Zaszczepiona na amen

Wielka majówka za nami, a to oznacza, że urlop tuż tuż. Jeśli o mnie chodzi, tegoroczne wakacje spędzę włócząc się z plecakiem po Tajlandii i Laosie. Wybór ten podyktowany został marzeniem naszej najmłodeszej córki, która bardzo chciała zobaczyć dżunglę. Kiedy zorientowała się, że oznacza to łażenie z plecakiem przy 35-stopniowym upale i w strugach monsunowego deszczu, było za późno na protesty - bilety kupione, amen.

W efekcie nasza rodzina w składzie czteroosobowym (syn o monsunie wiedział wcześniej i się z wyjazdu wymiksował) z początkiem lipca wyrusza na azjatycką przygodę. Jednak aby przygoda nie przerodziła się w horror, uznaliśmy, że warto zrobić ukłon w stronę cywilizacji i zaszczepić się przeciw najgorszym azjatyckim francom.

W tym celu zrobiłam wywiad u mojej Przyjaciółki-Zakaźniczki, a następnie, uzbrojona w listę szczepionek, wykonałam telefon do Sanepidu, który takie usługi dla ludności świadczy. Pan, który odebrał telefon, poinformował mnie, że owszem, możemy przyjechać i owszem, zaszczepią nas z przyjemnością. Na pytanie, czy mam zakupić szczepionki i zjawić się z nimi w garści, pan odparł - cytuję: "Nie, wszystko państwo u nas dostaną". Usatysfakcjonowana i mile zaskoczona tak sprawną profilaktyką medyczną, poinformowałam męża, że ojczyzna o nas dba i szczepionki nam funduje, wychodząc zapewne ze słusznego założenia, że zdrowy obywatel jest lepszy od obywatela dogorywającego na dur brzuszny lub polio.

Dziś w godzinach popołudniowych zapakowaliśmy się w czwórkę do samochodu i udaliśmy do Sanepidu, pokonując przy tym pół miasta i korki. Personel przyjął nas bardzo uprzejmie. Przemiła pani doktor wysłuchała, przestudiowała nasze książeczki szczepień, doradziła, przeciwko jakim choróbskom powinniśmy się zabezpieczyć, zbadała płuca i gardła. Pani pielęgniarka ukłuła gdzie trzeba. Już mieliśmy wyjść z gabinetu, kiedy nagle w moim ręku wylądowało kilka niepozornie wyglądających karteczek.

- To do kasy - poinformowała mnie pani pielęgniarka. Trochę zdezorientowana, nie patrząc w oczy mężowi, pomaszerowałam do recepcji. Kiedy zaś usłyszałam kwotę, świat zawirował mi w oczach. Do domu wracaliśmy w atmosferze ciszy przed burzą. Mój PiW podziękował mi zgryźliwie, że nie zgodziłam się na sugerowane przez usłużną panią doktor dodatkowe szczepienie przeciwko wściekliźnie. I zasugerował, żebym następnym razem zadała jednak pytanie pomocnicze w stylu "czy dostać nie oznacza przypadkiem kupić za ciężką kasę". Po czym zamilkł na dobre.

Kurczę, dobrze, że na ten tramping jedziemy dopiero w lipcu. Może mu przejdzie?

Pożytki ze spiskowej teorii dziejów

Tak byłam ostatnio zapracowana, że wstrząsające wieści o tym, że księżna Kate powiła córkę, docierały do mnie z pewnym opóźnieniem. Ominęła mnie zatem niewątpliwa frajda spekulowania na temat płci, imienia, koloru oczu, temperamentu, tudzież szans na tron rzeczonej księżniczki. Wszystkie te informacje dostałam tak czy siak, o co postarały się wszystkie dostępne media. Zastanawiające jest tylko to, że media te nie były bynajmniej brytyjskie, tylko nasze, nadwiślańskie, zatem ni cholery nie mogę pojąć, dlaczego uważają za istotne, czy dziecię ma na imię Peggy czy Lucy. Mniejsza o to.

Jedyne, co mnie w tym wszystkim zainteresowało, dotyczyło wcale nie dziecięcia, tylko jego matki. W którejś bowiem migawce telewizyjnej ujrzałam księżną Kate wychodzącą ze szpitala z córką na ręku. I ku mojemu wielkiemu i - dodam - popartemu trzykrotnym doświadczeniem zdumieniu, księżna wyglądała po prostu zjawiskowo. Jakby wyszła wprost od fryzjera, wizażystki, masażystki, a kto wie, może i chirurga plastycznego. No, cudnie, po prostu. 

Przed oczyma natychmiast stanął mi obraz mnie samej w parę godzin po powiciu każdego z trójki moich dzieci. Nie, nie chcę tego wspominać. Jeszcze mi się przyśni. A tu - proszę! Kobieta, która dopiero co zmagała się z siłami natury, wygląda jak Cud Natury - koniecznie z wielkiej litery. Niezwłocznie podzieliłam się tą refleksją z moim Panem i Władcą. On, bardzo nietaktownie, zgodził się ze mną, że ja faktycznie wyglądałam jakoś, hm, inaczej, po czym na pocieszenie dodał, że księżne już tak mają: zanim wyjdą do kamer, sztab ludzi męczy się ze dwie godziny, żeby efekt był jak trzeba. I pewnie zostałabym z tym gorzkim poczuciem niższości, gdyby nie... media.

