Sąsiedzkie multi-kulti

Jest sobota, początek Wielkiej Majówki, Warszawa opustoszała. Opustoszało też nasze mieszkanie, bo dziatwa wyjechała na łono natury, które - jak wiadomo - ma zdecydowanie więcej uroku, gdy się je podziwia w towarzystwie rówieśników, a nie "Starych" (nie dodam "pryków"). Cisza i spokój. Chociaż, nie, tylko spokój, i to też względny, bo zakłóca go brak ciszy.

Tak się niestety składa, że nasza kamienica należy do tych akustycznych. Mówiąc bez eufemizmów, albo projektant coś schrzanił, albo wykonawca przyoszczędził na izolacji, a niewykluczone, że i jedno i drugie. Efekt oczywisty. Jak kichnę, sąsiad zza ściany mówi "na zdrowie". I vice versa.

Gdyby jednak chodziło wyłącznie o tak sympatyczne wyrazy sąsiedzkiego współczucia, nie byłoby o co kopii kruszyć. Niestety, sąsiedzi bywają różni. A nasi ciągle się zmieniają, bo właściciele przylegających do nas mieszkań wynajmują je co i rusz komuś innemu. Dzięki temu w ciągu ostatnich kilku lat zaliczyliśmy prawdziwą karuzelę kultur.

Za sąsiadów mieliśmy: rodzinę Filipińczyków (ach, ta filipińska kuchnia, pełna egzotycznych woni!), Sikha i jego dwie towarzyszki życia (ich wzajemnych relacji nie rozgryźliśmy do samego końca, ale jedno jest pewne: panie się nie lubiły, czemu dawały wyraz karczemnymi awanturami), dwóch Izraelczyków, a przy okazji ortodoksyjnych żydów (piątkowe szabasowe modlitwy odprawiane przy drzwiach otwartych na klatkę schodową o mały włos skłoniłyby nas do organizowania na naszym podwórku nabożeństw majowych z procesją). Pewnym interludium była czwórka młodych Polaków, którzy nie gotowali, nie odprawiali nabożeństw i nie urządzali awantur, za to co weekend organizowali dwudniowe imprezki z przytupem. Kiedy się wyprowadzili, zrobiło się tak cicho, że aż nudno.

Za to teraz nadrabiamy. Od pewnego czasu za sąsiadów mamy dwóch panów, którzy - sądząc po aparycji i języku, którym się posługują - przybyli z Magrebu lub Bliskiego Wschodu. Niestety, ich upodobania muzyczne dalekie są od Baśni z Tysiąca i Jednej Nocy. Ku naszej rozpaczy, panowie lubują się w jakiejś ponurej muzie, której podstawowym wyróżnikiem jest bardzo wyrazisty i arcygłośny bit. Który, jak panowie zapewne sądzą, brzmi świetnie o każdej porze każdego dnia tygodnia, a najlepiej wśród nocnej ciszy. Głooooos się rozchoooodzi!

Rozchodzi się nie tylko nocą. Teraz, na przykład też. Wwierca mi się w czaszkę i powoduje, że moje pokłady tolerancji topnieją w tempie ekspresowym. I zastanawiam się, czy jednak Filipińczycy nie byli lepsi. Ich curry brzmiało bardzo subtelnie.

Stres a sprawa płucna

Od dłuższego czasu nie mogę się pozbyć uporczywego kaszlu. Nic nowego. Odkąd pamiętam, tak mam. Najpierw jakieś przeziębienie i katar, potem kaszel. Ten ostatni - długo. Bardzo długo.

Idzie się przyzwyczaić. Może nie aż polubić, bo to by zahaczało o masochizm, ale przywyknąć - owszem. Sęk w tym, że kaszel należy do tych dolegliwości, których nie można znosić w pokorze i cichości, nie dzieląc się swoim cierpieniem z resztą świata. Przeciwnie, jest on przypadłością głośną i donośną. Jak, nie przymierzając, chrapanie.

Okazuje się też, że jest dolegliwością niebezpieczną podwójnie. Godzi bowiem nie tylko w dobrostan fizyczny kaszlącego, ale i w podstawy jego całej egzystencji. Na przykład, może podkopać fundament rodzinnego pożycia.

