Pokazywanie postów oznaczonych etykietą śmierć. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą śmierć. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 2 listopada 2020

Pamięć. Tryptyk

Odwiązuję się...

Odrywam,

odpruwam,

odcinam,

Zostaje rana,

dziura,

wyrwa,

którą może zaszyję

krzywym ściegiem,

koślawo,

żeby było znać.


Listy

Spośród twoich listów,

najbardziej kochane

są te niewysłane.


Słów pisklęta, co jeszcze

nie potrafią latać,

wtulone w ciepłe gniazdo,

oczekują lata.

Wsłuchana w ich świergot,

w każdą myśl skrzydlatą,

wróżę z piórek łopotu

i znaczenia wieszczę.


Spośród twoich listów,

najbardziej kochane

są te niewysłane.


Z twych listów niewysłanych

zrobię origami.

Biały łabędź popłynie -

hen – po rzece wspomnień.

I odnajdzie cię dla mnie.

I przywiedzie do mnie.


Guzik

Znalazłam w szafie guzik

od twojego płaszcza.

Chciałam go wyrzucić.

(Guzik mi przyjdzie z takiego guzika!)

Nitka pamięci

z igłą tęsknoty

wbiły mi się pod skórę

i bez znieczulenia

przyszyły mnie do ciebie -

mocno, na okrętkę.



wtorek, 1 grudnia 2015

Drzewo życia, czyli adwentowa refleksja poetycka


Drzewo I

Korzeniami wczepiam się w życie,
koroną  sięgam śmierci.
Wiatr w moich liściach
szepcze o wieczności.


Drzewo II

W moich liściach ukryta
mnogość bytów i znaczeń.
Pytania retoryczne
i godzące w sedno,
istoty osobliwe,
osoby istotne,
czasy przeszłe, zaprzeszłe,
obecne i przyszłe
(a gdy się dobrze przyjrzeć,
także te niebyłe).
Wiem, że jestem
i tyle musi mi wystarczyć.
Choć czasem, dosyć często
korci mnie, by spytać,
czy cieśla zrobi ze mnie
stół czy szubienicę. 

sobota, 31 października 2015

Sekret wiecznej młodości



Szybko poszło.
Mam na myśli życie.
Ron Padgett

Odwiedziłam dziś wujka Stacha. Właściwie nie jest moim wujkiem, tylko stryjecznym dziadkiem. Dokładniej, bratem dziadka. Odwiedzam go kilka razy w roku. Opowiadam, co u nas słychać i jaka u nas pogoda. Pytam, jaka aura u niego, choć doskonale wiem, że świetlista i niebiańsko piękna.

Bo wujek Stach od 71 lat jest już po tamtej stronie. Zginął na Starówce we wrześniu 1944 roku. Żołnierz batalionu Wigry. Opowiadała mi o nim babcia (dziadek był małomówny) i z tych opowieści wyłaniał się obraz kogoś absolutnie pięknego i wyjątkowego. Skrzyżowanie Stasia Tarkowskiego z Kmicicem i ordynatem Michorowskim.

Odwiedziny na warszawskich Powązkach, zapoczątkowane w dzieciństwie, weszły na stałe do mojego kalendarza, a ostatnio też do kalendarza moich dzieci. Kolejne pokolenie wizytuje wujka Stacha, a on ze stoickim spokojem te nasze wizyty znosi.

Ale dziś nagle coś się zmieniło. Staliśmy nad mogiłą we dwoje - ja i mój mąż. Płonął zapalony przez męża znicz. Patrzyłam na przytwierdzoną do krzyża tabliczkę z imieniem, nazwiskiem, pseudonimem, datą urodzenia i śmierci. 24 lata - powiedziałam. - Miał 24 lata, gdy zginął.

Nagle dotarło do mnie, że "wujek" Stach, od ćwierć wieku jest ode mnie młodszy. Ba, od paru miesięcy młodszy jest od mojego syna. A za kilka lat stanie się młodszy od moich córek. Uświadomiłam sobie, że on, w przeciwieństwie do nas, nigdy nie będzie stary. Że śmierć wtrąciła go w otchłań wiecznej młodości.

