Koło zapasowe, czyli żeński punkt widzenia na motoryzację

Od wielu lat jeżdżę renówkami. Proszę mnie nie pytać, dlaczego, bo nie wiem. Tak się jakoś złożyło. A może to moja romanistyczna podświadomość każe mi z setek dostępnych marek wybierać właśnie "francuzy"? Mniejsza o to. Grunt, że za każdym razem, gdy przychodzi pora wymiany samochodu, rozważam to i tamto, a w końcu i tak ląduję za kierownicą jakiegoś renault coś tam. I generalnie, nie widzę powodu do zmian. Fakt, nie mam za bardzo porównania, ale po co mi porównanie, skoro jestem zadowolona? Logiczne, prawda? Z tym, że ostatnio firma Renault okropnie mi się naraziła. A było to tak...

Wychodzę sobie z biura, idę na parking, otwieram samochód, a tu spacerujący po parkingu pan ochroniarz zwraca się do mnie uprzejmie:
- Ja tam bym na pani miejscu nie jechał. Ma pani kapcia.
Cóż, nawet taka motoryzacyjna noga jak ja wie, że "kapeć" oznacza kłopoty, bo zasadniczo wyklucza jazdę samochodem, który go ma. Obejrzałam feralną oponę i faktycznie, musiałam stwierdzić: kapeć jak się patrzy! Znaczy się, trzeba zmienić koło.

Ktoś powie: wielkie mi halo! Wyciągaj, babo, lewarek i zabieraj się do roboty. No, chętnie, chętnie, tylko niech mi ktoś powie: GDZIE JEST ZAPAS?! Przetrząsnęłam bagażnik. Znalazłam w nim:
- torbę z rolkami,
- karton z książkami,
- ekologiczne siatki na zakupy,
- jakieś tajemnicze deski ze sklejki (Mężu, skąd się to badziewie wzięło w MOIM samochodzie?!),
- wielką płachtę folii malarskiej (???),
- wełniane rękawiczki, których nie mogłam znaleźć od zeszłej zimy

i ANI  ŚLADU  KOŁA  ZAPASOWEGO.

Obserwujący moje wysiłki ochroniarz, wezwał przez krótkofalówkę kolegę. "Rysiek ma renówkę - wyjaśnił - może będzie wiedział, co i jak."  Rysiek wiedział. W renówkach koło zapasowe podwieszone jest pod samochodem. Trzeba znaleźć w bagażniku odpowiednią śrubę, do niej odpowiedni klucz, odkręcić, wyciągnąć i już. Niestety! Klucz, który jak ulał pasował do śrub przy kołach, nijak nie pasował do śruby w bagażniku.

W chwilę potem dołączył do nas trzeci ochroniarz. A za kolejny kwadrans - mój syn, wezwany na pomoc telefonicznie. Teraz przy mojej renówce uwijało się już 4 pełnych jak najlepszych chęci facetów. Wreszcie któryś z panów ochroniarzy wpadł na pomysł, by ściągnąć na parking gościa, który w naszym biurze konserwuje klimatyzację, dzięki czemu ma wielką skrzynię z wszelkiego rodzaju kluczami i śrubami. Ta myśl okazała się zbawienna - facet w try miga dopasował klucz, odkręcił co trzeba, potem co trzeba przykręcił. Patrzyłam w niego jak w obraz, a on tylko otrzepał ręce, uśmiechnął się skromnie i odjechał w siną dal swoim... citroënem. Hmm, ciekawe, gdzie citroën ma koło zapasowe. W końcu, to też "francuz".

Punkt widzenia, punkt siedzenia...

Stało się. Po latach planowania i zarzekania się, kupiłam sobie rower. To znaczy KUPILIŚMY SOBIE ROWERY. My - cała rodzina. Zmobilizował nas Dzień Dziecka oraz fakt, że dzieci właściwie już prawie nie są dziećmi (niektóre nawet całkiem) i dawno wyrosły z rowerków, na których szalały po podwórku. A ponieważ, nie wiedzieć czemu, im więcej mamy lat, tym większa w nas tęsknota za aktywnym wypoczynkiem (czyżby syndrom oszukiwania czasu?), brak roweru stał się dla nas pęczniejącym wyrzutem sumienia. Pomnożonym przez 4, bo syn rower dostał rok temu i jako jedyny w rodzinie mógł się pochwalić wypedałowanymi kilometrami.

Teraz, od soboty, pedałujemy wszyscy. To znaczy, będziemy pedałowali. Tak postanowiliśmy. Córki do szkoły, syn na uczelnię, ja do pracy, a mąż tu i tam, kiedy to w ramach weekendowej integracji małżeńskiej będziemy pomykali we dwoje po warszawskich ścieżkach rowerowych. Których jeszcze nie znamy, ale wiemy, że podobno są.