Moja rodzina ma ewidentnie dość. Nie słyszę już żadnych wyrazów współczucia. Słyszę wyłącznie pełne irytacji "Idź wreszcie do lekarza!" W domyśle "Do diaska! Przestań kaszleć!" Kiedy próbuję się bronić, nieśmiało  wskazując, że kiedy oni kichają na potęgę, kiedy pyli brzoza, topola i leszczyna, JA NIC NIE MÓWIĘ, w odpowiedzi otrzymuję pełne wyrzutu i bólu spojrzenie świadomego swego nieszczęśliwego losu alergika. Tłumaczenie, że przecież dobrze wiedzą, że "ja tak mam", i że "pokaszlę, pokaszlę i przestanę", działa jak płachta na byka. Bo nie chodzi o to, że przestanę, ale o to, żebym przestała natychmiast.

Dla świętego spokoju zatem maszeruję do lekarza. Tym razem, żeby udowodnić, jak bardzo poważnie podchodzę do sprawy, postanowiłam strzelić z grubej rury i udałam się wprost do pulmonologa. A co! Jak mnie zbada spec od płuc, to diagnoza winna wzbudzić zaufanie i respekt.

Pani doktor była zmęczona. Zmęczona i poirytowana. Nic dziwnego. Niedoczas, zbyt wielu pacjentów, większość z dolegliwościami, które da się wyleczyć witaminą C. Ja też z tego gatunku. Od progu wiedziałam, że przełomu nie będzie. W pierwszych słowach pani doktor poinformowała mnie, że przyczyn kaszlu może być ze trzysta. A kiedy upierałam się, że wystarczy mi jedna, pani doktor oznajmiła, że to może stres. "Pewnie ma pani stresującą sytuację w pracy" - zasugerowała. "Tak się składa - odparłam - że aktualnie jestem bez pracy". Pani doktor pokiwała głową - "Sama pani widzi!"

PS. Po wyjściu z gabinetu sprawdziłam, czy nie pomyliłam pokoi. W końcu, psychologa od pulmonologa dzieli tyko kilka literek.

Make love, not exit?

Świadomie i na własne życzenie odcięta od mediów, od kilku dni odbieram jedynie strzępki informacji z kraju i ze świata. Ale dziś, jadąc z córką do lekarza, włączyłam radio i dostałam dawkę uderzeniową. A jedna informacja ujęła mnie szczególnie.

Otóż pewna mieszkająca w Wielkiej Brytanii Niemka postanowiła powstrzymać Wyspiarzy od wystąpienia z UE i rozpoczęła kampanię  pod hasłem "Hug a Brit". Uściskaj Brytola. Założenie jest proste - jak się chłodnych Brytyjczyków zaleje falą czułości, ani chybi poczują, że Europa to także ich dom i w czerwcowym referendum zagłosują na tak dla UK w UE. Sieć zaroiła się od fotek ściskających się par różnej płci, wieku, rasy i narodowości, przy czym podobno zawsze jedną osobą w parze jest Brytol lub Brytolka.

Zgodnie z intencją autorki kampanii, ta "bomba miłości" powinna zmiażdżyć brytyjski eurosceptycyzm. Pełna optymizmu i wiary w siłę uczucia, pani Lock pisze: "Our message is not about statistics, jobs or about the merits of EU rules on shower caps or cucumbers. We just don’t want the UK to divorce us..." Jasne jak słońce. Obawiam się jednak, że niezależnie od słynnej rezerwy Wyspiarzy, dla których ściskanie się z kimś, kto nie jest najbliższą rodziną, trąci molestowaniem, czerwcowe referendum dotyczy właśnie statystyki, rynku pracy, unijnej biurokracji i nadmiernych regulacji.

Dlatego, choć sama akcja wygląda zabawnie i milutko (osobiście też bym wolała, żeby ktoś mnie uściskał, niż do mnie strzelał), nie przypuszczam, żeby "bomba miłości" miała większe znaczenie od dopuszczanej prawem unijnym krzywizny banana.

Wielkanoc 2016

Kortyzol na wagę złota?

