Pomysł, by rocznicowy urlop we dwoje spędzić tam, gdzie spędziliśmy podróż poślubną, wydawał się oczywistą oczywistością. Tym bardziej, że nasz miodowy miesiąc sprzed 25 lat, miał – jak łatwo się domyślić – raptem niecałe dwa tygodnie i odbył się nie na jakichś tam egzotycznych wyspach, ale w rodzimych Gorcach. Złaziliśmy wtedy te piękne góry wzdłuż i w szerz, na dokładkę dorzucając jeszcze Pieniny i kawałek Tatr.
Teraz mieliśmy raptem 4 dni (błogosławione niech będą święta państwowe w środku tygodnia!), więc plan był mniej ambitny – tylko Gorce, bez dodatków. Ale reszta była jak wtedy, przed 25 laty – plecaki na grzbiecie i wędrówka od schroniska do schroniska. Nawet mapę mieliśmy tę samą, co – jak się okazało – nie stanowiło specjalnego problemu, bo z niewielkimi wyjątkami, przebieg gorczańskich szlaków przez te ćwierć wieku pozostał bez zmian.
W sumie zrobiliśmy ponad 40 km, zaliczając wszystkie główne szczyty. Dziś ledwo się ruszam, nie czuję ramion (plecak) i nóg (wiadomo), za to na duszy czuję się wspaniale.
A konkluzje z tej wyprawy są następujące.
1. Salamandra plamista nadal rezyduje w Gorcach – widziałam na własne oczy.
2. Takoż i dziewięćsił.
3. Włażenie na Lubań łożyskiem potoku zamiast normalnym szlakiem – ryzykowny pomysł.
4. Grillowany oscypek w schronisku na Turbaczu – nagroda Brylantowej Patelni.
5. Łóżka w schronisku w Starych Wierchach – tytuł Madejowego Łoża Stulecia.
6. Gorczańskie jeżyny i maliny – niebo w gębie i ambrozja.
7. Deszcz na szlaku – pikuś (jak się dźwiga na plecach 15 kg, człowiek i tak jest mokry).
8. Pod górę - ciężko sercu, w dół - ciężko nogom, w sumie – cudownie.
9. Od Turbacza wieje wiatr, niesie nam tę wieść…*
10. Za co kochamy Gorce? Bo są!
* Fragment piosenki, którą kiedyś pasjami śpiewało się przy ogniskach.
Posty
