Jedną z nieszczęsnych ofiar takiej właśnie alergii na "zaraza" jestem ja. Objawy pojawiły się dosyć dawno, ale je zlekceważyłam i choroba postępowała zdradliwie aż do stanu, w którym leczenie objawowe już nie wystarcza. Potrzebna jest interwencja zgoła chirurgiczna - trzeba dokonać ekstrakcji "zaraza", co - rzecz jasna - może być operacją bolesną. I któż przewidzi efekty uboczne?
Niestety, na tym nie koniec. Bo nawet jeśli operacja się powiedzie i "zaraz" zostanie usunięty skutecznie i trwale, istnieje spore ryzyko, że w jego miejsce pojawi się inny czynnik alergizujący, czyli niejaki "już". Należy on do tej samej grupy co "zaraz" i daje podobne objawy kliniczne - przyspieszony puls, podwyższone ciśnienie, a w skrajnych przypadkach - pianę na ustach. Leczenie - identyczne jak przy "zarazie", rokowania - równie optymistyczne.
Wygląda na to, że są tylko dwa wyjścia: albo przyzwyczaję się do "zaraza" i alergia nań przestanie być aż tak dokuczliwa, albo pewnego dnia "zaraz" zniknie w cudowny sposób, pozostawiając po sobie jedynie wspomnienie, które z czasem przerodzi się w zabawną anegdotę. Jak poznam, że ten dzień nadszedł? O, bardzo prosto. Wystarczy, że gdy spytam córkę: "Zosiu, kiedy zamierzasz się wziąć do lekcji?", moja latorośl odpowie: "Za dwanaście minut/trzy kwadranse/godzinę/jutro/za miesiąc (niepotrzebne skreślić)." W żadnym wypadku ZARAZ.