Jakiś czas temu mój pracodawca uprzejmie podziękował mi za współpracę, przez co z osoby na kierowniczym stanowisku zmieniłam się w osobę bez stanowiska. Z przyczyn dosyć ostatnio powszechnych, ten stan rzeczy specjalnie mnie nie zaskoczył i moja wrodzona pogoda ducha utrzymała się na poziomie zadowalającym. Jednak nie na zawsze.

Dosłownie parę dni po wyżej wspomnianym "pożegnaniu" spotkany kolega lekarz skonstatował dwie rzeczy. Primo, jestem roztrzęsiona. (Słowo daję, mnie się wydawało, że tchnie ze mnie buddyjski spokój.) Secundo, wkrótce zachoruję. O ile pierwsze stwierdzenie mogłam uznacć za wynik wnikliwej (cha, cha, cha) obserwacji, o tyle drugie zahaczało o wróżbiarstwo. Postanowiłam nieco zgłębić temat, a kolega szybko i kompetentnie podzielił się ze mną ułamkiem swojej wiedzy medycznej, wyjaśniając co następuje.

Do tej pory żyłaś w wielkim napięciu (stresie). Teraz, za parę dni stres opadnie, a co za tym idzie, spadnie ci poziom kortyzolu (to hormon, zapraszam z wizytą do pana Google'a). A jak ci spadnie kortyzol, spadnie ci odporność i będziesz jak lep na wirusy i inne świństwa. Nie przejmuj się, poleż w łóżku, a będzie dobrze. Kiedy wyraziłam wąrpliwość, czy ten mechanizm jest pewny, bo przez 25 lat pracy słowo zwolnienie było mi obce, pokiwał tylko głową, jak by mówił: co było do udowodnienia.

Niestety, miał rację. Wkrótce potem dopadł mnie koszmarny wirus, który zawarł w moim ciele związek małżeński z czymś tam jeszcze. W efekcie przechorowałam parę tygodni. Zgon nie nastąpił, w każdym razie mój, bo co do wirusa, mam nadzieję, że wręcz przeciwnie. Mój PiW dworował sobie, że na pewno zawdzięczam to jemu, bo tak na mnie krzyczał (Znowu łaziłaś bez czapki! Jak ty się ubierasz?! Dziecko jesteś?!), że wydatnie podniósł mi się poziom stresu, ergo kortyzolu. Co było do udowodnienia.

Grunt, że ozdrowiałam. Problem jednak w tym, że nie na długo. Dziś znowu mnie skosiło. Gorączka, dreszcze, kaszel, katar - klasyka. Leżę i prawie płaczę, bo choróbsko wykluczyło mnie z przemiłego spotkania z kolegami z byłej pracy, na które długo czekałam. Jutro zaś wykluczy mnie z próby generalnej "Salome" w Teatrze Wielkim (wejściowki zdobyłam  cudem).

Po cichu łudzę się, że jest jeszcze szansa. Może stres wywołany rezygnacją z dziesiejszego wieczoru spowoduje, że zaleję się kortyzolem? A jak do tego dodać ten wywołany niechybną reakcją ślubnego na wieść, że mam blisko 39 stopni Celsjusza (jeszcze nie wie, dowie się za chwilę, jak wróci z basenu), to kto wie? Mogę dosłownie wykąpać się w kortyzolu i cudownie ozdrowieć! Hurra!

Niestety, chwilę temu doczytałam do końca artykuł o kortyzolu, gdzie stoi jak byk: "Przewlekły nadmiar kortyzolu (...) prowadzi do charakterystycznego przemieszczenia depozytów tkanki tłuszczowej (bawoli kark, twarz księżyc w pełni, otyłość brzuszna...). O, matko z córką! To ja już wolę z tydzień poleżeć. Kochanie, nie krzycz na mnie, jeśli nie chcesz mieć żony z bawolim karkiem. W nagrodę pójdziesz sam na "Salome".

