Leją się one nieprzerwanie i trochę już na nie głuchniemy, bo kto by tego wszystkiego słuchał! Ale czasem warto posłuchać - choćby dla gimnastyki intelektualnej. Ot, wczoraj, na ten przykład. Jarosław Kaczyński ogłosił, że kandyduje. Żadna niespodzianka, każde dziecko w Polsce wiedziało, że inny scenariusz raczej nie wchodzi w grę. I z grubsza można było przewidzieć, jakie padną argumenty.

Zdumiewa mnie jednak, jak często polityków, i to doświadczonych, ponosi zapał retoryczny. Bo kiedy czytam, że Jarosław Kaczyński zamierza "kontynuować dzieło ofiar smoleńskiej tragedii", natychmiast nasuwa mi się pytanie: których, mianowicie? Trudno bowiem nie zauważyć, że dzieło prowadzone przez - dajmy na to - Janusza Kurtykę różniło się dosyć zasadniczo od dzieła posłanki Jarugi-Nowackiej czy Jerzego Szmajdzińskiego. W smoleńskiej tragedii zginęli ludzie tak wielu opcji politycznych, tak rozmaitych poglądów i światopoglądów, że wrzucenie ich - pardonnez-moi le mot - do jednego worka to grube nieporozumienie.

Tak, tak, ja wiem, co Jarosław Kaczyński miał na myśli. Wiem, że mówiąc o "elicie patriotycznej", mówił o swoim świętej pamięci bracie i kolegach z Prawa i Sprawiedliwości. Ale tego, rzecz jasna, nie mógł jasno oświadczyć, bo to godziłoby w cześć pozostałych ofiar. Więc posłużył się uogólnieniem. I wyszło, co wyszło. Jak dla mnie - tak sobie. I po raz kolejny się przekonuję, że w wyborczej walce słowa ważone są lekce - mało kto się przejmuje tym, co naprawdę znaczą. Ot, takie wyborcze pitu-pitu.

A propos! Może zamiast analizować i doszukiwać się sensu, gdzie go nie ma, sprawdzę, czy mąż dobrze wypełnił PIT.