Mielonka dla wegetarianki, czyli o spamie słów kilka

Czy wiesz, drogi Czytelniku, skąd się wzięło słowo spam? Otóż – za Wikipedią - SPAM to nazwa konserwowej mielonki wieprzowej produkowanej nieprzerwanie od lat 30. XX wieku przez amerykańską firmę Hormel Foods. Młodszym czytelnikom wyjaśniam, że mielonka to taki wyrób wędlinopodobny, często występujący w puszkach, w czasach PRL kupowany spod lady przedmiot pożądania, dziś prawie zapomniany i pogardzany. Rzecz jasna, obywatele PRL o mielonce firmy Hormel Foods mogli co najwyżej pomarzyć, a przedmiotem pożądania była mielonka firmy – dajmy na to - Krakus. Ale ja nie o tym…

A zatem – mielonka! Spam, znaczy. Każdy, kto ma pocztę elektroniczną, a więc połowa ludzkości mniej więcej, spożywa tę mielonkę na co dzień. Przy czym słowo spożywa, w przypadku mielonki absolutnie na miejscu, tu wydaje się bardzo nie à propos. Właściwsze byłoby określenie przeżuwa i wypluwa. Czasem mając wrażenie, że jeszcze chwila, a się udławi.

Takie właśnie doznania towarzyszą mi za każdym razem, gdy otwieram skrzynkę poczty elektronicznej i stwierdzam nieodmiennie, że czeka tam na mnie poczta w następujących proporcjach: spam – 99%, reszta – 1%. Zanim dotrę do tej szczątkowej reszty, muszę najpierw przebić się przez:
- liczne propozycje zarobkowania w domu (od lat pracuję na etacie, skąd pomysł, że chciałabym to zmienić?),
-  jeszcze liczniejsze propozycje rozmaitych pożyczek i kredytów (jak żyję, nigdy z takowych nie korzystałam),
- różnorodne pomysły, jak mogłabym poprawić moją urodę/figurę/kondycję/sprawność seksualną/pamięć (z wszystkich tych obszarów mojego jestestwa jestem względnie zadowolona, a nawet jeśli nie jestem, do chirurga plastycznego nie pójdę za skarby świata!),
- kuszące oferty wygrania gigantycznych pieniędzy za kilka marnych esemesów i podanie wszystkich moich najtajniejszych danych osobowych (pomijając kwestię danych, mam głębokie, wewnętrzne przekonanie, że jak nie zarobię ciężką harówą, to figę będę miała, więc tego się trzymam).

Wszystkiego pewnie nie wymieniłam, bo się zwyczajnie nie da – kreatywność twórców spamu po wielokroć przewyższa kreatywność producentów mielonki. Ostatnio jednak do tej listy doszlusowała oferta absolutnie wyjątkowa. Niejaki wróżbita Maciej pragnie dokonać rewolucyjnych zmian w moim życiu, odpowiadając na jedno (sic!) moje pytanie. Z sobie tylko wiadomych przyczyn, nie może tego uczynić tą samą drogą, którą do mnie dotarł, czyli mailem, preferując komunikację przy pomocy telefonu komórkowego. No i, oczywiście, zanim on odpowie na moje pytanie, ja muszę odpowiedzieć na kilka jego pytań, co zapewne mu ułatwi wejście w stosowny trans.

Drogi Wróżbito Macieju! Informuję, że Twój trud jest daremny. Ja nie jadam mielonki i to pod żadną postacią – jestem bowiem wegetarianką!

Wakacje!

Doczekałam. Nawet się. Doczekałam się! Rozpoczęłam urlop. Siedzę na lotnisku w Dubaju i zażywam odrobiny luksusu przed tym, co czeka mnie w Tajlandii (raptem dwa dni) i Laosie (bite dwa tygodnie). Ostatnie chwile z wifi (mam nadzieję) oraz klimatyzacją (hmmm).

Desperacko próbuję oczyścić głowę z wszystkiego, co wiąże się z pracą. Wprawdzie, jak słusznie zauważył mój przenikliwy PiW, metodę przyjęłam marną, bo jak tylko wylądowaliśmy, nerwowo włączyłam komórkę i natychmiast odpisałam na trzy służbowe maile. Jedyny ratunek upatruję w tym, że jak już dotrzemy na laotańskie bezdroża, żadnej łączności elektronicznej tam nie będzie i praca sama się ode mnie odwiąże.

Patrzę na ludzi dookoła i widzę, że nie jestem w tym szaleństwie sama. Wszyscy dzierżą w dłoni komórkę lub tablet, a rekordziści gadają przez komórkę, jednocześnie klepiąc w klawiaturę. Nie wiem, jaki odsetek spośród tych nieszczęśników jest na wakacjach, a jaki w podróży służbowej, ale obawiam się, że statystyka nie wygląda najlepiej. Sądząc po wybitnie wakacyjnych strojach...

