Moja Ryska Przygoda. Z Rygi, nie o Rydze

Facebook, któremu z racji zawodowych przyglądam się ostatnio nieco uważniej, eksperymentuje sobie na nas, użytkownikach, coraz śmielej, sięgając do różnych naszych cech i skłonności. A to odwoła się do deficytów emocjonalnych, a to do naszej próżności, sugerując, że może cały świat ma nas w nosie, ale za to on, pan Fejsbuk, absolutnie nie. A na dowód tej nieustannej troski, wyciąga ze swoich przepastnych archiwów nasze dawne, fejsbukowe (nie mylić z fajansiarskie, choć podobieństwo słów trochę niepokoi) wyznania i wiesza je nam na „ścianie”, zachęcając, byśmy je przypomnieli całej fejsbukowej społeczności. Co człowiek z tym fantem zrobi, to już jego sprawa, ale zauważyłam, że jakaś część użytkowników z tej zachęty korzysta. (Żeby nie było, że coś ukrywam: mnie też się zdarzyło, a co!)

 Tak na marginesie dodam, że owa troska o nasze archiwalne zasoby intelektualne jest dosyć wzruszająca, zwłaszcza na tle innych platform, ktore poczynają sobie z nimi dosyć swobodnie. Jak doniosła prasa brażnowa, niejaki pan Gugl, na którym, notabene, trzymam moją blogową twórczość, zasłynął ostatnio tym, że bez najmniejszego dania racji i ostrzeżenia, wyprawił w niebyt twórczość pewnego Francuza. Teraz nad sprawą pochylają się prawnicy pokrzywdzonego i – jak mawia mój znajomy adwokat – będzie ciekawa sprawa.

Dziś pan Fejsbuk przypomniał mi, że 6 lat temu (Boże, kto by to pamiętał!), opublikowałam tu tekst (link zamieściłam na FB, stąd pan Fejsbuk o tym wiedział) na temat „doktoratu z Kory"(http://verbavolantbb.blogspot.com/2010/07/doktorat-z-kory.html). Zainspirowała mnie informacja, że diva Manaamu dorobiła się badań naukowych na temat swojej twórczości. Bardzo mnie to wówczas zaskoczyło, a jeszcze bardziej rozbawiło. Napisałam więc ów tekścik, pośmiałam się w duchu i kompletnie o tym wszystkim zapomniałam.

A teraz mi przypomniano. I pewnie miałabym to w nosie, gdyby nie fakt, że jakieś dwa, może trzy miesiące temu przytrafiło mi się to samo co Korze. Odezwała się do mnie pewna studentka, informując, że pisze pracę magisterską w oparciu o... moje teksty. Konkretnie, limeryki dla dzieci, które napisałam i które mi wydano w jakimś odległym życiu, pod wdzięcznym tytułem „Wierszyki wyssane z palca” (nie szukajcie w księgarniach i sieci, nakład dawno wyczerpany). Najpierw się ucieszyłam. No, wreszcie mam dowód, że ktoś to w ogóle przeczytał. Potem poczułam coś w rodzaju dumy. Skoro ktoś pisze o tym pracę magisterską, to chyba nie było to takie ostatnie... W końcu, się zaniepokoiłam. Bo, kurczę, nie mam przecież bladego pojęcia, co przyszła pani magister w swojej pracy napisze. A nuż uzna, że moje limeryki są kompletnie do bani, nie trzymają się reguł gatunku, nie nadają się dla dzieci i w ogóle wydawca wtopił, wydając takie badziewie?

Z tym niepokojem w duszy żyję po dziś dzień. Nie wiem, czy praca już powstała, jaka jest jej treść i konkluzje i czy pani absolwentka została panią magister. I nie wiem, czy chcę wiedzieć. A drobne złośliwości napisane pod adresem Olgi Jackowskiej wróciły do mnie jak bumerang i tkwią na dnie duszy niczym memento.

Doktorat z Kory

Dawno, dawno temu chciałam się doktoryzować. Nawet temat wymyśliłam, ale raptem zmienił się ustrój, z nieba spadła mi praca dla zachodniego kapitalisty i tak się skończył mój sen o zamianie literek mgr (mów mi Maggie) na dr (mów mi darling) przed nazwiskiem. No i dobrze, bo zachodni kapitalista miał moje tytuły naukowe w nosie i o ile pamiętam, nawet nigdy mnie nie spytał, czy może mi mówić Maggie. Mówił do mnie Madame Bialy lub po prostu Beata z akcentem na ostatnią sylabę, co miało w sobie sporo wdzięku, zwłaszcza w połączeniu z comiesięcznymi wpływami na konto. Podejrzewam, że niezwykle odkrywczy doktorat udowadniający wpływ Flauberta na Mauriaca niewiele by w tej kwestii zmienił, skoro żaden z moich francuskich szefów w życiu nie słyszał o Bachelardzie, z którego pisałam pracę magisterską.

Tak mi się przypomniał ten mój niedoszły doktorat, bo przeczytałam w "Rzeczpospolitej" sążnisty artykuł na temat Kory Jackowskiej, której marzy się podobno zaistnienie w przestrzeni publicznej (cokolwiek by to znaczyło). Nie, nie chodzi o to, że Kora zamierza się doktoryzować, choć pewnie dałaby radę, bo nie tacy dawali. Dowiedziałam się natomiast, że jej teksty doczekały się naukowych opracowań - na razie tylko magisterskich, ale jeden doktorat ponoć w drodze, o czym doniosła sama Kora, z właściwą sobie skromnością.

No, szczerze mówiąc, mnie zatkało. Nigdy nie byłam fanką Maanamu, ale coś niecoś z tych tekstów pamiętam. Niektóre nawet dosyć dokładnie, bo eufemistycznie mówiąc, porażały prostotą. Ot, choćby taka "Luciola", w której jakiś tajemniczy "on" wzywa jakąś tajemniczą "ją" poprzez wiatr. Trzeba nie lada kreatywności, by o czymś takim napisać choćby rozprawkę (wstęp, rozwinięcie, zakończenie), a co dopiero doktorat. Na szczęście jednak dla bohaterskiej doktorantki (musi kobieta kochać wyzwania), Kora potrafi też w swoich tekstach tak namieszać, że - jak mawia moja starsza córka - nijak się tego nie da rozkminić. Bo weź tu, człowieku, i rozkmniń "Mentalnego kota". Z całego tekstu zrozumiałam tyle, że jak mnie dopadnie takie coś, to muszę spojrzeć w lewo i w prawo, co osobiście interpretuję jako przejaw politycznego oportunizmu i niechęci do jasnego opowiedzenia się po którejś ze stron.

Nie będę tu analizować wszystkich tekstów Kory - niech się tym zajmie owa odważna doktorantka. Nie wiem tylko, jak sobie babka poradzi z niezwykle szczerym wyznaniem Kory, które brzmi: "Jest już późno, piszę bzdury...". Mogę się niemal założyć, że jeden z wniosków pracy doktorskiej będzie głosił, że paranoja jest goła. Ale ja to wiem i bez doktoratu. Zwłaszcza z Kory.