Przebudzanka na Nowy Rok

Nim rzęsy jeszcze snem posklejane

Po nocy pewnie ciut przehulanej

Na bladość świtu z trudem rozchylisz

Niechaj Ci ranek trochę umili…

Ref.

Noworoczna przebudzanka

Wymruczana cicho z ranka

Trochę sennie i lirycznie –

Duet z bardzo młodym styczniem

Nie jest nadmiernie optymistyczna

Ciut refleksyjna, krztę nostalgiczna

Znająca życie od każdej strony

I smaki  - słodki, gorzki i słony…

Ref.

Noworoczna przebudzanka

Wymruczana cicho z ranka

Trochę sennie i lirycznie –

Duet z bardzo młodym styczniem

Niech Ci pomoże żegnać co było

Co się udało i co skiepściło

Co się potłukło już bez nadziei

I coś próbował byle jak skleić

Ref.

Noworoczna przebudzanka

Wymruczana cicho z ranka

Trochę sennie i lirycznie –

Duet z bardzo młodym styczniem

Niech Ci pomoże witać, co będzie

Co los Ci nitką cieniutką przędzie

Co zrobisz dobrze, co całkiem schrzanisz

Co będzie cudne i co do bani

Ref.

Przebudzanka noworoczna

Teraz trochę bardziej skoczna

Mrugająca złotym okiem –

Duet z całkiem nowym rokiem

Moja Ryska Przygoda. Wróżby noworoczne

No i mamy nowy rok. W zasadzie, nic nadzwyczajnego – w końcu co roku przeżywamy to samo, ale nie wiedzieć czemu, co roku robimy z tego wielkie halo. Atawistyczne przywiązanie do obrzędów przejścia, ot co!

Dla mnie ten nowy rok jest jednak szczególny. Wprawdzie zainaugurowałam go wśród najbliższych, we własnym, warszawskim domu, ale już drugiego stycznia wylądowałam na lotnisku w Rydze, gdzie w trymiga przedzierzgnęłam się ponownie w ryżankę. Którą to ryżanką będę przez cały 2017. Co najmniej. Sytuacja dla mnie niezwyczajna i skłaniająca do rozlicznych refleksji nad krętymi ścieżkami życia.

A propos krętych ścieżek, Ryga przywitała mnie siąpiącym śniego-deszczem, który w nocy dokonał metamorfozy w śnieg pełną gębą. I z gęby tej sypało tak obficie, że rankiem ścieżka do pracy znów była wąska, kręta i śliska, wiodąca, wśród malowniczych zasp, czasem w zupełnie zaskakujących kierunkach. Do biura dotarłam z narażeniem życia, bo całkiem zasypało mi okulary i widziałam głównie jakieś rozmazane w ciemności (tak, tak, było jeszcze ciemno) cienie.

Moje poświęcenie okazało się jednak psu na budę, bo padła nam sieć, a – jak wiadomo – my bez sieci to jak call girl bez telefonu. Zanim dowiedzieliśmy się, jaka była przyczyna, snuliśmy sobie różne fajne teorie spiskowe, wśród których najbardziej spodobała mi się jedna – ze mną w roli głównej (a jakże).

Otóż nie dalej jak dziś rano zamieściłam na Twitterze taki oto satyryczny rysunek:

W mniej więcej tym samym czasie ten sam rysunek na Fejsie zamieścił kolega Litwin. Uznaliśmy więc zgodnie, że odcięcie nas od sieci to zemsta Sami-Wiecie-Kogo. Fakt, że odcięto całą firmę, a nie tylko mnie i kolegę, świadczyć może albo o braku finezji (jak walić, to po wsiem), albo umiejętności.  Przyczyna okazała się jednak – ku mojemu rozczarowaniu – bardziej prozaiczna - trzasnął jakiś światłowód.

