Moja Ryska Przygoda. Miasto cyklistów

Niektórzy pewnie pamiętają powiedzenie, że wszystkiemu winni są Żydzi, masoni i cykliści. Ci ostatni załapali się niejako przy okazji, ale konsekwencje są poważne. Idąc bowiem tym tropem, jeden z ministrów obecnego rządu wrzucił rowerzystów do jednego worka z wegetarianami (pewnie w zastępstwie masonów), przylepiając jednym i drugim łatkę wrażego lewactwa. Od tej pory wszystkiemu winni są wegetarianie i cykliści. Jako wegetarianka i cyklistka, kompletnie pozbawiona ciągot lewackich, poczułam się trochę zdezorientowana. Postanowiłam jednak trwać przy swoim i nadal wcinam sałatki oraz jeżdżę na rowerze.

Tym bardziej, że na Łotwie nikt się cyklistów nie czepia. Najwyraźniej, w Rydze nie są niczemu winni. I choć pewnie do Amsterdamu jeszcze jej trochę brakuje, Ryga to prawdziwy raj dla cyklistów. Stwierdzam to z całą powagą, odpoczywając po kolejnej wyprawie rowerowej - tym razem wybrzeżem Dźwiny na południe. Skąd ten entuzjazm?

Po pierwsze, ojcowie miasta zadbali, by liczba ścieżek rowerowych zachęcała do pedałowania. Wydano nawet specjalną książeczkę dla turystów, zawierającą mapki i opisy napotykanych na trasach zabytkowych obiektów. Zagadką pozostaje dla mnie, dlaczego wydano ją wyłącznie po łotewsku, ale nie ma się co czepiać. Dla mapek to bez znaczenia, a fotki pozwalają stosunkowo łatwo identyfikować perły ryskiej architektury. Osobiście zaliczyłam już cztery trasy plus jakiś dziwaczny miks kilku różnych, który był efektem mojej mizernej biegłości w czytaniu mapy.

Po drugie, można tu bez problemu jeździć po chodnikach. To znaczy, problemy są, zwłaszcza tam, gdzie zapomniano załatać dziury, ale za to nikt się nie czepia, policja nie zatrzymuje, a piesi - o dziwo - odnoszą się do rowerzystów z dużą wyrozumiałością. Na dźwięk rowerowego dzwonka uprzejmie schodzą z drogi, a poczęstowani promiennym uśmiechem i grzecznym paldies lub thank you, odwzajemniają uśmiech. Nikt mi tu jeszcze nie dał do zrozumienia, że chodnik jest dla chodzących, co w Warszawie miało miejsce nagminnie.

Po trzecie, nawet kierowcy wykazują życzliwość. Podjeżdża sobie cyklistka do krawężnika, z zamiarem przejechania przez ulicę, a tu, ku zaskoczeniu cyklistki, kierowca uprzejmie się zatrzymuje i przepuszcza. Jest na ulicy sam (niedziela o świcie), mógłby spokojnie dojść do wniosku, że niech sobie baba poczeka, przejadę, to ona przejedzie. A on - nie. On po hamulcach i stop.

Nic zatem dziwnego, że w Rydze cyklistów od groma i ciut ciut. Kiedy rano pomykam moim żelaznym rumakiem do pracy, po drodze mija mnie prawdziwa kawalkada. Mija i wyprzedza. Bo jakoś, dziwnym trafem, jestem zwykle najwolniejsza na trasie. Cóż, przywykłam. W końcu, to nie Tour de France.

Jedyne, co mnie martwi, to fakt, że już niedługo dla cyklistów przyjdzie ciężki czas, któremu na imię jesień (o zimie nawet nie myślę). Bo jak nadchodzą regularne, ryskie słoty i wichury, to nawet najtwardsi cykliści wymiękają. Trzeba będzie rumaka odstawić do stajni i czekać do wiosny. Cyklistyka ma tu bowiem charakter wybitnie cykliczny. Żeby jednak nie było, że się poddałam, oświadczam, że nadal będę uprawiać wegetarianizm. A co!

Punkt widzenia, punkt siedzenia...

Stało się. Po latach planowania i zarzekania się, kupiłam sobie rower. To znaczy KUPILIŚMY SOBIE ROWERY. My - cała rodzina. Zmobilizował nas Dzień Dziecka oraz fakt, że dzieci właściwie już prawie nie są dziećmi (niektóre nawet całkiem) i dawno wyrosły z rowerków, na których szalały po podwórku. A ponieważ, nie wiedzieć czemu, im więcej mamy lat, tym większa w nas tęsknota za aktywnym wypoczynkiem (czyżby syndrom oszukiwania czasu?), brak roweru stał się dla nas pęczniejącym wyrzutem sumienia. Pomnożonym przez 4, bo syn rower dostał rok temu i jako jedyny w rodzinie mógł się pochwalić wypedałowanymi kilometrami.

Teraz, od soboty, pedałujemy wszyscy. To znaczy, będziemy pedałowali. Tak postanowiliśmy. Córki do szkoły, syn na uczelnię, ja do pracy, a mąż tu i tam, kiedy to w ramach weekendowej integracji małżeńskiej będziemy pomykali we dwoje po warszawskich ścieżkach rowerowych. Których jeszcze nie znamy, ale wiemy, że podobno są.

Ze dwie już nawet namierzyliśmy. Postanowiliśmy bowiem schwytać byka za rogi i od razu wyruszyć na rekonesans. Cel - gmina Białołęka, gdzie mieszka mój Najlepszy z Ojców. Dystans - jakieś 18 km w jedną stronę. Trasa - horror. Zwłaszcza na tych kawałkach, gdzie szerokość chodnika lub inne utrudnienia (np. głębokie wykopy, zapory z drutu kolczastego, pręty zbrojeniowe wystające z ziemi) wymuszały jazdę po ulicy.

Nareszcie zrozumiałam, że to, co ja, prowadząc samochód, czuję do rowerzystów, jest niczym w porównaniu z tym, co rowerzyści muszą czuć do mnie za kółkiem. Przerażenie pomieszane z wściekłością to eufemizm. Kiedy kolejny zmotoryzowany szaleniec mijał mnie o włos z prędkością 100 km/h, miałam ochotę zjechać mu prosto pod koła i tym samobójczym aktem zakończyć tę kretyńską zabawę. Która - tego byłam pewna - i tak musi się skończyć tragicznie. Dla mnie, rzecz jasna.

Na szczęście, jakoś dojechaliśmy. Głównie dzięki temu, że na Trasie Modlińskiej chodniki są jednak dosyć szerokie, a wykopy nieliczne. Nie sądzę jednak, bym prędko to wyzwanie powtórzyła. Ale nie ma tego złego. Zrozumiałam, że punkt widzenia naprawdę zależy od punktu siedzenia. I jeśli to siedzenie ulokowane jest na siodełku roweru, prędkość i odległości jawią się zgoła inaczej, niż w klimatyzowanym wnętrzu samochodu. Niby banał, ale mnie musiało solidnie rozboleć siedzenie (blisko 40 km po wertepach - efekt murowany!), żeby mi się to wbiło do głowy. Ot, taka ciekawostka anatomiczna.