Ze dwie już nawet namierzyliśmy. Postanowiliśmy bowiem schwytać byka za rogi i od razu wyruszyć na rekonesans. Cel - gmina Białołęka, gdzie mieszka mój Najlepszy z Ojców. Dystans - jakieś 18 km w jedną stronę. Trasa - horror. Zwłaszcza na tych kawałkach, gdzie szerokość chodnika lub inne utrudnienia (np. głębokie wykopy, zapory z drutu kolczastego, pręty zbrojeniowe wystające z ziemi) wymuszały jazdę po ulicy.

Nareszcie zrozumiałam, że to, co ja, prowadząc samochód, czuję do rowerzystów, jest niczym w porównaniu z tym, co rowerzyści muszą czuć do mnie za kółkiem. Przerażenie pomieszane z wściekłością to eufemizm. Kiedy kolejny zmotoryzowany szaleniec mijał mnie o włos z prędkością 100 km/h, miałam ochotę zjechać mu prosto pod koła i tym samobójczym aktem zakończyć tę kretyńską zabawę. Która - tego byłam pewna - i tak musi się skończyć tragicznie. Dla mnie, rzecz jasna.

Na szczęście, jakoś dojechaliśmy. Głównie dzięki temu, że na Trasie Modlińskiej chodniki są jednak dosyć szerokie, a wykopy nieliczne. Nie sądzę jednak, bym prędko to wyzwanie powtórzyła. Ale nie ma tego złego. Zrozumiałam, że punkt widzenia naprawdę zależy od punktu siedzenia. I jeśli to siedzenie ulokowane jest na siodełku roweru, prędkość i odległości jawią się zgoła inaczej, niż w klimatyzowanym wnętrzu samochodu. Niby banał, ale mnie musiało solidnie rozboleć siedzenie (blisko 40 km po wertepach - efekt murowany!), żeby mi się to wbiło do głowy. Ot, taka ciekawostka anatomiczna.

Auto dla panów w KWŚ

Z reklamą jestem na bakier od lat. Reklama głównie mnie wkurza, a czasem oburza. Jej "funkcję informacyjną" można między bajki włożyć, za to funkcję, którą nazywam "wciskaniem ciemnoty" (lub - jak kto woli - kitu) należałoby wprowadzić do jej definicji. Obrony przed tym kitem powinno się uczyć w szkole, i to już podstawowej, bo inaczej dzieci gotowe uwierzyć, że jak sobie zjedzą taki czy inny budyń czy jogurt, ich kości nigdy się nie połamią, a życie stanie się odbiciem wirtualnego raju wykreowanego przez różnych art directorów i copywriterów.

Żeby skutecznie mieszać w głowie, reklama musi, rzecz jasna, "nadążać". Za czym? Za modą, stylem życia, obyczajem. Dzisiejsza pani domu z reklamy nie łazi w podomce i papilotach i wygląda raczej na babkę, co przyszła z wizytą, niż na gospodynię, która właśnie wyszła z kuchni czy skończyła pranie. A że to ma tyle wspólnego z rzeczywistością, ile - dajmy na to - James Bond z agentem Tomkiem, to inna sprawa.

Ale reklama nie tylko "nadąża", reklama wyprzedza i kreuje. Wytycza kierunki, tworzy style i trendy. I czasem, wcale nierzadko, się w tym wytyczaniu zagalopuje. Weźmy reklamę auta Seat Leon, którą nie dalej jak dziś rano usłyszałam w radiu. Idzie to tak: facet zwierza się, że dzieci już na studiach, ale on wciąż czuje się młodo, a że lubi korzystać z życia, to sobie nowe autko kupił - rzeczonego seata właśnie, i teraz czuje się jeszcze młodziej i w ogóle super-ekstra; na koniec pyta retorycznie: "Co na to żona?", po czym pada figlarna odpowiedź: "Zależy która". Całość utrzymana w tonie pogodnej gawędy o tym, że życie zaczyna się po czterdziestce (a może pięćdziesiątce).

Słucham i uszom nie wierzę. Bo wniosek z tej reklamy jasny: panowie, bądźcie młodzi nie tylko na wiosnę (życia), ale i pod koniec lata, a może i na jesieni! Kupcie sobie nową bryczkę (koniecznie Seata Leon), zmieńcie małżonkę na nowszy model (stara może nie docenić nowego autka) i cieszcie się życiem. Ktoś powie - i co z tego? Przecież rozwody się zdarzają (i to coraz częściej), a potem też jest życie, czasem nawet lepsze od tego sprzed. Jasne. Nie żyję na Marsie, wiem, że się zdarzają, sama znam parę osób, które to zaliczyły i niektóre nawet sobie chwalą. Pytanie tylko, czy to jest wzorzec, który nadaje się do lansowania. Czy naprawdę żony (mężów) należy zmieniać jak auta? Czy warto z tego czynić styl życia?

Dla mnie Seat Leon (i szerzej, seat w ogóle) jest od dziś autem dla facetów w kryzysie wieku średniego. Wątpię, by takie założenie przyświecało twórcom reklamy, ale mogę się mylić. Niezbadane są umysły speców od marketingu. I jedno jest pewne, w mojej rodzinie nikt nie będzie jeździł seatem - zwłaszcza, że syn już jest na studiach!