Myślę, że od dziś Stanisław Olejnik, pseudonim Stasiuk, będzie dla mnie  "Stachem", nie "wujkiem Stachem". Tak będzie chyba naturalniej. A przy następnych odwiedzinach opowiem mu, jak to jest mieć 50 lat. Bo mnie dane jest tego doświadczyć.

sobota, 29 sierpnia 2015

Aj lajk it?

Odkąd "jestem" na Facebooku, mam co najmniej mieszane uczucia wobec panującego tam zwyczaju klikania w łapkę z kciukiem do góry lub w dół. Wobec lajków i nie-lajków (inaczej zwanych hejtami). Polskie tłumaczenie lapidarnego  "I like it" na "Lubię to", nie dość, że niedokładne (w tm wypadku chodzi raczej o "to mi się podoba"), to jeszcze w wielu wypadkach powodujące co najmniej konsternację.

No bo co właściwie "lubię"? To, że ktoś wkleił, dajmy na to, jakiś artykuł, czy może treść tego artykułu? Pół biedy, jeśli autor "lajka" rozwija go w komentarzu. Ale jeśli nie ...

Dziś rano, na przykład, znajduję na FB link do artykułu, który zamieścił mój kolega z dziennika.pl. Zajawka tekstu głosi: Józef Wesołowski nie żyje. Były arcybiskup był oskarżony o czyny pedofilskie. Miał depresję, przed aresztowaniem mówił o samobójstwie.  A pod wpisem mojego kolegi figurują 3 kciuki w górę - "lubię to".  Lubię - co?! To, że ksiądz biskup nie żyje? To, że miał depresję? To, że prawdopodobnie zabiły go wyrzuty sumienia i targnął się (być może) na swoje życie?  A może to, że ktoś o tym napisał?

Trudno dociec. Ale mam szczerą nadzieję, że owo "lubienie" jednak nie dotyczy śmierci duchownego. W którego intencji zmówię modlitwę, choć zdecydowanie "nie lubię" tego, o co jest oskarżany. 

wtorek, 27 stycznia 2015

Auschwitz


Czarnym dymem
spisane
na niebie
oniemiałym ze zgrozy:
Mane, tekel, fares

niedziela, 11 maja 2014

Im więcej czytam, tym staję się smutniejsza


Przeczytałam wczoraj książkę pewnej Norweżki. "Im szybciej idę, tym jestem mniejsza". Wydawca reklamuje ją następująco: "Książka jest ciepłą, trochę ironiczną wariacją na temat "życia całą pełnią". Hmmm... Jeśli przyjąć, że paniczny lęk przed samotną śmiercią jest wariacją na temat życia całą pełnią, to mogłabym się z tym promocyjnym opisem zgodzić. Mniejsza jednak o marketing. Książkę przeczytać warto, choć jeśli ktoś liczy na to, że po lekturze nastrój podskoczy mu o kilka stopni, może być zaskoczony.
Mnie, na ten przykład, ogarnęły refleksje zgoła niewesołe.  Przez całą książkę główna bohaterka martwi się bowiem, że umrze (jest już staruszką, więc prawdopodobieństwo rośnie z każdym dniem) i nikt tego nie zauważy. Kiedy więc przeczytałam ostatnie słowa, zadałam sobie pytanie: A ja?  Czy jeśli ja umrę, a to przecież nieuchronne, ktoś w ogóle ten fakt zauważy? Czy jest coś takiego, co sprawi, że moja nieobecność stanie się dotkliwa? Dotkliwie smutna i nie do zniesienia?
Myślałam i myślałam i było mi coraz mniej przyjemnie. Aż nagle - eureka! Mam! Jest coś takiego. To moje kwiaty doniczkowe! Mam ich w domu całe mnóstwo i jestem jedyną osobą, która je darzy sympatią i o nie dba. Gdybym więc nagle umarła, a zwłaszcza umarła w czasie upalnego lata, po paru dniach ktoś z rodziny na pewno w końcu potknąłby się o rozrzucone po podłodze zeschłe liście. 
I może któreś z dzieci zadałoby pytanie: Dlaczego Mutter (to straszne, ale tak na mnie mówią - nie pytajcie, dlaczego) nie podlewa swoich kwiatów? I kto wie, może ktoś przypomniałby sobie, że jakoś dawno mnie nie widział.  I może ów ktoś by pomyślał, że jednak lepiej było, jak byłam, bo kto teraz będzie podlewał kwiaty? 
I już prawie zrobiło mi się lżej na duszy, kiedy uświadomiłam sobie, że przecież rodzina nienawidzi moich kwiatów. I że jedyną prawdopodobną reakcją byłby okrzyk  radości: Ha! Nareszcie możemy się pozbyć tych badyli! I zrozumiałam, że nie ma dla mnie ratunku. Do następnej książki.