Potem było już tylko gorzej. Nim wyruszyłam z biura, zaspy, którymi przedzierałam się rankiem, przekształciły się w błocko zalegające głównie na ulicach. Przejeżdżające samochody rozjeżdżają je i rozchlapują na wszystkie strony. Jeden taki, nie powiem jaki, z kawaleryjską fantazją władował się na pełnej prędkości w wyjątkowo okazałe bajoro, które w całości znalazło się na moim odzieniu wierzchnim, a częściowo i spodnim (skarpetki w butach zaliczam do odzienia spodniego). Moja „jasna cholera” dosięgła wyłącznie jego tylnego zderzaka, a i tego nie jestem pewna, bo poruszał się z prędkością ponaddźwiękową.

Jeśli by uznać to wszystko za coś w rodzaju wróżby, nowy rok ryżanki rysuje się w barwach raczej ponurych. Po powrocie do domu, w akcie desperacji, rzuciłam okiem na kalendarz, który dostałam w prezencie od przyjaciół z Paryża. Są w nim piękne zdjęcia paryskich ulic oraz cytaty z literatury francuskiej. W styczniu – Proust i taki oto tekst (wolne tłumaczenie BB): Prawdziwa podróż, to nie szukanie nowych pejzaży, ale patrzenie na wszystko nowymi oczyma. Nowe spojrzenie – oto, czego mi trzeba!

Pa! Ryżanka

Darowanemu koniowi...

31 536 000. Tyle sekund miał mijający rok. Ten arytmetyczny wymiar upływającego czasu przypomniał nasz parafialny wikary w homilii, której wysłuchaliśmy z mężem na dzisiejszej mszy dziękczynnej. Liczba robi wrażenie, ale ważniejsze jest co innego.

Istota rzeczy tkwi w tym, że wszystkie te miliony są nam podarowane. Za darmo. Bez drobnego druczku na dole umowy. Bez konieczności spłacania odsetek. A to, czy je zaiwestujemy, czy wydamy na głupoty - to wyłącznie nasz wybór.

Świadomość tego daru nie jest, niestety, stanem permanentnym. Dociera do mnie od - nomen omen - czasu do czasu, zwykle wtedy, gdy na horyzoncie pojawia się jakiś przełom. Kolejne urodziny. Kolejna rocznica czegoś tam. Kolejny sylwester. Kolejne podarowane 31 536 000 sekund. No i wtedy można zrobić tylko jedno - podziękować darczyńcy.

Zatem, drogi Darczyńco! Dziękuję za każdą z trzydziestu jeden milionów pięciuset trzydziestu sześciu tysięcy sekund. Każdą. Nawet tę, w której obgryzałam paznokcie z niepotrzebnych nerwów lub ryczałam w poduszkę z żalu za czymś, co nie było tego warte. I bardzo dziekuję za te sekundy, dosłownie sprzed kwadransa, w których przekonałam się, że najlepsze kasztany wcale nie są na Placu Pigalle, ale w mojej własnej kuchni - specjalnie dla mnie upieczone przez mojego Pana i Władcę.

I choć nie mam pojęcia, ile sekund podarujesz mi w 2016, z góry dziękuję także i za nie. Przyjmę wszystkie, jak leci. No wiesz, darowanemu koniowi... i tak dalej. Niestety, znając siebie, nie mogę obiecać, że wszystkie odpowiednio zainwestuję. Ale przyrzekam, że będę się starać. A jakby mi coś nie wyszło, proszę, pamiętaj, że 2016 jest rokiem miłosierdzia. Okej? 

Było, nie całkiem minęło

Ostatnio jedna z moich córek zamieściła na Facebooku wpis – cytat z nie pamiętam już kogo, który głosił, że przeszłość jest po to, byśmy z niej czerpali naukę, a nie nią żyli.

