- Poradnia dzieci zdrowych, słucham?
- Dzień dobry, moje nazwisko Biały, chciałabym zapisać córkę na zaszczepienie trzecią dawką szczepionki przeciwko HPV…
- Imię, nazwisko, rok urodzenia córki…?
[Grzecznie wymieniam.]
[Po drugiej stronie słychać szczęk wysuwanych szuflad, szelest papieru.]
- Mogę zapisać córkę na 9 lipca.
- Oj, to za późno! Córka ósmego wyjeżdża na obóz. Poza tym, pierwszą dawkę otrzymała 31 grudnia, trzecią musi dostać 6 miesięcy po pierwszej dawce. Czyli najpóźniej na początku lipca...
- Nic pani nie poradzę, takie mamy terminy.
- Ale ja muszę zaszczepić córkę w określonym czasie! Inaczej szczepionka nie będzie skuteczna!
- Mamy za dużo pacjentów, nie mogę pani zapisać.
- Ale szczepienie trwa 5 minut!
- Lekarz musi zbadać dziecko przed szczepieniem. Mamy komplet pacjentów.
- Proszę pani, kupiłam szczepionkę za własne pieniądze, chcę tylko, by osoba kompetentna wykonała zastrzyk…
- Może pani iść „na stronę dzieci chorych”. Może tam lekarz ją zbada i wtedy przyjdzie pani do nas…
- A jeśli i tam się nie dostanę?
- Niech pani poprosi lekarza.
- A jak mnie nie przyjmie?
- To może pani przyjść do nas i poprosić…
Rozmowa trwała jeszcze kilka minut. Prosiłam, tłumaczyłam, powoływałam się na moje prawa płacącego składki pacjenta, wyrażałam oburzenie. Grochem o ścianę, rzecz jasna.
W piątek pójdę „na stronę dzieci chorych”. Jak mnie wywalą, pójdę „do dzieci zdrowych”. Poproszę, by jakiś lekarz łaskawie zajrzał mojej córce do gardła. I żeby pielęgniarka zaszczepiła ją zakupioną przeze mnie szczepionką. Jeśli w trakcie tego wszystkiego uda mi się zachować spokój, uznam, że zmierzam prostą ścieżką ku świętości.
PS Przed chwilą przeczytałam, że na Galapagos zdechł ostatni osobnik żółwia słoniowego. Przeżył ponad sto lat. Gdyby miał opiekę w ramach NFZ, zdechłby jako osesek!
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą NFZ. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą NFZ. Pokaż wszystkie posty
wtorek, 26 czerwca 2012
wtorek, 22 czerwca 2010
Śmierć frajerom, czyli o absurdach NFZ
Tematem numer jeden obecnej kampanii prezydenckiej będzie szlachetne zdrowie. No i dobrze, bo wszyscy wiemy, że rzeczone zdrowie ma w naszym kraju smak kolejek do przychodni i szpitali, a także pieniędzy wydawanych podwójnie - raz na składki do NFZ, a drugi raz na konkretne usługi, które nam świadczą przychodnie i szpitale prywatne, kiedy nie możemy się dopchać do państwowych.
Fakt, że trudno się nam obecnie połapać, co nasi kandydaci na ten temat myślą, trochę mnie zatem niepokoi. Jarosław Kaczyński zarzuca Bronisławowi Komorowskiemu, że ten chce sprywatyzować służbę zdrowia, czemu Bronisław Komorowski przeczy z całą mocą, podkreślając, że rozstrzygające znaczenie ma art. 68 konstytucji. Żeby nie być jak ta tabaka w rogu, przeczytałam sobie ów artykuł i bardzo się ucieszyłam, bo jego punkt pierwszy mówi, co następuje: "Każdy obywatel ma prawo do ochrony zdrowia." Brzmi świetnie. Równie świetnie brzmi punkt drugi: "Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych." Niestety, cały efekt psuje ostatnie zdanie, które głosi: "Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa." Takie prawo pod warunkiem - klasyka. W tym wypadku, warunkiem jest posiadanie tzw. ubezpieczenia zdrowotnego.
Jak to wygląda w praktyce, wszyscy wiemy. Obawiam się jednak, że nie wiemy do końca, o czym sama się przekonałam nie dalej jak dziś rano. Poszłam do NFZ po tak zwane karty EKUZ, które upoważniają ubezpieczonych obywateli Unii Europejskiej do korzystania z bezpłatnej opieki zdrowotnej w krajach UE. Każdy, kto wybiera się na wakacje do któregoś z krajów UE, powinien się w taką kartę zaopatrzyć, bo bez niej może mieć problemy, jak skręci kostkę - dajmy na to - we Francji. Wypełniłam zatem wnioski, zaopatrzyłam się w dokumenty RMUA świadczące o uiszczaniu składek, zebrałam od dzieci legitymacje szkolne i studenckie i... stanęłam w gigantycznej kolejce z numerkiem 698 w garści.
