Z palemką do Jezuska

Kicz wyciska łzy wzruszenia. Pierwsza łza mówi: jakie to piękne, dzieci biegnące po trawniku!
Druga łza mówi: jakie to piękne, wzruszać się wraz z całą ludzkością dziećmi biegnącymi po  trawniku! Dopiero ta druga łza robi z kiczu kicz.

Milan Kundera, Nieznośna lekkość bytu

Kiedy zbliżają się święta - nieważne, Wielkanoc, Boże Narodzenie czy inne, którym towarzyszy bogata oprawa i rytuał, toczę małą, prywatną wojnę. Rozgrywa się ona po cichutku, bez fajerwerków, w głębi duszy. A stawką jest dusza właśnie.

Bo tak się jakoś składa, że im bogatszy obrządek, tym częściej ociera się o kicz. Choinki, baranki, szopki, pisanki, kurczaczki, palemki... Panoplia symboli, motywów, ozdób i ornamentów. Tak bogata, że jak się człowiek nie postara, łatwo w tym grzęźnie. Łatwo to polubić. Łatwo tym się zachwycić. I zamiast świętować, czyli się uświęcać, zachłysnąć się tanim wzruszeniem.

Czy jest od tego ucieczka? Zacytowany wyżej Kundera dał jakże celną odpowiedź - trzeba pytać. Bo w krainie totalnego kiczu odpowiedzi są z góry ustalone i wykluczają jakiekolwiek pytania. (...)  Pytanie jest jak nóż, który rozcina płótno namalowanej dekoracji, abyśmy mogli zajrzeć, co się za nią kryje.

Tylko, że to, cholera, wcale nie jest takie łatwe.

Dzień jak co dzień?

1. Wstałam o świcie - jak zwykle.
2. Mąż zrobił śniadanie - jak zwykle (sic!).
3. Pojechałam do pracy - jak zwykle.
4. Tyrałam tam jak głupia - jak zwykle.
5. Pojechałam z córką do lekarza - jak zwykle.
6. Z domu odpisałam na kilka służbowych maili - jak zwykle.

1. W pracy koledzy złożyli mi urocze życzenia i zafundowali słodkie latte - miła odmiana.
2. Córka mnie naciągnęła na zakup 3 pilniczków do paznokci - zawsze to coś w rodzaju prezentu.
3. Wieczorem idę do kina z mężem - na "Żelazną damę" - to nie zdarza się co dzień.
4. ....................................................... - tu zostawiam miejsce na jakiś niespodziewany gest ze strony Ślubnego lub - co mniej prawdopodobne - Synusia.

Wychodzi na to, że jeśli śniadanie szykowane przez małżonka uznać za wydarzenie z gatunku nadzwyczajnych (u mnie to normalka, ale podobno u innych kobitek niekoniecznie), wynik byłby 5:5. Czyli ani rutyna, ani święto. Wiem! Przed snem zapalę sobie kadzidełko o zapachu lawendy. Mąż tego nie znosi, ale kto wie, może DZIŚ nie zaprotestuje? Niech żyje Dzień Kobiet!