Stwierdzenie to nie jest może wyjątkowo oryginalne – w obiegu funkcjonuje wiele maksym  o bardzo podobnej treści.  Jednakże, gdy mija kolejny rok naszego życia, niemal automatycznie dokonujemy podsumowań i rachunków zysków i strat, w czym przeszłość odgrywa rolę pierwszoplanową. 

Dlatego, zainspirowana przez moje dziecko (które – nawiasem mówiąc – w sensie metrykalnym dzieckiem przestało już być parę lat temu), postanowiłam w tym roku nie rozpamiętywać minionych 365 dni, wzdychając, jak były cudowne/trudne/dramatyczne/ekscytujące (niepotrzebne skreślić). W miejsce tego jałowego zajęcia, przeprowadziłam rzetelną refleksję, czego mnie te minione 12 miesięcy nauczyły. I oto, co mi z tych przemyśleń wyszło.

1.       Jedną z najważniejszych umiejętności w życiu jest umiejętność cierpliwego czekania. (Czekałam, czekałam i doczekałam się. Tak trzymać!)

2.       Biblijna przypowieść o upartej wdowie i surowym sędzi sprawdza się w stu procentach, pod warunkiem, że wdowa jest wystarczająco uparta.  (Drogi Sędzio, uprzedzam, że będę jako ta wdowa. Amen.)

3.        Przywiązywanie się do partnerów naszych dzieci, zanim obie strony powiedzą sobie sakramentalne tak, grozi emocjonalnym rozchybotaniem. (Nigdy więcej!)

4.       Czytanie książek na czytniku elektronicznym nie zmniejsza przyjemności z lektury, za to istotnie zwiększa liczbę tytułów w bagażu podręcznym. (Niech żyje Kindle!)

5.       Zamawianie egzotycznych dań wyłącznie na podstawie ich wyglądu na cudzym talerzu graniczy z brawurą. (Nigdy więcej kolacji z półżywych kalmarów!)

6.       Zanim się wygłosi miażdżącą krytykę scenariusza jakiegoś filmu (cha, cha, cha, no jedna, wielka mielizna, po prostu! ), dobrze jest sprawdzić, kto jest autorem tego scenariusza i czy przypadkiem nie jest nim nasz rozmówca. (Do dziś mi głupio, choć scenariusz – faktycznie – do bani.)

7.       Liczba pogadanek wygłoszonych (poirytowanym tonem) na temat roli porządku w życiu cywilizowanego człowieka nie koreluje dodatnio ze wzrostem porządku w pokojach moich dzieci. (Chyba pora to zaakceptować.)

8.       Liczba wykładów na temat zbawiennego wpływu lektury na umysł młodego człowieka nie koreluje dodatnio z liczbą książek czytanych przez moje potomstwo. (Cholera, nie wiem, czy się z tym pogodzę.)

9.       Farbowanie włosów w domu jest równie skuteczne co w salonie fryzjerskim, a za to parokrotnie tańsze. (Dziękuję, Joasiu!)

10.   Galaretę do ryby (i podejrzewam, że do innych dań też) należy robić zgodnie z przepisem, bo jak się sypie żelatynę na oko, mąż ma rano dziką satysfakcję. („A nie mówiłem, żebyś przeczytała przepis?”)

11.   To chyba wszystko. 

12.   Aha, jeszcze jedno: chór Va, pensiero jest dobry na każdą okazję.

Hm, wygląda na to,  że nauczyłam się całkiem sporo. W tym rzeczy praktycznych, jak choćby kwestia tej nieszczęsnej żelatyny, której wspomnienie nie będzie mnie teraz dręczyć przez lata, bo wstydliwe doświadczenie przekuję w konstruktywną naukę. Do następnego razu.

PS Tym, którzy to czytają, życzę, żeby wszystko, czego ich nauczył 2014, zakwitło i zaowocowało w 2015.