poniedziałek, 21 kwietnia 2014

Powielkanoc


Gdzieś
pomiędzy
Czwartkiem a Niedzielą,
pomiędzy
krzyżem a pustym grobem,
pomiędzy
rozpaczą a śpiewaniem hymnów
przychodzi olśnienie,
że żyję POMIĘDZY.


Wszystkim, którzy to czytają, życzę, by cud Wielkiej Nocy nie zakończył się wraz z ostatnim kęsem mazurka.

środa, 5 marca 2014

Popielec


Od pierwszego oddechu
obracam się w proch...
Gdy wydam ostatni,
Ten, który wieje, kędy chce,
zabierze mnie
do domu. 

niedziela, 29 grudnia 2013

wtorek, 5 lutego 2013

Kochana I…


Od tygodnia zbierałam się, by do Ciebie napisać. Szukałam słów, które by oddały to, co poczułam, gdy nadszedł Twój sms. I problem chyba tkwi w tym, że tak naprawdę nie wiem, co poczułam.

Pewnie najprościej byłoby powiedzieć, że współczucie. Takie piękne, czułe słowo. I… tylko słowo. Bo czy ktoś, kto nigdy nie stracił dziecka, może naprawdę twierdzić, że współodczuwa z osobą, którą taki dramat dotknął? Czy ten ból, który na chwilę zagościł w moim sercu, można przyrównać do tego, który gości w Twoim?

Ja wiem, że jesteś silna.  Wiem, że to kruche, niebieskookie dziewczę z długim warkoczem, które pamiętam sprzed lat, zbrojne w pancerz wiary, może znieść nadspodziewanie wiele. O wiele więcej niż ja… Dziś, kiedy słyszałam Twój głos w słuchawce telefonu, znowu próbowałam sobie wyobrazić...

Współczucie? Współ-czucie?

Jestem jak ktoś, kto stoi w ledwo uchylonych drzwiach. Za tymi drzwiami jest nieznany, ciemny pokój. Ty jesteś w tym pokoju i czujesz go każdym nerwem. Ja mogę tylko się domyślać.


środa, 8 lutego 2012

Madziu, wybacz

Wybacz mediom, że z Twojej śmierci uczyniły niekończący się spektakl, targowisko niby-newsów, domysłów i spekulacji.

Wybacz swoim bliskim, że w ten spektakl dali się wciągnąć i grać w nim role pierwszoplanowe.

Wybacz różnego rodzaju specjalistom - psychologom, socjologom, etykom, filozofom, że w tychże mediach z taką łatwością żonglują opiniami, "diagnozując" Twoich najbliższych.

Wybacz pewnemu politykowi, że nawet Twoją śmierć wykorzystał, by wypowiedzieć się niby-à-propos.

Wybacz pewnej pani profesor, że z Twojego odejścia uczyniła narzędzie walki ze znienawidzonym Kościołem.

Wybacz policji i pewnemu detektywowi, że nad Twoim grobem toczą gorszący spór o palmę pierwszeństwa.

