Kochany dzienniczku...

Dawno nie pisałam, bo mnie tak jakoś ta zimo-wiosna rozłożyła na łopatki. Zwinęłam się w kłębek nerwów (praca, praca, praca!) i czekałam, aż atmosfera się ociepli. No i się ociepliła. Ostatnie kupy śniegu na mojej ulicy popłynęły do studzienek kanalizacyjnych, z czego niestety nie skorzystają zwykle parkujący na okolicznych chodnikach kierowcy, bo w międzyczasie miasto ustawiło nam parkometry. Ustawiło, licząc zapewne na zwiększenie wpływów i załatanie dziury w stołecznym budżecie. Ale nic z tego! Na mojej ulicy nikt już nie parkuje, a za to na uliczkach obok, gdzie parkometry jeszcze nie dotarły, autka tłoczą się zderzak w zderzak. Jako posiadaczka miejsca w garażu podziemnym, obserwuję sobie te roszady bez większych emocji, czego nie mogę powiedzieć o studentach pewnej Wyższej Szkoły Wszystkiego Najlepszego, która ulokowała się przy mojej ulicy w czasach, gdy o parkometrach nikt jeszcze nie myślał.

No ale wróćmy do wiosny. To, że przyszła, nie ulega już najmniejszych wątpliwości. Cała rodzina, poza mną (cha, cha, cha) kicha i płacze - bynajmniej nie z żalu za zimą, ale z powodu pylącej na potęgę roślinności. Natura postanowiła nadgonić wszelkie zaległości i alergicy mają się z pyszna. Cieszą się za to farmaceuci. Z aptek znikają preparaty antyhistaminowe - i to te na receptę, i te bez recepty, choć różnica w cenie jakaś kosmiczna. Nie rozumiem i rozumieć nie próbuję. Tej różnicy, rzecz jasna. Bo to, że znikają, rozumiem aż nadto dobrze - wystarczy pobyć jeden dzień w mieszkaniu pełnym alergików, by człowiek pojął, że miłość w obliczu nieustannego kichania wystawiona jest na bardzo ciężką próbę.

Na szczęście, wiosna ma dla mnie też miłe niespodzianki. Po pierwsze, na Polu Mokotowskim odmieciono już alejki, więc sezon rolkowy zainaugurowałam bez konieczności omijania przegniłych liści i walających się patyków. Asfalt nie popękał, nie porobiły się purchle i jeździ się milutko. No, chyba że goni nas niejaki Karmel - zwariowany spaniel, który wczoraj próbował odgryźć mi jedno kółko, choć Bóg mi świadkiem, nie zachęcałam go do żadnych takich swawoli. Jego właścicielka zdawała się w ogóle nie widzieć problemu i tylko wołała (celowo nie piszę "krzyczała")  dystyngowanym głosem: "Karmel, Karmel, choć tu, kochanie". Kochanie!

Ale największą niespodzianką tej wiosny jest dla mnie fakt, że po raz pierwszy w życiu zgodziłam się z Aleksandrą Jakubowską. Wywiad, który z nią przeprowadził w "Rzeczpospolitej" Robert Mazurek, wprawił mnie w prawdziwą konsternację. Oto "lwica lewicy" powiedziała coś, pod czym mogłabym się podpisać obiema rękami. Cytuję: "Cały ten Kongres Kobiet to instytucja rodem z farsy. Ledwo wiążące koniec z końcem Polki są w nim reprezentowane przez panie, które nie mają pojęcia, ile kosztuje bilet miejski. Szlag mnie trafia." No, no, co ta wiosna robi z ludźmi!

Apel w obronie gatunku zagrożonego

Pewien mój znajomy twierdzi, że wśród wielu gatunków zagrożonych zapomina się o jednym: Homo sapiens masculinus. Czyli o facetach. To oni doznają nieustającej dyskryminacji ze strony dynamicznych kobiet, żądnych władzy i kasy. To oni poddawani są ciągłym ocenom pod kątem atrakcyjności fizycznej i majątkowej. To oni ulegają zniewieścieniu, bo jak tu nie ulec, skoro wokół coraz więcej bab podobnych do tych z „Seksmisji”. To oni schodzą wcześnie na zawał i wylew, nie wytrzymując tej gigantycznej presji. Słowem – giną.

Co gorsza – wywodzi mój znajomy – świat zdaje się tego dramatu w ogóle nie dostrzegać. Ba, świat uparcie lansuje pogląd zgoła odmienny, który z Homo sapiens masculinus czyni gatunek dyskryminujący gatunek przeciwny. Ten ostatni zaś, ustami najbardziej zdeterminowanych przedstawicielek, agresywnie domaga się swoich praw. Na przykład w zakresie nazewnictwa.