Które doniosły mi niezwłocznie, że księżna Kate wyglądała jak wyglądała, nie dlatego, że ma lepszą cerę i kupę kasy na speców od urody, tylko dlatego, że wcale nie rodziła! No, to wiele wyjaśnia! Skoro nie rodziła, mogła sobie wyglądać jak Audrey Hapburn w szczytowej formie. A ja nie muszę zadręczać się wspomnieniem mojego odbicia w szpitalnym lustrze (brr!), bo brak surogatki usprawiedliwia mnie w stu procentach. I niech tak zostanie.

Stara, a głupia

Od jakiegoś czasu obserwowałam u moich latorośli wzmożoną aktywność w świecie wirtualnym. Wzrok wbity w smartfon, mamrotanie pod nosem i całkowita obojętność na bodźce zewnętrzne kazały mi podejrzewać najgorsze. Albo randkują w sieci, albo w coś grają. Tertium non datur. Fakt, że symptomy dotyczyły całej trójki, wskazywał, że randkowanie raczej odpada. Krótkie i wnikliwe śledztwo ("co tam, u licha, wywijacie na tych komórkach?!") przyniosło jednoznaczną odpowiedź: grali.

A raczej grają. Na pociechę otrzymałam informację, że nie walczą z hordą kosmitów ani orków, tylko "quizują". Innymi słowy, grają w grę polegającą na sprawdzaniu swojej wiedzy w rozmaitych dziedzinach, za przeciwników mając innych użytkowników sieci. Ewentualnie siebie nawzajem, co dostarcza dodatkowej porcji emocji, bo dołożyć siostrze/bratu, wykazując jej/jego totalną ignorancję - to jest coś! Jako matka odpowiedzialna i świadoma rodzicielskich obowiązków, postanowiłam sprawdzić, czy gra nie jest aby szkodliwa. Raz, dwa założyłam sobie konto i...

No właśnie. Do tej pory rozegrałam zaledwie kilka partyjek - głównie z moim potomstwem. Wystarczyło, by się przekonać, że to był gigantyczny błąd. Dowiedziałam się bowiem o sobie kilku nieprzyjemnych rzeczy. Primo, wiem mniej, niż do tej pory sądziłam. Secundo, w niektórych obszarach nie wiem zgoła nic. Tertio, w innych obszarach wiem całkiem sporo, choć wolałabym nie wiedzieć.

Bo cóż to, na przykład, za satysfakcja, że bez pudła odpowiadam na pytanie, która gwiazda filmowa w 2014 roku usunęła obie piersi? Za to pojęcia zielonego nie mam... Nie, nie przyznam się, o czym nie mam pojęcia. Zresztą, muszę kończyć. Córka rzuciła mi w sieci wyzwanie i mogę jako pierwsza wybrać kategorię. Wybieram "sztuka i piękno". Ha!

Ubóstwo języka

Rozważając rzecz filologicznie,
doszłam dziś do wniosku,
że kocham Cię nad wyraz.
Zwłaszcza nad wyraz "kocham".
I wychodzi na to,
że Cię ubóstwiam
ponad ubóstwo języka.

Change money, czyli oferta do odrzucenia

Napisał dziś do mnie Jacek. Pojęcia zielonego nie mam, kim jest, ale za to on wie świetnie, kim ja jestem i zwraca się do mnie poufale - po imieniu. "Beata - pisze (no, nie da się ukryć, tak mi dali na chrzcie) - znacząco zwiększ swoje zarobki!" Wykrzyknik dodałam od siebie, bo proszę mi wierzyć, zabrzmiało to bardzo kategorycznie. Znaczy się, Jacek nie dość, że wie, jak mi na imię, to jeszcze ma niezłe rozeznanie w moich dochodach i ocenił, że mam w tym obszarze pewne, hmmm, deficyty.

Potem Jacek już nie bawi się w literaturę, tylko wali po oczach zdjęciem z podpisem: Zainwestuj w handel walutami. Na fotce zaś widnieje ekran komputera, na którym jakiś wykres słupkowy wymownie wspina się ku niebu. Oprócz tego, tylko: myszka (taka komputerowa, nie gryzoń), filiżanka (zakładam, że z kawą) i dłoń (zadbana, pazury czyste) na smartfonie.

Wnioski nasuwają się same. Jeśli posłucham Jacka, to nie ruszając się z domu, popijając kawę, zarobię krocie (to te rosnące słupki), posługując się wyłącznie myszką i telefonem. No, musiałabym tylko zrobić manicure, ale to nieistotny szczegół.

Sęk tylko w tym, drogi Jacku, że handel czymkolwiek kompletnie nie leży w mojej naturze. Natomiast, handel walutą, w moim wypadku, ogranicza się do wizyt w kantorze, kiedy muszę nabyć jakieś egzotyczne walory, które potem, jeśli nie wydam wszystkiego, często bezskutecznie próbuję z powrotem wymienić na nasze kochane, polskie złote. I doświadczenie mam takie, że na tych transakcjach wychodzę jak Zabłocki na mydle.

Dlatego, bujaj się, Jacku, czy jak ci tam, za takimi propozycjami. Wyraźnie kiepsko mnie spozycjonowałeś w swoich marketingowych analizach. Natomiast, gdybyś chciał znacząco zwiększyć moje zarobki, mogę podać numer konta. Zapraszam na priw. 

Gdzie leży prawda

Przyrzekła mówić prawdę.
Całą prawdę i tylko prawdę.
Tak jej dopomóż...
Dopomógł.
Więc powiedziała.
Całą i tylko.
Tylko że, niestety,
w samym środku zdania,
wkradł się niespodzianie
i położył w poprzek
całkiem zbędny myślnik,
o który się potknęła.
I leży jak długa,
myśląc: Czy naprawdę...?