piątek, 24 kwietnia 2015

Ubóstwo języka

Rozważając rzecz filologicznie,
doszłam dziś do wniosku,
że kocham Cię nad wyraz.
Zwłaszcza nad wyraz "kocham".
I wychodzi na to,
że Cię ubóstwiam
ponad ubóstwo języka.

środa, 22 kwietnia 2015

Change money, czyli oferta do odrzucenia

Napisał dziś do mnie Jacek. Pojęcia zielonego nie mam, kim jest, ale za to on wie świetnie, kim ja jestem i zwraca się do mnie poufale - po imieniu. "Beata - pisze (no, nie da się ukryć, tak mi dali na chrzcie) - znacząco zwiększ swoje zarobki!" Wykrzyknik dodałam od siebie, bo proszę mi wierzyć, zabrzmiało to bardzo kategorycznie. Znaczy się, Jacek nie dość, że wie, jak mi na imię, to jeszcze ma niezłe rozeznanie w moich dochodach i ocenił, że mam w tym obszarze pewne, hmmm, deficyty.

Potem Jacek już nie bawi się w literaturę, tylko wali po oczach zdjęciem z podpisem: Zainwestuj w handel walutami. Na fotce zaś widnieje ekran komputera, na którym jakiś wykres słupkowy wymownie wspina się ku niebu. Oprócz tego, tylko: myszka (taka komputerowa, nie gryzoń), filiżanka (zakładam, że z kawą) i dłoń (zadbana, pazury czyste) na smartfonie.

Wnioski nasuwają się same. Jeśli posłucham Jacka, to nie ruszając się z domu, popijając kawę, zarobię krocie (to te rosnące słupki), posługując się wyłącznie myszką i telefonem. No, musiałabym tylko zrobić manicure, ale to nieistotny szczegół.

Sęk tylko w tym, drogi Jacku, że handel czymkolwiek kompletnie nie leży w mojej naturze. Natomiast, handel walutą, w moim wypadku, ogranicza się do wizyt w kantorze, kiedy muszę nabyć jakieś egzotyczne walory, które potem, jeśli nie wydam wszystkiego, często bezskutecznie próbuję z powrotem wymienić na nasze kochane, polskie złote. I doświadczenie mam takie, że na tych transakcjach wychodzę jak Zabłocki na mydle.

Dlatego, bujaj się, Jacku, czy jak ci tam, za takimi propozycjami. Wyraźnie kiepsko mnie spozycjonowałeś w swoich marketingowych analizach. Natomiast, gdybyś chciał znacząco zwiększyć moje zarobki, mogę podać numer konta. Zapraszam na priw. 

piątek, 10 kwietnia 2015

Gdzie leży prawda


Przyrzekła mówić prawdę.
Całą prawdę i tylko prawdę.
Tak jej dopomóż...
Dopomógł.
Więc powiedziała.
Całą i tylko.
Tylko że, niestety,
w samym środku zdania,
wkradł się niespodzianie
i położył w poprzek
całkiem zbędny myślnik,
o który się potknęła.
I leży jak długa,
myśląc: Czy naprawdę...?

wtorek, 24 marca 2015

Co zrobiłby Jezus, czyli lekcja do odrobienia

Parę dni temu obejrzałam film „Miłość Larsa”. Nie brzmiało zachęcająco, ale fakt, że główną rolę gra w nim Ryan Gosling, sprawił, że żeńska część naszej rodziny przestała mieć wątpliwości i raźno zasiadła przed telewizorem.  (Małżonek też zasiadł, ale mniej raźno, za to z wyraźną pretensją, że nie puszczają jakiegoś meczu).

Czekało nas (czyli żeńską część stadła) jednak spore zaskoczenie. Wprawdzie błękitnooki Ryan w „Miłości Larsa” nadal ma oczy błękitne, ale na tym wszelkie podobieństwo do jego wizerunku amanta i macho się kończy. Tytułowy Lars to dosyć nieatrakcyjny, niezgrabny i fatalnie dobierający garderobę młody mężczyzna z amerykańskiej prowincji. W dodatku, przejawiający bardzo wyraźne cechy autystyczne. No doprawdy, trudno się zakochać.

Za to – jak zresztą uprzedza tytuł filmu – Lars się zakochał. Bardzo nietypowo zresztą. Zakochał się bowiem w… dmuchanej lalce. Tak, takiej lali do seksu. Z tym że Lars seksu z lalą nie uprawia. Bo Lars pragnie tylko (aż) miłości i bliskości, która niekoniecznie kojarzy mu się z seksem. W dodatku Lars jest religijny i konserwatywny. Nawet bardzo.

Reszty filmu nie opowiem, bo nie chcę spalić, a gorąco zachęcam do obejrzenia. Naprawdę warto. Pozwolę sobie tylko odkryć jedną scenę, która zmusiła mnie do refleksji na całkiem niespodziewane tematy. Otóż, mieszkańcy miasteczka, w którym mieszka Lars, mają rzecz jasna z Larsową lalą pewien problem. On traktuje ja jak kogoś realnego, oni nie chcą go zranić, ale przecież wiedzą, że lala to lala i już. Spotykają się więc na plebanii, żeby się naradzić, co robić.

W pewnym momencie ktoś zadaje pytanie: A co, jeśli Lars „przyprowadzi” swoją lalę do kościoła? (To bardzo prawdopodobne, bo – jak już pisałam – Lars jest bardzo religijny). Konsternacja, wszyscy patrzą na księdza (starszy, dobrotliwy duszpasterz). Ten milczy chwilę i mówi:  Cóż, jak zwykle w takich razach, należy zadać pytanie „co w takiej sytuacji zrobiłby Jezus”.

Nie powiem, co zrobili sąsiedzi Larsa. Kto obejrzy, sam się dowie. Mnie, natomiast uderzyła prostota i celność recepty starego księdza: jak nie wiesz, co zrobić, zastanów się, co zrobiłby Ten, którego podobno chcesz naśladować. Obawiam się, że w tej kwestii mam sporo lekcji do odrobienia.

niedziela, 22 marca 2015

Ucieczka (poetycka refleksja niedzielna)

Od zwątpienia,
od niepewności,
od świętego spokoju,
od pozorów,
od kłamstwa,
od siebie – nie siebie,
od pustych gestów,
od słów bez znaczenia...
Uciekłam.
Teraz jestem zbiegiem.
Szczęśliwym zbiegiem okoliczności.