Sylwester, czyli obrzęd przejścia chwiejnym krokiem

Święta się skończyły. Czyli zbliża się sylwester. I jak zwykle o tej porze roku narasta we mnie pretensja do świata, który każe ten zwyczajny, grudniowy dzień traktować nadzwyczajnie.  Wbić się w kieckę, wspiąć na obcasy, pić szampana (dla niepijących może być mineralna gazowana), odpalać fajerwerki, krzyczeć Happy New Year (kiedyś było Szczęśliwego Nowego Roku, ale HNY jest krótsze i bardziej, hm, trendy?) i w ogóle robić rzeczy, których normalny człowiek w środku nocy nie robi.

Bo normalny człowiek w środku nocy śpi. I w najlepszym lub – w zależności od okoliczności - najgorszym razie śni o tym czy o owym. A następnego dnia wstaje rześki, łeb mu nie pęka, pod oczami ani śladu worów…

Niestety, presja tradycji sprawia, że im bliżej 31 grudnia, tym większa rzesza tych, którzy porzucają normalność na rzecz swojego sylwestrowego alter ego. Siłą rzeczy, w kolejny rok świat wkracza niedospany, skacowany, obolały, co – jeśli wziąć pod uwagę rozmaite przesądy – niezbyt dobrze światu wróży na kolejne 365 dni.

Czasem nachodzi mnie refleksja, że sylwestrowe szaleństwa to nic innego jak zakorzeniony w ludzkiej naturze swoisty obrzęd przejścia. Obrzęd,  który i tak, w porównaniu z innymi obrzędami tego typu, charakteryzuje się nadzwyczajną łagodnością. Nie ma tu wolicjonalnych okaleczeń ciała (kolczyki i tatuaże się nie liczą, bo zwykle zdobią balowiczów na długo przed sylwestrem), a jeśli komuś fajerwerk urwie kilka palców albo nowe szpilki boleśnie poranią stopy, to wyłącznie z powodu nieuwagi, a nie jako element sylwestrowego rytuału. Różnica jest także i taka, że o ile klasyczne obrzędy przejścia dotyczą jednostki, tu mamy do czynienia z przejściem zbiorowym, ba, totalnym – cały świat przechodzi magiczną granicę końca-początku roku, radośnie informując kosmos i aniołów w niebie, że oto zestarzeliśmy się o kolejny rok. 

Innymi słowy, zmiana, która – jak pisał klasyk antropologii, Van Gennep – zachodzi w jednostce podczas obrzędu przejścia, w tym wypadku ma charakter metrykalny. W naszych osobistych i zbiorowych kalendarzach przeskakuje kolejna cyfra, co z kolei nieuchronnie przybliża nas do końca świata. Tylko, niech mi ktoś wyjaśni, po jaką cholerę mam tam zmierzać w butach na obcasie, chwiejnym, poszampańskim krokiem?

Co się polepszy...

Co się polepszy, to się popieprzy… Tak śpiewali bohaterowie Kabareciku Olgi Lipińskiej, dając tym samym dowód głębokiej, życiowej mądrości. Bo choć niby wszyscy to wiedzą, przyjmują do wiadomości jakby à rebours. To znaczy, owszem, chętnie przyznajemy, że po burzy słońce, ale że po słońcu zwykle chmury i gradobicie, to już niekoniecznie…

Tymczasem, zasada przemienności losu (tak, właśnie przemienności, nie zmienności), działa bez zarzutu w każdych czasach i pod każdą szerokością geograficzną. Różne jest tylko decorum.

Czytam właśnie po raz już nie wiem który „Hrabiego Monte Christo”, gdzie główny bohater regułę „co się polepszy, to się popieprzy” przerobił bardzo gruntownie. Przy czym należy zauważyć, że fakt, iż ominął go awans na kapitana Faraona oraz małżeństwo z ognistą Mercedeską, był zaledwie uwerturą do lawiny nieszczęść, które ostatecznie uczyniły z niego więźnia nr 23 zamku If.