A ja wśród nich. Ale już niedługo.

Scripta manent

Przypadkiem dowiedziałam się, że w dniu dzisiejszym rozpoczyna się Tydzień Pisania Listów. Nie wiem, czy to przejaw nostalgii za szelestem drobno zapisanych kartek, czy akcja z cyklu „tonący brzytwy się chwyta” Poczty Polskiej, która poza pismami urzędowymi, chyba niczego już nie przesyła, bo korespondencja prywatna przeniosła się do sieci  i na ekrany komórek.  Jakie by jednak nie były przyczyny ogłoszenia tego święta sztuki epistolarnej, muszę przyznać, że sam pomysł obudził we mnie całkiem sympatyczne skojarzenia.

Należę do pokolenia, które pamięta jeszcze czasy, gdy na upragniony list czekało się tygodniami, a czekanie to – zgodnie z regułą „marzenie nad spełnienie” – dostarczało emocji, które trudno dziś uzyskać, e-mailując sobie beztrosko w czasie rzeczywistym. Inna sprawa, że ów czas oczekiwania mógł być też przyczyną różnych niespodzianek. Czytając bowiem w liście upragnione słowa „kocham cię”, nie można było mieć pewności, że to wyznanie wciąż jeszcze jest aktualne, skoro list „szedł” do nas dwa miesiące z okładem. A dwa miesiące to szmat czasu i wiele się może w tym czasie wydarzyć.

Dziś to co innego. SMS o treści „kocham cię” dociera do nas praktycznie w chwili, gdy nadawca zechce się tą rewelacją z nami podzielić, zatem można domniemywać, że przynajmniej jeszcze przez parę minut będzie ona aktualna.  Co więcej, możemy równie szybko zareagować, nie narażając naszego interlokutora na męki oczekiwania, i od ręki poinformować go:  „A ja ciebie nie”.  Niebywała oszczędność czasu i atłasu.

Niestety, choć papier nie należy do materiałów najbardziej trwałych, maile i smsy wydają się jeszcze mnie trwałe i jako pamiątka słabo się sprawdzają. Nie można ich obwiązać czerwoną wstążeczką, schować w uroczym kuferku, zrosić łzami wzruszenia. Z czasem nie nabierają charakterystycznej woni zetlałych kartek, nie żółkną, a zapisane na nich literki nie są jedynym i niepowtarzalnym znakiem nadawcy. Jeśli nawet mają coś w rodzaju duszy, to jest ona jakaś taka… cybernetyczna.

I ciekawe, czy ktoś kiedyś napisze o wyczekiwaniu na mail taki piękny wiersz jak ten Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej -  o pewnej pani, co czekała na listy.

Listy

Pani traci już wszelką powagę:
Czyha w bramie na listonosza!
Patrzy smutno, uśmiechem go błaga
jak ranny leżący na noszach.

Dni tej pani bez listów toną,
idą na dno w żalu bez granic...
aż się dziwi zmartwiony listonosz:
"Ja bym tam napisał do pani"...

Pracoholiczka na zwolnieniu

Fajnie jest być chorym. To znaczy, nie tak na poważnie, przewlekle czy terminalnie. Ale tak trochę, bez zagrożenia dla życia czy trwałego uszczerbku na zdrowiu. Fajnie jest być chorym na moment.

Oczywiście, pod warunkiem, że się człowiek może poddać kuracji związanej z chwilową nieobecnością w pracy, leżeniem w łóżku, czytaniem książek i budzeniem współczucia u bliźnich. W przeciwnym wypadku, bycie chorym kompletnie się nie opłaca i pozbawione jest cienia sensu.

Przekonałam się o tym ostatnio, kiedy to przez blisko cztery tygodnie, mimo obrzydliwego, ciągnącego się przeziębienia, męczącego kaszlu i pijacko-podobnej chrypy, jak durna łaziłam do pracy, jeździłam do Brukseli i żyłam w przekonaniu, że jak się położę do łóżka, zawali się nie tylko moja firma, ale i pół cywilizowanego świata.

Przekonanie było, rzecz jasna, czystą iluzją. Za to kaszel i chrypa - realne do bólu. Wczoraj wreszcie pękłam. A raczej pękła moja rodzina, która gremialnie oświadczyła mi, że nie zamierzają mnie jeszcze chować w tej dekadzie, bo jest kryzys, pogrzeby drogie jak cholera, zaś moja pensja, choć skromna, zasila jednak domowy budżet, zatem dobrze, by ten stan rzeczy się jeszcze jakiś czas utrzymał. W związku z tym, mam się natychmiast udać do lekarza, sprawdzić, czy ten kaszel to już zapalenie płuc czy jeszcze zapalenie oskrzeli i kłaść się do łóżka. Choćby Bruksela miała zniknąć z powierzchni ziemi (mąż, z właściwym sobie poczuciem humoru dodał, że jak się do tego przyczynię, to Węgrzy postawią mi pomnik).

