Zjawa czy upiór

Obejrzałam "Zjawę". Pominę rozliczne walory filmu, bo o tym rozpisują się wszyscy recenzenci. Oczywiście za wyjątkiem tych, którzy rozpisują się o wadach. Osobiście, bliżej mi do tych pierwszych. A mimo to, drugi raz bym już "Zjawy" nie obejrzała. Dlaczego?

Ano dlatego, że to film, po którym wiara w człowieka chwieje się mocniej niż wielokrotnie w tym obrazie ukazywane targane wichrem sosny. (A może to były świerki?) Z opowiedzianej tam historii wynika bowiem, że nic tak człowieka nie nakręci i nie umocni do przetrwania jak stara, dobra zemsta. Może cię pocharatać grizzli, możesz mieć w gardle dziurę wielkości krateru, a na plecach krwawe szramy niczym dorzecze Amazonki, możesz spaść na łeb na szyję z urwiska o wysokości Pałacu Kultury, może ci tyłek przymarzać do podłoża, a mimo to przeżyjesz - o ile w twojej duszy pod kotłem pali nienawiść. Oczywiście, przydaje się też kilka traperskich umiejętności, ale to już didascalia.

Lubię myśleć, że człowiek może więcej, niż mu się wydaje. Że siła woli i hart ducha zdolne są pokonać słabości fizycznej powłoki. Ale nie jest mi wszystko jedno, skąd ów hart się bierze i czym się żywi. Duch Hugh Glassa karmił się czymś paskudnym. W tym kontekście, bardziej zasłużył na miano upiora, któremu etymologia przypisuje cechy tego, który żywi się krwią. Dodajmy, cudzą.

I zadaję sobie pytanie: czy gdyby pan Glass tak bardzo nie pragnął się zemścić, znalazłby siłę, by dotrzeć do fortu?

PS Przyjaciel zwrócił mi uwagę, że prawdziwa historia Glassa była inna. Podobno wybaczył kumplom, którzy zostawili go na pewną śmierć. Inna sprawa, że zgodnie za tą wersją zdarzeń, Fitzgerald nie zabił jego syna. Tak czy siak, w świetle powyższego, historia z Leo w roli głównej to historia całkiem innego faceta. Jak to w kinie.

Z pamiętnika niemłodej narciarki

Podobno każdy szanujący się narciarz chce mieć w swoim narciarskim cv Sellarondę. Tak przynajmniej mówi pani Ania - pilotka, z którą zaliczamy kolejne stoki Doliny Gardeny. Postanowiłam zatem swoje narciarskie cv uzupełnić i dziś z rannym słonkiem ruszyliśmy - ja, mój Pan i Władca oraz nasza najmłodsza pociecha, na podbój tej trasy.

Generalnie, szło nieźle. Poza dwoma miejscami, gdzie oznakowanie było do kitu i nie byliśmy pewni, czy za chwilę nie wylądujemy poza trasą, jechało się całkiem fajnie, w czym wielka zasługa pogody - słońce oświetlało masyw Selli jak, nie przymierzając, na obrazkach w Internecie. Wywaliłam się tylko raz i to niezbyt boleśnie, więc z każdą chwilą nabierałam pewności, że jako narciarka, wzniosłam się już na europejski poziom.

Ale że pycha kroczy przed upadkiem, Sellaronda prędko mi dała nauczkę. Nagle, ni z tego, ni z owego, wyrosła przed nami czarna trasa. Choć może słowo "wyrosła" nie jest tu najszczęśliwsze, biorąc pod uwagę, że rzeczona trasa spadała raczej na pysk i to niemal pionowo. Spojrzałam w dół i już wiedziałam: moja kariera narciarki właśnie dobiegła końca. 

Mąż był innego zdania. - Jak nie możesz zjechać, to się zsuń- poradził życzliwie. - O, tak jak ta pani - dorzucił, wskazując na blond dziewczę, które przyodziane w dopasowany kombinezon w kolorze malinowym, zsuwało się po stoku, z gracją zarzucając kuperkiem. - Tak jak ta pani, to nie dam rady - odparłam z przekonaniem, nie tłumacząc, że ani wiek, ani strój nie ten, o kuperku nie wspominając.

Oszczędzę Ci, drogi Czytelniku, szczegółów tej upokarzającej drogi ku ocaleniu. Uczciwie muszę przyznać, że gdyby nie małżonek, nawet zsunięcie by mi się nie udało. Zostałabym pewnie na tej Sellarondzie, a moje zlodowaciałe zwłoki znaleziono by dopiero wiosną. Na szczęście, mój Mąż (wielka litera w pełni uprawniona) bardzo poważnie traktuje słowa "i że cię nie opuszczę aż do śmierci", dzięki czemu zsuwał się razem ze mną, tylko od czasu do czasu dając upust pewnemu, hm, zniecierpliwieniu.

Na dół dotarłam w stanie trudnym do opisania. Ale nie bez satysfakcji. Bo mniej więcej w połowie zsuwania się z tej góry śmierci dostrzegłam malinowy kuper wystający z wielkiej muldy. Ha!