I choć „Hrabia” znalazł się na liście moich lektur końca roku 2013 dosyć przypadkowo (pościągałam sobie na Kindle’a kupę klasyki w językach oryginalnych i teraz czytam na przemian Brontë, Dumasa, Dickensa, Zolę…), muszę przyznać, że lektura opisu tych wstrząsających wydarzeń zaskakująco współgra z moim losem, obecnie najwyraźniej znajdującym się w fazie „to się popieprzy”. Oczywiście, nie mam wątpliwości, że Edmund Dantès chętnie by się ze mną zamienił, ustępując miejsca w swoim wilgotnym lochu, ale świadomość, że nie muszę robić podkopów, żeby wyjść na świeże powietrze, poprawia mi nastrój tylko odrobinę.

Na szczęście, ktoś życzliwy zwrócił mi uwagę, że 2013 nie bez kozery jest trzynasty, a dobra wiadomość jest taka, że dnia 31 grudnia (czyli jutro!) nieodwołalnie odejdzie w niebyt. Wraz z nim, miejmy nadzieję, w niebyt odejdzie to, co się popieprzyło, ustępując miejsca temu, co się -  choćby tylko chwilowo – polepszy. A wtedy zaśpiewam na całe gardło: Ja się nie boję braci Rojek… !

No to podsumujmy…

Moje dokonania AD 2012 (kolejność przypadkowa):

1.    Przeżyłam kolejną maturę mojego dziecka (jeszcze tylko jedna – uffff).
2.    Dotknęłam książki, na której okładce widnieje moje imię i nazwisko.
3.    Pokonałam kilkadziesiąt kilometrów po górach z plecakiem na plecach i nie padłam.
4.    Zorganizowałam przyjęcie-niespodziankę dla mojego Pana i Władcy, który naprawdę niczego się nie domyślił (po 25 latach małżeństwa powinno mi to chyba dać do myślenia).
5.    Własnoręcznie wyprodukowałam, napisałam, zaadresowałam i wysłałam blisko dwieście kartek świątecznych (jeszcze trochę i trafię do Księgi Guinessa).
6.    Oswoiłam pewną górę w Austrii – początkowo wierzgała jak dzika kobyła i zrzucała mnie z grzbietu, pod koniec zaakceptowała mnie i moje narty.
7.    Zrozumiałam mniej więcej trzy czwarte z przydługich, bożonarodzeniowych homilii, które wygłosił austriacki ksiądz.
8.    Streściłam powyższe rodzinie w kilku celnych zdaniach (co filolog, to filolog!).
9.    Odwiązałam się od pewnego miejsca, o którym sądziłam, że nie umiem bez niego żyć. Umiem.
10.    Parę razy milczałam, choć miałam ochotę krzyczeć, i nie pękłam.
11.    Upiekłam noworoczne kremówki. Ha!

Moje porażki AD 2012 (kolejność także przypadkowa):

1.    Nadal jeżdżę na nartach jak ostatnia noga.
2.    Mój karnet na siłownię prawie obrósł mchem.
3.    Nadal  p l a n u j ę  podjąć naukę gry na fortepianie.
4.    Nadal  p l a n u j ę  podszlifować mój niemiecki.
 (W kategorii planowania – najwyższe podium!)
5.    Sweter, który zaczęłam robić na drutach, zatrzymał się w połowie stworzenia i w tym stadium doczeka pewnie końca świata.
6.    Zbyt często mówiłam „bądź wola Twoja”, dodając małym drukiem „pod warunkiem, że zgodna z moją”.
7.    Parę razy wrzeszczałam, choć powinnam była milczeć.
8.    Parę razy powiedziałam o parę słów za dużo.
9.    Parę razy powiedziałam o parę słów za mało.
10.  Ilekroć proponowałam, że ugotuję obiad, rodzina wybuchała śmiechem.
11. Upiekłam noworoczne kremówki. Rodzina orzekła, że są do bani.

Morał?  Nie mam pojęcia.