Nie będę przytaczać przykładów tego słowotwórstwa, bo fala arcyinteresujących propozycji ponownie przetoczyła się ostatnio przez media, wywołując konsternację, rozbawienie, oburzenie. Zwrócę jedynie uwagę, że faktycznie, zajęty problemami kobiet-premierów czy kobiet-posłów świat zdaje się zupełnie nie dostrzegać dramatów, jakie, dokładnie z tych samych powodów, przeżywają mężczyźni.

Weźmy takiego lekarza od zębów. Jakiż musi czuć dyskomfort, gdy w rubryce „zawód” wpisuje „dentysta”! Ileż razy musiał odczuwać pokusę wpisania tam „dentyst”, by raz na zawsze pozbyć się tej uwłaczającej, żeńskiej końcówki. A co z artystą, któremu po nocach śni się zapewne, że kiedyś w końcu zostanie artystem? Co czuje kosmonauta, terapeuta czy geodeta, który w dodatku rymuje się z „kobieta”? Jakież męki musi przeżywać sędzia, dla którego naprawdę chyba nie ma już nadziei (sędź?).

Dlatego apeluję: nie bądźmy nieczuli na cierpienia gatunku zagrożonego. Niech w słownikach i encyklopediach znajdą należne im miejsce geodet, artyst, dentyst czy (raz kozie śmierć!) sędź. Niech zagrożeni zniewieścieniem, a w końcu i wyginięciem, mężczyźni nie muszą znosić piętna żeńskich końcówek. Niech żyje równouprawnienie!

Mars, Wenus i te sprawy

- Kochanie, czy nie powinniśmy zmienić opon na zimowe? - spytałam dziś męża przy śniadaniu, pragnąc dać dowód, że troszczę się o nasz środek transportu i dbam o bezpieczeństwo rodziny. Puchłam przy tym z dumy, bo już sam fakt, że W OGÓLE wiem, co to takiego opony zimowe, uznaję za niezwykły przejaw bystrości umysłu i szerokości horyzontów motoryzacyjnych. Mąż spojrzał na mnie jakoś tak dziwnie, więc szybciutko dokonałam korekty: - No, chyba że poczekamy jeszcze troszkę, aż temperatura spadnie... Kolejne spojrzenie, jakie mi rzucił, sprawiło, że całkiem zamilkłam. - Opony są zmienione już od tygodnia - powiedział mój małżonek dobitnie - Nie zauważyłaś?!

Pytanie wypowiedziane zostało z takim zdumieniem, że w pierwszej chwili poczułam się jak ślepa i niedorozwinięta. Szybko jednak włączył mi się instynkt samoobrony. - Niby jak miałam zauważyć - odpowiedziałam pytaniem na pytanie, co jako metoda erystyczna, sprawdza się całkiem nieźle. Jednak nie w tym wypadku. - FELGI SĄ INNE - oznajmił mąż wielkimi literami, jakby mówił do niezbyt rozgarniętego dziecka. - Stalowe - postawił kropkę nad i, a syn, który się temu przysłuchiwał, aż przestał jeść i pokręcił głową z wyraźną dezaprobatą. Przez chwilę myślałam, że pragnie w ten sposób skarcić ojca za to, że tak się nade mną wytrząsa, ale szybko się okazało, że dezaprobata dotyczyła mojej indolencji. - Nowe buty u koleżanki to byś zauważyła, prawda? - wystrzelił we mnie ostatni pocisk i obaj panowie zachichotali ironicznie, zjednoczeni i poczuciu męskiej wyższości nad kobiecym podgatunkiem.

Odpuściłam sobie tłumaczenie, że nowych butów u koleżanki też bym nie zauważyła, bo dobrze wiem, że to nic nie znaczy. Pod tym względem odbiegam znacząco od średniej żeńskiej i mam podejrzenie graniczące z pewnością, że większość kobiet jednak zwraca uwagę na takie detale. Wracając jednak do samochodu, trochę mnie ta historia z felgami zastanowiła. Co by musiało się zmienić w moim aucie, żebym to dostrzegła? Wiem! Kolor. Ewentualnie, marka, pod warunkiem, że nie byłaby zbyt podobna do tej obecnej. I to by było na tyle. O felgach wiem tyle, że coś takiego istnieje, a opony wszystkie wyglądają dla mnie identycznie. To pewnie kwestia innej lateralizacji mózgu - zupełnie jak z tą prawą i lewą stroną, które nigdy nie chcą być tam, gdzie powinny. Zwłaszcza, gdy muszę robić za pilota.

