Ile jest wart Kamil Durczok

Wchodzę ci ja na Facebooka i co widzę? Super Express ogłasza wszem i wobec, że - cytuję: "Kamil Durczok wart jest ZERO ZŁOTYCH!" (pisownia oryginalna). Przeczytałam tylko tytuł, dalej nie chciało mi się wchodzić. Niesmak.

Aferę Durczok-gate znam o tyle o ile. Głównie z nagłowków. W sumie, mało mnie interesuje, czy molestował, ćpał czy co tam jeszcze niecnego mu się zarzuca. Ale w tym superekspresowym tytule jest coś, co kazało mi się przez chwilę przy tym temacie zatrzymać. Jakaś nieprzyzwoitość.

Bo było, nie było, przecież tu mowa o człowieku. Nie o meblu, akcjach, obligacjach czy obcej walucie. Nie o obrazie czy najnowszym modelu bentleya. SE sprowadził ludzką osobę do kategorii czysto merkantylnych. Durczok był wart na rynku tyle a tyle, dziś nie jest wart nic.

Ja tego nie kupuję. Nieważne, co zrobił, albo czego nie zrobił pan redaktor KD. I tak nie zasłużył na to, żeby stać się pozycją w cenniku. Kamil Durczok, jak każdy nasz bliźni, wart jest tyle, ile dobrego w życiu zrobił. A na ten temat Super Express wiedzę ma raczej nikłą.

Idę na Idę

Taki przynajmniej mam zamiar. O filmie słyszę od wielu miesięcy - najpierw od koleżanki, która poszła do kina, obejrzała i wpadła w zachwyt, potem od mediów - głośno, głośniej, coraz głośniej, w miarę jak zbliżał się termin rozdania Oscarów, a szanse "Idy" rosły. 

Wiele razy mieliśmy z mężem się wybrać. Jakoś nie wyszło. Zatem kompletnie nie mam pojęcia, czy "Ida" dobra, wybitna, czy wręcz przeciwnie. Nie wiem też, jakie niesie przesłanie. Tymczasem jednak całkiem bezinteresownie cieszę się z tego polskiego Oscara. I tej satysfakcji nie mąci nawet nieco kąśliwy (czyżby nutka zawiści?) komentarz Agnieszki Holland, że musiał facet aż z Oksfordu przyjechać, żeby Akademia doceniła polską produkcję. Skoro tak, to fajnie, że przyjechał, zwłaszcza że dzięki temu, na oscarowej gali wygłosił niezłą mowę, w języku, który wszyscy na sali zrozumieli.

Jak już dotrę na "Idę, kto wie, może powieszę pieska albo dwa (miłośników zwierząt uspokajam: METAFORYCZNIE). A może zapieję z zachwytu. A może ani jedno, ani drugie. Ale i tak będzie mi miło, że tym razem Oscar poszedł w polskie ręce. W końcu, to nie zdarza się co roku. 

Stara śpiewka (moja)

Spotkałam anioła. Skrzydła miał zwichrzone,

szatę przybrudzoną i oczy zmęczone.

Nie patrzył mi w oczy. Milczał zagadkowo.

A kiedy spytałam, kręcił tylko głową.

Więc spytałam znowu - jak osioł uparta.

(Przecież nie odeśle mnie chyba do czarta?)

Spytałam, czy znajdę, czego los mi nie dał.

Ramionami wzruszył i tak mi zaśpiewał:

Znajdziesz kiedy indziej,

lecz samo nie przyjdzie.

Znajdziesz w innej porze,

znajdziesz kiedyś może…

Znajdziesz za lat parę,

być może, za karę.

Być może w nagrodę,

może na osłodę.

Lecz samo nie przyjdzie –

znajdziesz… kiedy indziej.

Więc szukam i czekam. Czas płynie powoli.

Więc szukam i czekam. Choć to czasem boli.

Choć czasami rani niczym ostra brzytwa.

A w głowie mi plącze się tamta „modlitwa”:

Znajdę kiedy indziej,

lecz samo nie przyjdzie.

Znajdę w innej porze,

znajdę kiedyś może…

Znajdę za lat parę,

być może, za karę.

Być może w nagrodę,

może na osłodę.

Lecz samo nie przyjdzie –

znajdę… kiedy indziej.

Auschwitz

Czarnym dymem

spisane

na niebie

oniemiałym ze zgrozy:

Mane, tekel, fares

Z pamiętnika niemłodej narciarki

Podobno każdy szanujący się narciarz chce mieć w swoim narciarskim cv Sellarondę. Tak przynajmniej mówi pani Ania - pilotka, z którą zaliczamy kolejne stoki Doliny Gardeny. Postanowiłam zatem swoje narciarskie cv uzupełnić i dziś z rannym słonkiem ruszyliśmy - ja, mój Pan i Władca oraz nasza najmłodsza pociecha, na podbój tej trasy.

Generalnie, szło nieźle. Poza dwoma miejscami, gdzie oznakowanie było do kitu i nie byliśmy pewni, czy za chwilę nie wylądujemy poza trasą, jechało się całkiem fajnie, w czym wielka zasługa pogody - słońce oświetlało masyw Selli jak, nie przymierzając, na obrazkach w Internecie. Wywaliłam się tylko raz i to niezbyt boleśnie, więc z każdą chwilą nabierałam pewności, że jako narciarka, wzniosłam się już na europejski poziom.

Ale że pycha kroczy przed upadkiem, Sellaronda prędko mi dała nauczkę. Nagle, ni z tego, ni z owego, wyrosła przed nami czarna trasa. Choć może słowo "wyrosła" nie jest tu najszczęśliwsze, biorąc pod uwagę, że rzeczona trasa spadała raczej na pysk i to niemal pionowo. Spojrzałam w dół i już wiedziałam: moja kariera narciarki właśnie dobiegła końca. 