Wybacz nam wszystkim, którzy jesteśmy tego świadkami, czytając te niby-newsy, choć niby nie chcemy, oceniając, choć nie powinniśmy.

Wybacz i mnie, że w ogóle to piszę, zamiast milczeć i modlić się za Ciebie i Twoich bliskich.

Ale naprawdę - JUŻ NIE MOGĘ!

środa, 21 września 2011

Wolę powoli

Praca pod presją czasu, pośpiech, zmęczenie. Wszystko to wywołuje ogromny stres. Jeśli trwa zbyt długo, zacznijmy martwić się o swoje zdrowie... Takie oto zdanie rzuciło mi się w oczy, gdy po długim, męczącym i - co tu dużo gadać - stresującym dniu w delegacji kliknęłam w artykuł na wp.pl zatytułowany "Uważaj! To zabija powoli..."

No, ładnie - pomyślałam - wszystko się zgadza. Wczoraj poszłam spać grubo po północy. Obudziłam się o 4-ej nad ranem. Wysłałam 5 maili. Napisałam tekst wystąpienia na konferencję. O 7.30 odbyłam wysoce stresujące spotkanie, które z założenia miało być śniadaniem, ale przełknąć cokolwiek było trudno. Potem cały dzień przeżyłam w poczuciu, że doba jest za krótka i nie ma cienia szans, by z wszystkim zdążyć. No i nie zaliczyć przy okazji wpadki.

Praca pod presją czasu, pośpiech, zmęczenie, stres. Zaczynam się martwić. Bo TO ZABIJA POWOLI. Zaraz, zaraz... Czy to znaczy, że lepiej by było, gdyby zabijało szybciej? Znienacka? Zza węgła? Tak - łups! - i po krzyku? Że - dajmy na to - dostaję stresującego maila, na którego muszę odpowiedzieć szybko, już, natychmiast i zaraz po tym, jak wcisnę ENTER, padam trupem?

O, nie, mili państwo! To ja dziękuję uprzejmie! Pani BB jednak woli powoli. Bo, jak wynika z jej życiowego doświadczenia, życie od samego początku zabija. I na ogół trwa to jakieś kilkadziesiąt lat. W dodatku, zabija tylko częściowo - duszy nie tyka.

No, ale to już całkiem inna historia.


poniedziałek, 8 sierpnia 2011

Milczenie złotem

Weekend upłynął pod znakiem zapytania. Od piątkowego popołudnia cała Polska zastanawia się, jak to możliwe, że jeden z najbardziej wojowniczych ludzi, jakich znosiła ostatnio polska polityka, popełnił samobójstwo. I czy w ogóle je popełnił. A jeśli tak, to dlaczego.

Też się zastanawiam. Nie dlatego, żebym jakoś specjalnie lubiła czy ceniła Andrzeja Leppera. Był ewidentnie nie z mojej bajki, choć tak między Bogiem a prawdą, to niewielu polityków się w mojej bajce mieści, bo niewielu przypomina rycerza na białym koniu. Jednak, niezależnie od tego, jakie emocje budziła we mnie ta postać za życia, teraz, w obliczu tak nagłej i gwałtownej śmierci, trudno się nie zastanawiać.

Zwłaszcza, kiedy z każdego kanału telewizyjnego, każdej gazety czy każdego portalu płyną spekulacje i hipotezy. Na ogół, niczym nie poparte. I niewiele wnoszące. No bo cóż można wiedzieć ,kiedy prokuratura nawet jeszcze nie rozpoczęła swoich czynności?

No ale pospekulować zawsze można, prawda? Zwłaszcza, jeśli przy okazji można wrzucić kamyczek do tego czy innego ogródka. Jak choćby ten, którym próbowała ciskać profesor Magdalena Środa w sobotnim programie „Babilon”. Kamyczek wymierzony był – a jakże – w ogródek Pana Boga, który pani profesor chętnie ukazuje jako teren wybitnie zachwaszczony i z zapałem iście ewangelicznym zabiera się do jego odchwaszczania. Dywagując nad przyczynami samobójczej (?) śmierci Andrzeja Leppera, pani Środa wyrzucała komentatorom, że za mało podkreślają fakt, iż zmarły był bardzo religijny. A przecież człowiek religijny nie powinien się targać na swoje życie!

