Mrożek kontra Chopin

W ostatnią niedzielę mój PiW zabrał mnie do teatru. Wyznał mi przy tym, że jest to kolejna odsłona obchodów moich urodzin, które z niewiadomych przyczyn postanowił świętować przez bity miesiąc, co nieustannie zmusza mnie do uświadamiania sobie, ile mam lat. W odwecie, w lutym urządzę mu taki jubileusz, że popamięta! Ale ad rem.

Zatem poszliśmy do teatru. Tym razem był to spektakl grany gościnnie w Mazowieckim Instytucie Kultury, z którym doświadczenia teatralne już mamy, i to całkiem niezłe. Jeśli dodać do tego, że udawaliśmy się na dwie jednoaktówki Mrożka, którego uwielbiam, perspektywa wieczoru z Melpomeną ucieszyła mnie niepomiernie.  W programie były „Wdowy” i „Na pełnym morzu”.  Pierwszy utwór można by nazwać filozoficzną groteską o śmierci. Drugi – bezlitosną diagnozą psychologiczno-społeczną, także w formie groteski (w końcu, to Mrożek).

Fabuły opisywać nie będę – każdy zainteresowany znajdzie sobie w bibliotece lub w sieci. Napiszę tylko głośno i wyraźnie: ODPUŚĆCIE SOBIE ! Odpuśćcie sobie Mrożka w Mazowieckim Instytucie  Kultury na Elektoralnej w Warszawie. Tekst zmasakrowano. Inscenizacyjne pomysły sprowadzono do cieni kościotrupa oraz statku (tak się domyślam, choć cień był nieoczywisty) na kawałku tkaniny. A gra aktorska, eufemistycznie rzecz ujmując, poziomem dorównywała szkolnemu przedstawieniu w liceum mojej córki. By oddać sprawiedliwość,uściślę, że w „Na pełnym morzu” było trochę lepiej, a chwilami wręcz przyzwoicie. Za to we „Wdowach” paleta środków aktorskiego wyrazu ograniczała się do nerwowych chichotów, histerycznych wrzasków,afektowanych min i zamaszystych gestów.

Wpojona przez rodziców kultura kazała nam nie zdezerterować po pierwszej jednoaktówce.Wytrwaliśmy więc do rachitycznych oklasków i przeklinając, że właśnie koło nosa przeleciała nam pierwsza część koncertów finałowych Konkursu Chopinowskiego, wróciliśmy do domu. W drodze powrotnej PiW przyznał się ze skruchą, że w ramach mojego jubileuszu, za 10 dni znów zawitamy w progach Mazowieckiego Instytutu Kultury. O matko z córką!

PS A propos córek. Muszę przyznać, że ich obecność w rodzinie bardzo się przydaje. Nasza starsza wpadła bowiem na pomysł nagrania nam finału Konkursu Chopinowskiego. Przy czterech koncertach e-moll wysłuchanych ciurkiem sprofanowane "Wdowy" odpłynęły "Na pełnym morzu". 

Chopin na akordeonie, czyli Chopin Open w Warszawie

Wczorajszy wieczór spędziłam w towarzystwie Przyjaciółki i Chopina. W Teatrze Wielkim rozpoczął się trzydniowy festiwal La Folle Journée (na polski przełożono to jako Szalone Dni Muzyki), podczas którego warszawska publiczność będzie mogła wziąć udział w ponad stu koncertach i wysłuchać bardzo wielu utworów Fryderyka Chopina. Festiwal, którego idea powstała we Francji (po raz pierwszy odbył się w 1995 roku w Nantes), ma na celu przybliżenie muzyki klasycznej możliwie szerokiej publiczności. W tym roku bohaterem Szalonych Dni Muzyki jest właśnie Chopin, a koncerty na jego cześć odbyły się już we Francji, Hiszpanii, Brazylii i Japonii. Warszawa jest na tej trasie ostatnim przystankiem. Szczegóły na temat festiwalu można znaleźć tu: http://www.chopinopen.pl/index.php?id=30 .

Frycka kocham od zawsze. Już jako mała dziewczynka z zapartym tchem śledziłam Konkursy Chopinowskie, fetowałam zwycięstwo Krystiana Zimermana, nie rozumiałam zachwytów Marty Argerich nad Ivo Pogorelicem, bardzo chciałam, by kolejny konkurs wygrał Jean-Marc Louisada (zwyciężył Bunin, Louisada zajął dopiero V miejsce)... Miałam wiele różnych nagrań obu koncertów, przy czym e-mol zawsze bardziej trafiał mi do serca niż f-mol, choć tego drugiego w niezapomnianym wykonaniu Garricka Ohlsonna też mogę słuchać w nieskończoność.

Dlatego na wczorajszy koncert popędziłam jak na skrzydłach, mimo wysokich obcasów, które mi w tym wybitnie przeszkadzały. Na szczęście, koncert e-mol w wykonaniu Borisa Berezovsky'ego i Sinfonii Varsovii wart był tych obcasów. Kiedy zabrzmiało Rondo vivace, zapomniałam nawet o panującym wokół tropikalnym upale. Berezovsky zagrał porywająco, acz prosto i klasycznie - beż żadnych ekstrawagancji. Myślę, że Frycek byłby zadowolony.

Przypuszczam też, że spodobałoby mu się również wykonanie kilku jego utworów przez akordeonowe Motion Trio. Nowoczesne, dowcipne, zagrane z przymrużeniem oka - dla mnie bomba! Zachwycił mnie zwłaszcza Mazurek C-dur - coś takiego mógł Frycek usłyszeć w wiejskiej karczmie i przenieść na swoją partyturę. W jakimś sensie historia zatoczyła koło.

Reasumując, wspaniały wieczór w doborowym towarzystwie.