Mąż był innego zdania. - Jak nie możesz zjechać, to się zsuń- poradził życzliwie. - O, tak jak ta pani - dorzucił, wskazując na blond dziewczę, które przyodziane w dopasowany kombinezon w kolorze malinowym, zsuwało się po stoku, z gracją zarzucając kuperkiem. - Tak jak ta pani, to nie dam rady - odparłam z przekonaniem, nie tłumacząc, że ani wiek, ani strój nie ten, o kuperku nie wspominając.

Oszczędzę Ci, drogi Czytelniku, szczegółów tej upokarzającej drogi ku ocaleniu. Uczciwie muszę przyznać, że gdyby nie małżonek, nawet zsunięcie by mi się nie udało. Zostałabym pewnie na tej Sellarondzie, a moje zlodowaciałe zwłoki znaleziono by dopiero wiosną. Na szczęście, mój Mąż (wielka litera w pełni uprawniona) bardzo poważnie traktuje słowa "i że cię nie opuszczę aż do śmierci", dzięki czemu zsuwał się razem ze mną, tylko od czasu do czasu dając upust pewnemu, hm, zniecierpliwieniu.

Na dół dotarłam w stanie trudnym do opisania. Ale nie bez satysfakcji. Bo mniej więcej w połowie zsuwania się z tej góry śmierci dostrzegłam malinowy kuper wystający z wielkiej muldy. Ha! 

Było, nie całkiem minęło

Ostatnio jedna z moich córek zamieściła na Facebooku wpis – cytat z nie pamiętam już kogo, który głosił, że przeszłość jest po to, byśmy z niej czerpali naukę, a nie nią żyli.

Stwierdzenie to nie jest może wyjątkowo oryginalne – w obiegu funkcjonuje wiele maksym  o bardzo podobnej treści.  Jednakże, gdy mija kolejny rok naszego życia, niemal automatycznie dokonujemy podsumowań i rachunków zysków i strat, w czym przeszłość odgrywa rolę pierwszoplanową. 

Dlatego, zainspirowana przez moje dziecko (które – nawiasem mówiąc – w sensie metrykalnym dzieckiem przestało już być parę lat temu), postanowiłam w tym roku nie rozpamiętywać minionych 365 dni, wzdychając, jak były cudowne/trudne/dramatyczne/ekscytujące (niepotrzebne skreślić). W miejsce tego jałowego zajęcia, przeprowadziłam rzetelną refleksję, czego mnie te minione 12 miesięcy nauczyły. I oto, co mi z tych przemyśleń wyszło.

1.       Jedną z najważniejszych umiejętności w życiu jest umiejętność cierpliwego czekania. (Czekałam, czekałam i doczekałam się. Tak trzymać!)

2.       Biblijna przypowieść o upartej wdowie i surowym sędzi sprawdza się w stu procentach, pod warunkiem, że wdowa jest wystarczająco uparta.  (Drogi Sędzio, uprzedzam, że będę jako ta wdowa. Amen.)

3.        Przywiązywanie się do partnerów naszych dzieci, zanim obie strony powiedzą sobie sakramentalne tak, grozi emocjonalnym rozchybotaniem. (Nigdy więcej!)

4.       Czytanie książek na czytniku elektronicznym nie zmniejsza przyjemności z lektury, za to istotnie zwiększa liczbę tytułów w bagażu podręcznym. (Niech żyje Kindle!)

5.       Zamawianie egzotycznych dań wyłącznie na podstawie ich wyglądu na cudzym talerzu graniczy z brawurą. (Nigdy więcej kolacji z półżywych kalmarów!)

6.       Zanim się wygłosi miażdżącą krytykę scenariusza jakiegoś filmu (cha, cha, cha, no jedna, wielka mielizna, po prostu! ), dobrze jest sprawdzić, kto jest autorem tego scenariusza i czy przypadkiem nie jest nim nasz rozmówca. (Do dziś mi głupio, choć scenariusz – faktycznie – do bani.)

7.       Liczba pogadanek wygłoszonych (poirytowanym tonem) na temat roli porządku w życiu cywilizowanego człowieka nie koreluje dodatnio ze wzrostem porządku w pokojach moich dzieci. (Chyba pora to zaakceptować.)

8.       Liczba wykładów na temat zbawiennego wpływu lektury na umysł młodego człowieka nie koreluje dodatnio z liczbą książek czytanych przez moje potomstwo. (Cholera, nie wiem, czy się z tym pogodzę.)

9.       Farbowanie włosów w domu jest równie skuteczne co w salonie fryzjerskim, a za to parokrotnie tańsze. (Dziękuję, Joasiu!)

10.   Galaretę do ryby (i podejrzewam, że do innych dań też) należy robić zgodnie z przepisem, bo jak się sypie żelatynę na oko, mąż ma rano dziką satysfakcję. („A nie mówiłem, żebyś przeczytała przepis?”)

11.   To chyba wszystko. 

12.   Aha, jeszcze jedno: chór Va, pensiero jest dobry na każdą okazję.

Hm, wygląda na to,  że nauczyłam się całkiem sporo. W tym rzeczy praktycznych, jak choćby kwestia tej nieszczęsnej żelatyny, której wspomnienie nie będzie mnie teraz dręczyć przez lata, bo wstydliwe doświadczenie przekuję w konstruktywną naukę. Do następnego razu.

PS Tym, którzy to czytają, życzę, żeby wszystko, czego ich nauczył 2014, zakwitło i zaowocowało w 2015.