Pani C. woli pantofelka?

Pantofelek

Dzieci są milsze od dorosłych
zwierzęta są milsze od dzieci
mówisz że rozumując w ten sposób
muszę dojść do twierdzenia
że najmilszy jest mi pierwotniak pantofelek

no to co

milszy mi jest pantofelek
od ciebie ty skurwysynie.

Andrzej Bursa


Jak tak słucham tego medialnego jazgotu na cześć i na pohybel Marii Czubaszek, nie mogę się oprzeć wrażeniu, że w całej sprawie w ogóle nie chodzi o stosunek wyżej wspomnianej do macierzyństwa. To, czy pani Maria nie znosi dzieci, czy woli być zimną suką niż matką Polką, czy faktycznie uradowana jest tym, że poddała się dwóm aborcjom, ma tak naprawdę znaczenie drugorzędne. Myślę, że z równym entuzjazmem pani Czubaszek oznajmiłaby światu, że jest kosmitką z planety Satirica, skąd jej ogromny talent do tworzenia tekstów kabaretowych.

Oznajmiłaby, gdyby miała pewność, że jej się to opłaci. Że media rzucą się na to oświadczenie jak pies na schabowego i będą tego schaboszczaka obracać w pysku tak długo, aż zmieni się w miazgę. Że dzięki temu, przygasły już nieco blask sławy na nowo się roznieci. Że książka o szczytach, co mają swoje czubaszki, zacznie znikać z księgarskich półek.

Ale pani Czubaszek wie doskonale, że w Polsce fakt bycia kosmitą blednie w porównaniu z oświadczeniem, że macierzyństwo to idiotyzm, a aborcja i eutanazja to bułka z masłem. I że nic nie gwarantuje większego zainteresowania mediów od dobrze skalkulowanego skandalu. Więc powiedziała, co powiedziała, a że zadziałało, powtarza to teraz chętnie każdemu, kto chce słuchać.

Osobiście, uznaję prawo pani Czubaszek do tego, by mieć lub nie mieć dzieci, jak również do tego, by być zimną suką. Wprawdzie, jej pogląd na ten temat drastycznie różni się od mojego, ale go szanuję. Co mnie drażni, to sposób, w jaki oznajmiła go światu – celowo prowokujący i obliczony na wywołanie skandalu. Sposób pozbawiony choćby cienia szacunku dla tematu – w końcu aborcja czy eutanazja to – niezależnie od światopoglądu – sprawy, nad którymi toczy się poważna debata. A pani Czubaszek potraktowała je jak wyznanie u cioci na imieninach – między wódeczką a zakąską. Cha, cha, cha.

Reasumując, myślę, że autorka tych kontrowersyjnych wyznań nie miała zamiaru przełamywać żadnych tabu. W każdym razie, nie to było jej celem. Celem było ponowne wspięcie się na „czubaszek", co najwyraźniej się udało. Zastanawiam się tylko, co wyzna następnym razem - miłość do pantofelka?

Gwiazdy do wynajęcia

Wykorzystywanie znanych twarzy i nazwisk w kampanii wyborczej nie jest niczym nowym. Pisze się i mówi o tym procederze przy okazji każdych wyborów. Wyśmiewa się go w kinie – większość z nas pamięta pewnie film Fałszywy senator (Distinguished gentleman), w którym grany przez Eddiego Murhpy’ego Thomas Jefferson Johnson wykorzystuje nazwisko, by zrobić błyskotliwą karierę polityczną. I wydawałoby się, że nic mnie już w tej dziedzinie nie zaskoczy. A jednak…

Jadę sobie rowerem z Powsina do centrum. Mijam bilbordy, z których zachęcająco uśmiechają się do mnie kandydaci różnej płci i maści. Nagle widzę znajomą twarz. Twarz, którą pamiętam z operowej sceny, i która kojarzy mi się z miłym dla ucha mezzosopranem z Koronacji Poppei, między innymi. Za to kompletnie mi się nie kojarzy z zieloną koniczynką, która tej twarzy służy za pendant. Czyżby Alicja Węgorzewska przystąpiła do jakiegoś stowarzyszenia miłośników Dnia Świętego Patryka?

Bynajmniej. Alicja Węgorzewska jest kandydatką. Niezależną, podobno, choć opatrzoną koniczynką. Czyli jakoś tam jednak zależną. Cóż, nie pierwszy to i nie ostatni przypadek – w końcu artyści też mają prawo brać udział w życiu publicznym i realizować się na innej scenie niż teatralna.

I pewnie nie napisałabym o tym ani słowa, gdyby nie to, że kilkaset metrów dalej moim oczom ukazał się inny bilbord. Też z Alicją Węgorzewską w roli głównej (vide np.: http://www.wirtualna.warszawa.pl/i/110611/diva-do-wynaj%C4%99cia-w-teatrze-polonia ). Inną Alicją Węgorzewską. Alicją Węgorzewską w całej swej artystyczno-scenicznej krasie. Dzierżącą w dłoni wiele mówiącą tabliczkę: Diva for rent. Diva do wynajęcia. Spektakl w teatrze Polonia. Błyskotliwy, choć zapewne niezamierzony komentarz do pani Alicji z koniczynką. Owacje na stojąco!