W efekcie, dziś wylądowałam na zwolnieniu. Plan był prosty: mam leżeć, brać przepisane leki (antybiotyk, niestety), nie gadać (gardło mam zdarte do cna) i zdrowieć czym prędzej, bo w poniedziałek lecę do Pragi, a w środę - niespodzianka! - do Brukseli.

I co? I figa! Telefon rozdzwonił się o już 8.20. Maile idą jeden za drugim. Ja leżę z laptopem na podołku i nerwowo odpisuję na co ważniejsze wiadomości. Przed chwilą przerwałam pisanie, żeby znowu odebrać telefon. Rozmowę prowadziłam już szeptem, bo głos mam jak ŚP Jan Himilsbach na kacu. Następne telefony będę odbierała na migi...

Aha, zapomniałam dodać, że z samego rana upiekłam dla rodziny sernik. Żeby wiedzieli, że kocham ich co najmniej tak samo jak swoją pracę. Kurczę, mam nadzieję, że mi uwierzą.

PS  15.10. Maile odebrane: 100 z okładem. Maile wysłane: grubo ponad 50. Telefony służbowe: nie liczyłam i nie chcę nawet sprawdzać, żeby nie musieć kłamać, jak mnie mąż spyta, czy gadałam. Pierniczę takie chorowanie!

PPS   18.15. Liczba maili wysyłanych z myślą "to już ostatni, chrzanię to wszystko": ok. 30. Liczba telefonów wykonanych wbrew zdrowemu rozsądkowi: za duża. Liczba usprawiedliwień, które sobie przygotowałam na okoliczność przesłuchania ze strony męża: niewystarczająca. Wrrrrrr!

Hurra, będę milionerką, czyli jak "scamować" kobiety

Internet to jednak cudowne medium. Przychodzi człowiek z teatru, nuci pod nosem arię "Wspomnij mnie" z "Upiora w operze", którego właśnie szczęśliwie obejrzał, od niechcenia zagląda do skrzynki pocztowej, bez specjalnej nadziei, że coś ciekawego w niej znajdzie, bo pora późna, a tu... SURPRISE!

Właśnie "surprise", a nie niespodzianka. Bo list jest po angielsku. Napisany poprawną angielszczyzną, pełną prawniczych terminów. Cztery zwięzłe akapity, nagłówek i podpis. Podpis intrygujący, bo zaczynający się od słowa "barrister", czyli adwokat. James Hudson z Republiki Beninu (Afryka). So far, so good.

A dalej jest jeszcze lepiej. Okazuje się bowiem, że James Hudson zadał sobie trud odszukania mnie, bo niejaki Michael Bialy (co za zbieżność nazwisk!), mieszkaniec Beninu, miał pecha i rozwalił samochód, a w nim siebie, małżonkę i their only child, czyli jedynego spadkobiercę ich niebagatelnego majątku, liczącego... 18,5 miliona dolarów. A pan Hudson podejrzewa (co za przenikliwość!), że jestem krewną tegoż Michaela i rzeczona kasa tylko czeka, bym ją podjęła z afrykańskiego banku.

Jedyne, co muszę w tym celu zrobić, to podać panu Hudsonowi moje pełne dane osobowe, z wiekiem, zawodem i stanowiskiem włącznie. I tu się zaczyna trudność. Zawód wyuczony czy uprawiany? A co, jeśli mam ich kilka? Była menadżerka? Aktualna tłumaczka? Permanentna Matka Polka? Okazjonalna felietonistka z Bożej łaski? I jak to zgrabnie ująć po angielsku, żeby pan mecenas potraktował mnie poważnie?

Przez chwilę więc biję się z myślami - 18,5 bańki zielonych piechotą nie chodzi. Ostatecznie jednak zwycięża zwykła, babska próżność. Nie ma takiej kwoty, za którą kobieta gotowa jest ujawnić swój wiek. No, chyba że ma poniżej lat 18, ale jakoś nie zauważyłam, żeby "barristerzy" pisywali do moich nieletnich córek. Wzdycham więc nad ponurym losem Michaela Bialy'ego (niech mu ziemia lekką będzie) i żegnam się z jego (moją!) fortuną.

 I tu dochodzę do sedna. Dear Mr. Hudson! Okazał się pan fatalnym psychologiem. Jeśli już pan rozsyła ten swój "scam", to musi pan staranniej dobierać metody do ofiar. Proponowanie kobiecie, by podała panu datę urodzenia to strzał w stopę. Pańską stopę. Niech pan też nie prosi kobiety o podanie wagi lub obwodu talii czy bioder. I niech pan trochę zmniejszy swoją prowizję - 50% to rozbój w biały dzień. Nawet gdy mówimy o kasie, której nie ma.