Modlitwa na koniec i początek

Dziękuję za wszystko,
nie proszę o nic...

No, może tylko
o odrobinę mądrości,
żebym za rok
nie musiała przepraszać.


PS. Wszystkim, których dobry Bóg postawił na mojej drodze, życzę, by każdy dzień traktowali jak dar. Bo nic nie jest nasze, wszystko Jego.

Na pohybel rzeczom nieważnym!

W nowy rok wiele osób wkracza z listą postanowień noworocznych w garści. Są wśród nich postanowienia mądre, średnio mądre, niezbyt mądre, głupie lub całkiem durne i bez sensu. Tych pierwszych bywa, statystycznie rzecz biorąc, najmniej, a poza tym nie to jest mądre, co jest mądre, ale co się post factum takim okazuje.

Ja sporządzanie listy postanowień noworocznych zarzuciłam raz na zawsze. Kilka lat temu, po paru miesiącach od sporządzenia rzeczonej listy, przeczytałam ją sobie ponownie i najpierw dostałam ataku histerycznego śmiechu, a następnie zmówiłam dziękczynną modlitwę, że do realizacji nie doszło. I przyrzekłam sobie, że nie będę już niczego postanawiać, bo najwyraźniej nie trzeba być urąbanym w cztery trąbki, by nawypisywać głupot. Mnie się to udaje i na trzeźwo, więc po co kusić los?

Nie oznacza to jednak, że unikam planowania i wytyczania jakichś tam celów. Owszem, wytyczam. Owszem, planuję. Tyle, że podchodzę do tych celów i planów elastycznie, z dużą otwartością na zmiany i modyfikacje. Na przykład, fakt, że w 2011 roku miałam przeprowadzić remont pokoju córek, który to remont nadal pozostaje w sferze planów, nie powoduje u mnie gwałtownego obniżenia nastroju i spadku poczucia własnej wartości. Nie zadręcza mnie myśl, że okazałam się nieudacznicą i pracoholiczką, która nie umie znaleźć paru marnych tygodni na oskrobanie ścian, pomalowanie ich na nowe, modne kolory, znalezienie odpowiednich, nowych mebli i ulokowanie gdzieś mebli, które się już wysłużyły.

Zamiast robić sobie bezsensowne wyrzuty, myślę optymistycznie, że przecież czas to kontinuum i czego nie zrobiłam w 2011, mogę (podkreślam potencjalny charakter tego stwierdzenia) zrobić w 2012 lub jeszcze później. Oczywiście, jeśli nie nastąpi koniec świata. Albo córki nie oświadczą, że planują wkrótce zamieszkać samodzielnie i w obliczu tych planów, rzeczony remont stracił jakikolwiek sens. Jednakże, taki obrót sprawy tylko utwierdziłby mnie w przekonaniu, że niewykonanie remontu w roku 2011 nie nosiło znamion czynu godnego potępienia, a wręcz przeciwnie – było oznaką roztropności. Po co komu wyremontowany pokój, kiedy świat się kończy?

Dzięki takiemu podejściu mogę wkroczyć w kolejny rok z całkiem niezłym samopoczuciem. Mam niejasne obawy, że gorzej z samopoczuciem córek, ale zamierzam nad nim popracować. W końcu rolą rodzica jest wskazywać dzieciom, co jest w życiu ważne, a na co można machnąć ręką. Czyż nie?

PS Wszystkim, którzy tu zajrzą, życzę, żeby umieli machać ręką na rzeczy nieważne. Szczęśliwego nowego roku!

Kołysanka noworoczna

Stary odszedł rok
z lekka chwiejnym pas.
A za nim krok w krok
Nowy już się pcha.

Owinięci w koc,
okadzeni snem,
witaliśmy noc,
żegnając się z dniem.

Naszych czterech ścian
witaliśmy sny,
nasze sam na sam,
nasze ja i ty.