Słuchałam tego z zażenowaniem. Zwłaszcza, że pani profesor nie omieszkała wpleść do swojej wypowiedzi kwestii aborcji (a jakże!). Sens był taki, że skoro Kościół Katolicki potępia aborcję, równie bezwzględnie winien potępiać samobójców. Albo dopuścić aborcję. Jak mówiła moja matematyczka: CBDU.

Cóż, panią profesor tłumaczy jedno. Jako osoba niewierząca, nie może w tych dramatycznych okolicznościach zrobić tego, co – mam nadzieję - zrobi każdy chrześcijanin – nie może zmówić modlitwy za duszę Andrzeja Leppera. Mogła jednak zrobić coś innego – po prostu zamilknąć.

piątek, 11 grudnia 2009

Memento mori, czyli gdzie położymy mamusię

Słynna maksyma kamedułów uczepiła się mnie ostatnio jak pchła kundla i to z przyczyn bynajmniej nie filozoficznych. Ba, powiedziałabym nawet, że powody te są jak najbardziej przyziemne i to w sensie dosłownym. Chodzi bowiem o... grobowiec.

Jak wiadomo, cmentarze w Polsce są przepełnione, a problem ten odczuwany jest boleśnie zwłaszcza w dużych miastach. Warszawa pod tym względem jest w ogóle w sytuacji dosyć dramatycznej, o pośmiertnym spoczęciu na jednym z dwóch najstarszych cmentarzy (Powązki i Bródno) można sobie tylko pomarzyć - oczywiście, jeśli ktoś jest na tyle odważny, by poświęcać czas na marzenia o własnym pochówku.

Niestety, dobrze jest o tym pomyśleć zawczasu, może niekoniecznie w kategoriach marzeń, ale przynajmniej konkretnych i praktycznych planów. Zwłaszcza, jeśli się ma potomstwo i nie chce się temu potomstwu zostawić w spadku gigantycznego problemu pod tytułem "Gdzie pochować mamusię?" Beztroskie podejście w stylu "po mnie choćby potop" jest, oczywiście, jakimś wyjściem z sytuacji, ale - co tu dużo gadać - nosi znamiona egoizmu i może skutkować bolesną zadrą w sercach naszych dzieci. Oraz brakiem zniczy na naszym grobie, który - z braku laku - powstanie 100 km od miejsca zamieszkania rodziny.

Mnie pytanie, gdzie po śmierci spocznie moja ziemska powłoka, dręczy już od jakiegoś czasu. Tak się bowiem składa, że większość mojej bliższej i dalszej rodziny już sobie ten problem załatwiła, zaklepując rozmaite rodzinne grobowce, a ja jakoś nie. A że latka lecą... Fakt, że nieustannie czuję się "młoda inaczej" nie zaślepia mnie aż do tego stopnia, by sobie przypisać nieśmiertelność (w sensie ziemskim, bo metafizycznie, to i owszem), więc pytanie z każdym rokiem staje się coraz bardziej palące...

No i właśnie ostatnio okazało się, że jest szansa! Rodzina doniosła, że pewien grobowiec wkrótce się zwolni (to znaczy, minie karencja wymagana przepisami o pochówku), więc mogę go sobie "wziąć". Boże! Co za ulga! Nigdy nie sądziłam, że prezent w postaci grobu sprawi mi taką frajdę! Podzieliłam się tą wieścią z dziećmi, które okazały stosowne, choć taktownie umiarkowane zainteresowanie. Oraz zdumienie, że w ogóle się tym zajmuję. Choć nie omieszkały spytać, czy wolę urenkę czy trumienkę. Muszę to sobie przemyśleć!