Prawdziwy problem zaczął się z chwilą, gdy się wyświetlił mój numerek. Okazało się bowiem, że nie posiadam dokumentu świadczącego o zgłoszeniu mnie i dzieci do NFZ. Dokument taki winien wydać pracodawca męża, który jest płatnikiem składek. Błogosławione niech będą komórki! Jeden telefon i w kwadrans później mąż zameldował się przy okienku z wymaganym dokumentem. Ale radość nasza była przedwczesna. Okazało się bowiem, że zgłoszenie zrobione zostało w 2007 roku i jest już nieważne, bo w grudniu 2008 roku ja podjęłam pracę i zgłosiłam dzieci do NFZ (że też mnie podkusiło!), co NFZ skrzętnie odnotował w swoim systemie. Kiedy w maju tego roku zakończyłam pracę, mąż powinien był zgłosić dzieci ponownie (mnie, zresztą, również), czego nie zrobił, bo nie wiedział, że musi. Podobnie, jak ja nie wiedziałam, jaką głupotę zrobiłam, zgłaszając dzieci u mojego pracodawcy.
Efekt? Jedyną osobą ubezpieczoną był mój mąż. Chociaż - uwaga! uwaga! - składki były płacone bez najmniejszej zmiany, ciągle w tej samej wysokości, a przez jakiś czas nawet podwójnie. Jedynym problemem było uchybienie formalne w postaci braku zgłoszenia. Ponownego - dodam. Jeśli, miły Czytelniku, nic z tego nie rozumiesz, pociesz się, że ja też nie. Sympatyczny urzędnik NFZ tłumaczył nam to dobre 15 minut i zrozumiałam tylko tyle, że byłam nadgorliwa, ale "wszystko da się odkręcić". No to odkręciliśmy. Do końca życia jednak nie pojmę, jak to możliwe, że mimo skrupulatnego płacenia składek, rodzina może być pozbawiona ubezpieczenia. A słyszałam, że są tacy, co nie płacą, a są ubezpieczeni. Trzeba by się dowiedzieć, jak oni to robią. Śmierć frajerom!
Fakt, że trudno się nam obecnie połapać, co nasi kandydaci na ten temat myślą, trochę mnie zatem niepokoi. Jarosław Kaczyński zarzuca Bronisławowi Komorowskiemu, że ten chce sprywatyzować służbę zdrowia, czemu Bronisław Komorowski przeczy z całą mocą, podkreślając, że rozstrzygające znaczenie ma art. 68 konstytucji. Żeby nie być jak ta tabaka w rogu, przeczytałam sobie ów artykuł i bardzo się ucieszyłam, bo jego punkt pierwszy mówi, co następuje: "Każdy obywatel ma prawo do ochrony zdrowia." Brzmi świetnie. Równie świetnie brzmi punkt drugi: "Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych." Niestety, cały efekt psuje ostatnie zdanie, które głosi: "Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa." Takie prawo pod warunkiem - klasyka. W tym wypadku, warunkiem jest posiadanie tzw. ubezpieczenia zdrowotnego.
Jak to wygląda w praktyce, wszyscy wiemy. Obawiam się jednak, że nie wiemy do końca, o czym sama się przekonałam nie dalej jak dziś rano. Poszłam do NFZ po tak zwane karty EKUZ, które upoważniają ubezpieczonych obywateli Unii Europejskiej do korzystania z bezpłatnej opieki zdrowotnej w krajach UE. Każdy, kto wybiera się na wakacje do któregoś z krajów UE, powinien się w taką kartę zaopatrzyć, bo bez niej może mieć problemy, jak skręci kostkę - dajmy na to - we Francji. Wypełniłam zatem wnioski, zaopatrzyłam się w dokumenty RMUA świadczące o uiszczaniu składek, zebrałam od dzieci legitymacje szkolne i studenckie i... stanęłam w gigantycznej kolejce z numerkiem 698 w garści.
Prawdziwy problem zaczął się z chwilą, gdy się wyświetlił mój numerek. Okazało się bowiem, że nie posiadam dokumentu świadczącego o zgłoszeniu mnie i dzieci do NFZ. Dokument taki winien wydać pracodawca męża, który jest płatnikiem składek. Błogosławione niech będą komórki! Jeden telefon i w kwadrans później mąż zameldował się przy okienku z wymaganym dokumentem. Ale radość nasza była przedwczesna. Okazało się bowiem, że zgłoszenie zrobione zostało w 2007 roku i jest już nieważne, bo w grudniu 2008 roku ja podjęłam pracę i zgłosiłam dzieci do NFZ (że też mnie podkusiło!), co NFZ skrzętnie odnotował w swoim systemie. Kiedy w maju tego roku zakończyłam pracę, mąż powinien był zgłosić dzieci ponownie (mnie, zresztą, również), czego nie zrobił, bo nie wiedział, że musi. Podobnie, jak ja nie wiedziałam, jaką głupotę zrobiłam, zgłaszając dzieci u mojego pracodawcy.