Smutków naszych pęk
zapłonął i zgasł.
Twój gniew i mój lęk
poszły w przeszły czas.

Moje ciche Czy…?,
Twoje ciche Tak.
I wzruszenia łzy.
I słów nagły brak.

A za oknem wiatr,
od morza do Tatr.
A za oknem śnieg,
z nieba spadł i legł
na chodniku,
którym cicho
ktoś samotny szedł.

Krótka lista postanowień noworocznych

 Fot.  I. Grosjean, Wikimedia Commons

I po świętach. Bóg narodził się po raz dwa tysiące któryś - dokładnie nie wiadomo który, bo podobno wokół dokładnej daty mnożą się kontrowersje. Pewne jest natomiast, że betlejemski cud nie wydarzył się wtedy, kiedy się podobno wydarzył, a informacji tej udzielił mi mój chrześniak-kleryk, więc zakładam, że wie, co mówi - w końcu jest blisko źródła. W sumie, rzecz nie ma najmniejszego znaczenia, bo nie o daty w tym wszystkim przecież chodzi, choć niektórzy na pewno zacierają ręce, że durni katolicy mają za swoje - najpierw Darwin im dołożył, teraz spece od chronologii.

Cóż, jako durna katoliczka, przyjmuję to z olimpijskim spokojem i nawet cieszę się, że z tymi datami tak wyszło. Bo jeśli Jezus urodził się - jak donoszą najnowsze odkrycia - parę lat wcześniej niż nam się zdawało, to dziś jesteśmy już w okolicach roku 2014. A to oznacza, że: primo, jest już po Euro 2012 i możemy spokojnie zapomnieć o kolejnej (nieuchronnej) kompromitacji naszych orłów, a secundo, że przepowiadany na rok 2012 koniec świata już nastąpił i ludzkość może sobie spokojnie dalej popełniać głupstwa. Do czasu, moi drodzy, do czasu. A tymczasem...

Tymczasem, skrada się ku nam Nowy Rok (dla ułatwienia, przyjmijmy, że nosi on jednak numer 2010). I jak zwykle, ludzkość zadaje sobie pytanie, jaki ten rok będzie. Wczoraj, w poczekalni u lekarza, usłyszałam, jak jedna pani drugiej pani życzyła "żeby ten rok był wyjątkowy". Ja tam nie wiem, co ta pani miała na myśli, ale "wyjątkowość" można interpretować rozmaicie. I szczerze mówiąc, bardzo mi to przypomina życzenie "obyś żył w ciekawych czasach". Jak na mój gust, nasze są wystarczająco ciekawe, czego dowiedli bracia Czesi, legalizując u siebie posiadanie hery i marychy. Nie wątpię, że dzięki tej światłej decyzji, nowy rok będzie u nich bardzo ciekawy...

U nas też na pewno będzie interesująco, chociażby dlatego, że czekają nas wybory, a to gwarantuje rewelacyjny spektakl z gatunku reality show skrzyżowanego z political fiction. Niektórzy kandydaci już się ujawnili (nawet na bilbordach), inni jeszcze się czają, nie chcąc pozbawiać nas frajdy wynikającej z suspensu. Jeśli kogoś rażą użyte w tym akapicie anglicyzmy, to bardzo przepraszam. Informuję, że używam ich świadomie, żeby się dostroić do kampanii jednego z już ujawnionych kandydatów, który na swoich plakatach porównuje się do Baracka Obamy. Ode mnie - punkt za poczucie humoru.

W ubiegłym roku sporządziłam listę postanowień noworocznych. Czytam ją dziś z pobłażliwym uśmiechem i cichą radością, że wielu z jej punktów nie zrealizowałam. Były - że tak się wyrażę - nazbyt "wyjątkowe". Dziś moja lista jest krótka - zawiera tylko jeden punkt: NIE ZMARNOWAĆ TEGO ROKU. Czego sobie i Państwu z serca życzę.