Klientka za trzy dziesiąta

Jest taka scena w "Pretty woman", w której Julia Roberts daje lekcję nieuprzejmej sprzedawczyni pewnego butiku. Parę godzin wcześniej owa sprzedawczyni zlekceważyła Julię, więc ta poszła zrobić gigantyczne zakupy gdzie indziej. Wraca obładowana torbami z luksusową odzieżą i mówi dobitnie "Big mistake".

Scena ta przypomniała mi się dziś rano, kiedy w poszukiwaniu taniej i poręcznej suszarki do włosów zawędrowałam do centrum handlowego Blue City. Czekając na otwarcie Saturna (technologia tak ma), snułam się po Błękitnym Mieście bez celu, nie licząc, rzecz jasna, celu pt. suszarka z planety Saturn. Na tym samym piętrze, całkiem niedaleczko, jest sobie sklep pod szyldem "English House". Albo jakoś podobnie. Żelazna kurtyna już uniesiona, choć formalnie do otwarcia zostało pięć minut. A przy samym wejściu kusząco rozłożone cudnej urody komplety pościelowe, których wdzięk potęgował równie cudnej urody wielki napis "-50%".

Wprawdzie pościeli ci u mnie dostatek, ale skoro ta taka śliczna i taka zdeprecjonowana, to okiem rzucić nie zaszkodzi. Wprawdzie doświadczenie szeptało nachalnie, że minus pięćdziesiąt procent od ceny z angielskiego domu to i tak kwota raczej dla angielskiej lady niż dla polskiej inteligentki chwilowo niepracującej, ale co mi tam! Zatem, wchodzę, sięgam po pierwszy z brzegu komplet, ręka lekko drży, jako że za chwilę powinnam ujrzeć cenę wyjściową.

Nie zdążyłam. Bo od stojącej parę metrów dalej lady (kontuaru, znaczy) młoda lady rzuciła ku mnie "Przykro mi, ale sklep jeszcze zamknięty!" Za trzy dziesiąta opuściłam angielski dom, nieodwołalnie porzucając myśl o zakupie pościeli. A dziewczę nieodwołalnie straciło klientkę. Big mistake! Ciekawe, czy ma prowizję od obrotu...

Przez chwilę czułam się jak pretty woman. Może bardziej woman niż pretty, ale dobre i to. A suszarka z planety Saturn jest malutka i bardzo poręczna. Ha! 

Kino poprawności politycznej,czyli dlaczego nie ubawiłam się na "Walentynkach"

Jakoś nie mam ostatnio szczęścia do kina. W piątek obejrzałam popłuczyny po "Franticu" ("Autor Widmo" Polańskiego), a wczoraj - popłuczyny po "To właśnie miłość" ("Walentynki" Garry'ego Marshalla). Ale o ile Polańskiemu mogę jeszcze wybaczyć - ostatecznie, kończył film w okolicznościach mocno niesprzyjających, no i niejako cytował sam siebie, o tyle dla Marshalla nie mam już tak wiele wyrozumiałości.

Dlaczego? Ano dlatego, że pomysł na film zerżnął od Richarda Curtisa ("To właśnie miłość"), ale niestety, swój obraz zrobił w stu procentach po amerykańsku. Efekt? Wyszedł film niezbyt śmieszny, chwilami wręcz nużący, a na dokładkę utopiony w sosie politycznej poprawności. Żeby zadowolić wszystkie możliwe grupy społeczne, Marshall pokazał na ekranie miłość heteroseksualną, homoseksualną, czarno-białą (czyli międzyrasową), a także miłość ludzi w podeszłym wieku, miłość nastolatków i miłość dzieci ze szkoły podstawowej. Jest też wiarołomny mąż, który podrywając, udaje rozwodnika, co kończy się dla niego publiczną kompromitacją w luksusowej restauracji (to nawiasem mówiąc, jedna z lepszych scen filmu).

Humor opiera się na mało zabawnych gagach (nastolatek nakryty w domu ukochanej przez jej matkę, zasłaniający swoje przyrodzenie gitarą) oraz dialogach, które każdy średnio rozgarnięty widz może sam sobie dopowiedzieć i na pewno się nie pomyli. Jakże im daleko do subtelnej ironii i humoru "z cicha pęk" filmu Curtisa! Relacje między postaciami są zarysowane dosyć topornie i od pierwszej (no, może drugiej sceny) wiadomo, że jeden z głównych bohaterów wybrał nie tę babkę, co trzeba, a ta, co trzeba, jest tuż obok. I że na pewno będą razem. Filmu nie ratuje nawet plejada gwiazd od Ashtona Kutchera po Julię Roberts, która zresztą całkiem nieźle poradziła sobie z wyjątkowo (jak na nią) subtelną i mało wygadaną rolą pani kapitan wracającej z misji z Iraku.

W "Walentynkach" większość postaci nienawidzi walentynek, ale i tak wszyscy aż piszczą, żeby dostać różyczkę lub serduszko. Podejrzewam, że podobnie rzecz ma się z komediami romantycznymi. Wielu twierdzi, że ich nie lubi, ale i tak na nie chodzi - o czym świadczyła pełna sala w Cinema City Arkadia. I ja też tam byłam, tylko, kurczę, nie wiem, po co!