Efekt? Jedyną osobą ubezpieczoną był mój mąż. Chociaż - uwaga! uwaga! - składki były płacone bez najmniejszej zmiany, ciągle w tej samej wysokości, a przez jakiś czas nawet podwójnie. Jedynym problemem było uchybienie formalne w postaci braku zgłoszenia. Ponownego - dodam. Jeśli, miły Czytelniku, nic z tego nie rozumiesz, pociesz się, że ja też nie. Sympatyczny urzędnik NFZ tłumaczył nam to dobre 15 minut i zrozumiałam tylko tyle, że byłam nadgorliwa, ale "wszystko da się odkręcić". No to odkręciliśmy. Do końca życia jednak nie pojmę, jak to możliwe, że mimo skrupulatnego płacenia składek, rodzina może być pozbawiona ubezpieczenia. A słyszałam, że są tacy, co nie płacą, a są ubezpieczeni. Trzeba by się dowiedzieć, jak oni to robią. Śmierć frajerom!
poniedziałek, 22 marca 2010
Zgroza
To właśnie czuję, czytając artykuł w "Gazecie Wrocławskiej" o kobiecie, która przez wiele miesięcy cierpiała na ostre bóle wywołane nowotworem, a którą lekarze odsyłali od Annasza do Kajfasza i leczyli paracetamolem. Kobieta zmarła, nie doczekawszy się pomocy, przed śmiercią jednak zdążyła się dowiedzieć, że jest symulantką, której nie chce się pracować i wymyśla sobie choroby.
Niestety, nie mogę napisać, że czytam i oczom nie wierzę. Bo wierzę. Nie dalej jak parę dni temu znajoma pożaliła mi się, że lekarze podejrzewają u niej zaawansowany wrzód żołądka, więc musi zrobić gastroskopię. Termin wizyty u gastrologa, który może ją na to badanie skierować - za pół roku. Potem poczeka drugie tyle na samo badanie. Dopiero potem może liczyć na terapię. Nie wiadomo tylko, czy wrzód zechce czekać. I czy nie okaże się nowotworem (prędko odpukuję w niemalowane drewno), który rośnie szybciej, niż to przewidują normy NFZ.
Jednak w świetle artykułu z "Gazety Wrocławskiej okazuje się, że moja znajoma i tak jest farciarą. Lekarz nie odesłał jej do domu z fiolką leków przeciwbólowych, zaproponował jakąś diagnostykę, cokolwiek... Problem tylko w tym, że znajomej nie stać na opłacenie wizyt i badań prywatnych. Co powoli zaczyna być w Polsce równoznaczne z podpisywaniem na siebie wyroku - czasem nawet śmierci.
Mogłabym się pocieszać, że Barack Obama właśnie ukręcił podobny bicz na obywateli USA, ale słaba to pociecha. Zwłaszcza, że za niecałą godzinę jadę z córką na rehabilitację kolana (boczne przyparcie rzepki, jakby się kto pytał), za którą płacę prywatnie, bo gdybym liczyła na NFZ, córka mogłaby doczekać się tej rehabilitacji na późnej emeryturze albo wcale. Więc buzuje we mnie wściekłość, którą zgodnie z filozofią Pollyanny, próbuję łagodzić, myśląc: "Dobrze, że jeszcze mnie stać... Dobrze, że to tylko boczne przyparcie rzepki... Dobrze, że Zośka nie ma trzech kolan..."
Niestety, nie mogę napisać, że czytam i oczom nie wierzę. Bo wierzę. Nie dalej jak parę dni temu znajoma pożaliła mi się, że lekarze podejrzewają u niej zaawansowany wrzód żołądka, więc musi zrobić gastroskopię. Termin wizyty u gastrologa, który może ją na to badanie skierować - za pół roku. Potem poczeka drugie tyle na samo badanie. Dopiero potem może liczyć na terapię. Nie wiadomo tylko, czy wrzód zechce czekać. I czy nie okaże się nowotworem (prędko odpukuję w niemalowane drewno), który rośnie szybciej, niż to przewidują normy NFZ.
Jednak w świetle artykułu z "Gazety Wrocławskiej okazuje się, że moja znajoma i tak jest farciarą. Lekarz nie odesłał jej do domu z fiolką leków przeciwbólowych, zaproponował jakąś diagnostykę, cokolwiek... Problem tylko w tym, że znajomej nie stać na opłacenie wizyt i badań prywatnych. Co powoli zaczyna być w Polsce równoznaczne z podpisywaniem na siebie wyroku - czasem nawet śmierci.
Mogłabym się pocieszać, że Barack Obama właśnie ukręcił podobny bicz na obywateli USA, ale słaba to pociecha. Zwłaszcza, że za niecałą godzinę jadę z córką na rehabilitację kolana (boczne przyparcie rzepki, jakby się kto pytał), za którą płacę prywatnie, bo gdybym liczyła na NFZ, córka mogłaby doczekać się tej rehabilitacji na późnej emeryturze albo wcale. Więc buzuje we mnie wściekłość, którą zgodnie z filozofią Pollyanny, próbuję łagodzić, myśląc: "Dobrze, że jeszcze mnie stać... Dobrze, że to tylko boczne przyparcie rzepki... Dobrze, że Zośka nie ma trzech kolan..."
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Posty
