Babcia na akord

Moja babcia Janka była Babcią przez wielkie B. Takim babciowym metrem z Sèvres.

Po pierwsze, kochała mnie bez opamiętania. A że uwielbiała gotować i robiła to świetnie, jej miłość wyrażała się w znacznej mierze w dokarmianiu mnie, czego skutki znoszę do dziś, odchudzając się permanentnie.

Po drugie, uważała mnie za ósmy cud świata, o czym informowała mnie często-gęsto, dzięki czemu czasem - gdy sobie to wspomnę - przez chwilę myślę, że nie jestem taka ostatnia.

Po trzecie, dzieliła się ze mną swoją życiową mądrością, z której do dziś pozostała mi spora garść maksym w stylu "wszystko jest pożyczone" (glosy nie będzie, kto nie rozumie, tego strata!).

Jej twierdzą była rodzina i strzegła tej twierdzy z zaciętością godną Joanny d'Arc. Miała w duszy ogromne pokłady optymizmu i do dziś brzmi mi w uszach jej śmiech i słowa "jakoś to będzie". Co ciekawe, miała sto procent racji, zawsze "jakoś było" i ta życiowa filozofia nie raz uratowała mi życie.

Fajnie było siedzieć z nią w kuchni, przy ciepłym piecu i słuchać jej opowieści. O tym, jak poderwała dziadka, jak starał się o nią pewien przystojny Józio, jak urodził się mój tata i jak ja, we wczesnym dzieciństwie, odgryzłam kawałek kieliszka, w którym babcia próbowała mi "wcisnąć" zupę jarzynową. Okropnie było żegnać się z nią w dniu, kiedy postanowiła odejść z tego świata, a potem siadać przy tym samym stole już bez niej.

Nie mam pojęcia, jaki babcia Janka miała stosunek do Dnia Babci, bo w ogóle nie pamiętam, byśmy ten dzień obchodziły. Podejrzewam, że zbyłaby go lekceważącym machnięciem ręki. Ona nie była babcią od święta, ale babcią pełnoetatową, babcią na akord. Może i miała jakieś słabe strony, może ją trochę idealizuję, ale kurczę, czasem sobie myślę, że jeśli kiedykolwiek miałabym zostać babcią, ciężko mi będzie jej dorównać. Do tego jej metra z Sèvres zawsze mi będzie brakowało paru centymetrów.

Jeśli kiedyś zostanę babcią...

...to:

1. Nigdy nie będę mówiła do wnucząt w trzeciej os. l. poj., np.: "Babcia zaraz kupi Łukaszkowi lizaczka, niech Łukaszek nie płacze."

2. Nie będę kupowała wnuczętom czekoladek, batoników i lodów, jeśli rodzice wnucząt wyraźnie i całkiem bez sensu sobie tego nie zażyczą.

3. A nawet jeśli sobie zażyczą, będę bardzo ostrożna ze słodyczami, które - jak wiadomo - tuczą i psują zęby; zamiast cukierków, będę stosowała owoce i warzywa (np. oskrobaną marchewkę), bo są zdrowe i pyszne.

4. Nie pozwolę sobie wcisnąć wnucząt na: ferie, wakacje, weekendy, romantyczne wyjazdy we dwoje, święta i Sylwestra, bo to zaburza więzi między rodzicami a dziećmi.

5. Nie dam się omamić prośbom  moich dzieci w stylu: "Mamo, może pomogłabyś Maniusi w lekcjach? Tylko ty w tej rodzinie znasz dobrze francuski/angielski/polski/historię (niepotrzebne skreślić)!"

6. Wizyty wnucząt w moim domu obwaruję ścisłymi regułami, których będę przestrzegać z żelazną konsekwencją. Zakazane będzie: włażenie w kapciach na kanapę, bieganie bez celu po całym mieszkaniu, chowanie się po szafach (od zabawy w chowanego są parki i ogrody - najlepiej, nie moje), dotykanie lepiącymi się od czekolady łapami mebli, zasłon i tapicerki, skubanie kwiatów doniczkowych, niekontrolowane wrzaski, wieszanie się na babci (czyli na mnie) i frenetyczne zachęcanie do zabawy w cokolwiek.

7. Pytania z serii "a dlaczego..." ograniczę do dwóch tygodniowo. Prośby w stylu "opowiedz mi bajkę" - do jednej w miesiącu.

8. Na babcine pierożki nie macie co liczyć.

9. O konfiturach własnej roboty możecie sobie pomarzyć.

10. O pierniku na Boże Narodzenie możecie zapomnieć.

Krótko mówiąc, będę NAJGORSZĄ  BABCIĄ  NA  ŚWIECIE!


PS. Ten manisfest dedykuję obu moim babciom - Jance i Władzi, z wdzięcznością za to, że nie były takie, jak powyżej.