Kropka śmierci

Kiedy jakieś dwadzieścia lat temu zaczynałam moją przygodę z Internetem, towarzyszył mi dreszcz emocji, który pojawia się zwykle w obliczu czegoś niezwykłego i będącego absolutnie poza zasięgiem naszego pojmowania. Z biegiem lat dreszcz słabł - zadziałała siła nawyku, choć przyznaję ze wstydem, że pojmowanie nie zwiększyło się ani o jotę. Są jednak w Internecie zjawiska, których, mimo upływu czasu, jakoś nie byłam w stanie tą siłą nawyku objąć. Jedną z nich są emotikony.

Od samego poczatku zjawisko to budziło we mnie organiczny sprzeciw, stawiając pod znakiem zapytania moje głebokie przekonanie, że słowem da się wrazić prawie wszystko. A skoro tak, po kiego doklejać do niego prymitywne obrazki, kwestionując tym samym inteligencję odbiorcy? Czyż jakże piękny i zmyślny wynalazek, jakim jest interpunkcja, nie pozwala nadawać naszym frazom wielu subtelnych odcieni i znaczeń? Tak sobie myślałam i w ramach protestu ignorowałam emotikony, używając dwukropka i nawiasu wyłącznie w celach interpunkcyjnych. Do czasu.

Z czasem bowiem moja wrażliwość, a nawet drażliwość na punkcie "emotków" nieco osłabła. Coraz częściej łapałam się na tym, że i w moich mejlach pojawiają się dwukropkowo-nawiasowe "uśmieszki", choć nadal nie byłam w stanie zaakceptować ich bardziej obrazkowej formy, czyli tzw. buźki. Dwukropek z nawiasem nie drażniły aż tak bardzo - w końcu należą do świata tekstu, nieprawdaż? Ostatnio jednak czuję, że nadciąga kolejny przełom, a na moim jestestwie dokonuje się emotikonowy gwałt. A wszystko za sprawą smartfonów.

Jeszcze do niedawna byłam w naszej pięcioosobowej rodzinie jedynym osobnikiem pozbawionym tej technologicznej zdobyczy XXI wieku. Pozostali domownicy traktują już swoje smartfony jak dodatkową część ciała, z którą rozstanie równałoby się amputacji. Po cichu liczę, że tą częścią ciała nie jest mózg. Mnie to szczęśliwie omijało, ale ponieważ żadna rzecz na tym świecie wieczna nie jest, a już sprzęt telekomunikacyjny w szczególności, moja mocno przestarzała komórka w końcu powiedziała pas. A ja, w ramach nadrabiania zapóźnień technologicznych, obdarzona zostałam smartfonem.

Generalnie, nie narzekam. Sprawne toto, wielofunkcyjne, i tak dalej. Niestety, posiada jednak arcybogaty zbiór "emotów" (moim zdaniem, nieprzypadkowo to się rymuje z "idiotów"), z których zmuszona jestem korzystać. Zmuszona? - Ktoś mógłby się zdziwić. Ale będzie to oznaczało, że ów ktoś nie ma potomstwa w wieku nastoletnim. A ja mam. I już wiem, że dla nastoletniego człowieka XXI wieku esemes bez obrazka jest esemesem straconym.

Na początku walczyłam. Ignorowałam obrazki, budowałam kompletne zdania zawierające podmiot, orzeczenie i dopełnienie, stosowałam przecinki i kończyłam znakiem zapytania, wykrzyknikiem lub kropką. Ostatnio jednak musiałam skapitulować. Dowiedziałam się bowiem rzeczy strasznej. Otóż moja lakoniczna odpowiedź na kwiecistego i ozdobionego licznymi emotkami esemesa, która brzmiała "Okej.", potraktowana została jako wyraz najwyższego lekceważenia. Bo w świecie nastolatków tekst z kropką na końcu nie jest bynajmniej banalnym zdaniem oznajmującym. To tak zwana "kropka śmierci".

Nie chcę nawet dociekać, co w takim razie oznacza wykrzyknik, bo musi to być coś wstrząsającego, coś, co naraziłoby moje stosunki z latoroślą na nieodwracalne szkody, prawdopodobnie ze skutkiem śmiertelnym. Co stwierdziwszy, lecę studiować katalog obrazków w moim smartfonie. 🙈🙉🙊😉