Takie drobne epizody utwierdzają mnie w przekonaniu, że z tym Marsem i Wenus coś jednak jest na rzeczy. Trudno, narażę się feministkom i powiem to głośno i wyraźnie: różnimy się. My, kobiety i oni, mężczyźni. Na przykład oni nie rozróżniają kolorów. Dla mojego męża wszystkie barwy są "awe" - czerwonawa, biaława, brązowawa, bo takie bezpieczne przybliżenie oddala możliwość pomyłki. My mamy problem z orientacją w terenie (potrafię się zgubić nawet we własnym mieszkaniu). Oni pytając, oczekują konkretnej odpowiedzi, my - raczej wręcz przeciwnie. Oni są zwykle konsekwentni, my - uroczo (lub wkurzająco - zależy od tego, jak bardzo facet nas kocha) niekonsekwentne.

Ta ostatnia cecha daje zresztą bardzo zabawne efekty. Rozmawiałam ostatnio z pewną znajomą, która sama siebie nazywa feministką. Najpierw przejechała się po Korwinie-Mikke i jego poglądach na kobiety, potem przez kwadrans dowodziła, że jeśli między płciami są jakieś różnice, to zdecydowanie na korzyść płci pięknej. A na koniec opowiedziała mi jakąś historyjkę ze swojego zawodowego życia z pewną wredną babką w roli głównej, która rozsiewała po firmie ploty - "no, wiesz, jak to kobiety". I nawet nie zauważyła, że właśnie zaprzeczyła sama sobie. Ergo, jest stuprocentową kobietą. Co było do udowodnienia.

Ze starą saperką do lasu

Stacje radiowe często stosują autoreklamę w stylu "posłuchaj, kto nas słucha". A ponieważ słuchają różni - wielcy i sławni Iksińscy oraz całkiem zwyczajni Kowalscy, każdy z nas ma szansę w którejś z tych grup się odnaleźć. "Nazywam się Petronela Nagietek, jestem kierowniczką domu kultury i uwielbiam słuchać radia..." - taki jest z grubsza schemat tej reklamy. Przyzwyczaiłam się do niej już tak bardzo, że komunikat tego rodzaju puszczam mimo uszu i nie potrafiłabym powiedzieć, kto danej stacji słucha, na co, oczywiście, i tak nadawca nie liczy, bo nieważne kto, ważne, że w ogóle, i że tak wielu.

Nie poświęciłabym tej autoreklamie ani linijki, gdyby nie fakt, że czasem trafiają się perełki. Na przykład wczoraj. Jadę sobie samochodem, słucham radia, aż tu pewna słuchaczka, oddana temu radiu uchem i duchem, reklamuje stację, oświadczając, że jest "młodą architektką" (teraz, gdy na to patrzę, dochodzę do wniosku, że na piśmie jej profesja wygląda jeszcze fajniej, niż brzmi). To, że nie połamała sobie języka na "architektce", jest niewątpliwym powodem do chwały i całkiem niezłym bodźcem do zrobienia radiowej kariery. Z pewnością świadczy też o przywiązaniu do swojej płci oraz o chęci pokazania języka (lub innego wymownego gestu) męskim, szowinistycznym zwierzakom. Zastanawiam się natomiast, dlaczego architektka koniecznie musiała mnie poinformować, że jest młoda. I co to, tak naprawdę, znaczy?

Pytam na wypadek, gdyby ktoś mnie kiedyś poprosił o wygłoszenie w radiu podobnego oświadczenia. Puszczenie w eter komunikatu w stylu "Nazywam się Beata Biały, jestem nie pierwszej młodości filolożką" na pewno nie przeszedłby bez echa, choć mnie osobiście sporo by kosztował. Ale to i tak pikuś przy tym, co musiałaby przeżyć przed mikrofonem jakaś sędziwa pani uprawiająca zawód sapera. Pochwalenie się, że jest się "starą saperką", byłoby czynem iście heroicznym, zważywszy, że saperka na ogół kojarzy się z niewielką, wojskową łopatką, która w moich harcerskich czasach używana była głównie do zakopywania w lesie ubocznych produktów przemiany materii.

Jak się uruchomi wyobraźnię, można stworzyć dla takiej stacji kilka naprawdę ciekawych spotów reklamowych, w których żeńska forma zawodu plus przymiotnik określający z grubsza wiek podmiotu dadzą naprawdę niezapomniany efekt. O, choćby taki: "Nazywam się Genowefa Szyk i jestem starą marynarką..." Konia z rzędem temu, kto odgadnie, że pani Genowefa pływała niegdyś po morzach i oceanach, choć to, że lata świetności ma za sobą, będzie raczej oczywiste. Muszę sobie te pomysły spisać. A najlepiej gdzieś je zastrzec. Jak zostanę copywriterką w średnim wieku, będzie jak znalazł.