Żegnaj smutku!

Jako kobieta-w-pewnym-wieku, która niejedno już przeżyła, a w dodatku "robiła w prasie", wiem, ile jest warte tak zwane dziennikarstwo poradnikowe. Dlatego z reguły omijam wszelkie artykuły, których tytuł sugeruje, że autor będzie mi doradzał, jak żyć. Czasem jednak zwycięża ciekawość, co też nowego da się jeszcze wymyślić, na przykład w temacie "jak być szczęśliwym po czterdziestce", poza tym, co już wszyscy wiemy - trzeba odnaleźć siebie, słuchać intuicji i żyć w harmonii ze swoim wewnętrznym dzieckiem. O ile go jeszcze nie zdążyliśmy zamordować, co po czterdziestce jest podobno zjawiskiem dosyć powszechnym.

Dziś, kiedy od niechcenia serfowałam sobie po sieci, moją uwagę przyciągnął oryginalny skądinąd tytuł "Jak uniknąć depresji". Temat na czasie, ponure choróbsko kosi na prawo i lewo, coraz mniej osób może powiedzieć, że zna je tylko z literatury. A tytuł sugeruje jednoznacznie, że autor (autorzy?) odkrył jakiś cudowny sposób, by w tę czarną dziurę nie wpaść. No, to poczytajmy.

Żeby nie zanudzić, wymienię jednym tchem zbawienne rady, których tam udzielono:
- unikać stresu,
- zdrowo się odżywiać (żadnego śmieciowego żarcia, żadnych słodyczy, sama zdrowa żywność),
- pić ziółka,
- i wodę,
- ćwiczyć jogę,
- regularnie się przytulać,
- uprawiać seks.

Wziąwszy pod uwagę, że co najmniej cztery z wyżej wymienionych porad można by swobodnie umieścić w artykule pt. "Jak być piękną na wiosnę", doszłam do wniosku, że super figura, gwarantująca dużo przytulania i regularny seks, to najlepsza recepta na życie bez depresji. Czyli od jutra - primo, rzucam robotę (patrz punkt pierwszy), secundo, zaczynam ostrą dietę.

I - adieu tristesse!

Ach, gdzie są niegdysiejsze śniegi

W takich już czasach żyjemy, że na naszych oczach dokonują się rewolucje. Ciężko nadążyć za zmianami. Jeszcze wczoraj biegaliśmy na pocztę, by wysłać list do ukochanego i czekać na odpowiedź miesiąc z okładem. Dziś wciskamy „enter” i list zwany mailem szybuje przez tajemnicze przestrzenie wirtualu do adresata. Trzeba tylko uważać, żeby tego „enter” nie wcisnąć za szybko, bo trefnego maila, w przeciwieństwie do listu, nie da się wygrzebać ze skrzynki pocztowej przy pomocy życzliwego listonosza.

Ale nowe technologie to nie jedyny obszar, gdzie musimy testować nasze zdolności adaptacyjne. Nowe atakuje zewsząd, czasem słusznie, czasem śmiesznie, a czasem wręcz absurdalnie. Najzabawniej jest zaś wtedy, gdy przybiera formę urzędową. Na przykład, pisma wydanego przez biuro premiera.

Nie, nie naszego. Tym razem popisał się premier Republiki Francuskiej. Rząd Francji postanowił rozprawić się z reliktem przeszłości, który od dawna już spędzał sen z oczu francuskim (i pewnie nie tylko) feministkom – słowem mademoiselle, czyli panna. Obok madame (pani) jest ono jasnym sygnałem stanu cywilnego osoby, przed której nazwiskiem się pojawia. Francuzi uznali, że taka stygmatyzacja jest zjawiskiem godnym potępienia i załatwili mademoiselle odmownie przy pomocy okólnika premiera – od tej pory we francuskich pismach urzędowych panny nie mają racji bytu.

W sumie, biorąc pod uwagę, że żyjemy w czasach, gdy rozmaici mędrcy łamią sobie głowy, jak zwracać się do przedstawicieli gatunku Homo sapiens bez sugerowania ich płci, a dzieci w przedszkolach próbuje się uczyć, że słowa mama i tata to przeżytek, decyzja rządu francuskiego nie wydaje się specjalnie szokująca. Co mnie martwi, to fakt, że Francja rezygnuje z tego, co do tej pory było jej wyróżnikiem i prawdziwie sympatyczną wizytówką – przywiązania do tradycji w kontekście języka ojczystego. Skazana na banicję mademoiselle jest ofiarą poprawności politycznej. Mais où sont les neiges d’antan – ach, gdzie są niegdysiejsze śniegi - ubolewał François Villon w swojej Balladzie o paniach minionego czasu. Paniach, nie pannach. Czyżby coś przeczuwał?

PS. Sprawdziłam na stronie jednego z ministerstw Republiki Francuskiej. Pełno tam jeszcze różnych panienek. Widocznie okólnik jeszcze nie dotarł.

Kot a sprawa polska

Że 17 lutego obchodzimy Dzień Kota (światowy, w dodatku), dowiedziałam się z Internetu. Napisała o tym na swojej stronie www „Rzeczpospolita”, co trochę mnie zaskoczyło, bo do tej pory „Rzepa” kojarzyła mi się jakoś tak mniej „miauko”. Ale tempora mutantur i gazety też.

Wróćmy jednak do kotów. Skoro już mamy to święto, sprawdziłam, po co ono właściwie jest. Jak łatwo się domyślić, powód jest doniosły – Światowy Dzień Kota ma podkreślić „znaczenie kotów w życiu człowieka” (Wikipedia). Polskim inicjatorem obchodów był w 2006 roku miesięcznik „Kot”, który pewnie wykombinował sobie, że jak się Dzień Kota w Polsce przyjmie, to i miesięcznikowi będzie się lepiej wiodło.

Niestety, kalkulacje te zawiodły na całej linii – miesięcznika już nie ma (jeśli wierzyć Internetowi, zniknął z rynku w 2010 roku). Za to Dzień Kota – jak donosi „Rzepa” – nadal jest i zasługuje na długaśny artykuł. Co ciekawe, artykuł nie traktuje o tym, ile do naszego życia wnoszą koty, ale o tym, jak eksploatuje je nasz język, tworząc związki frazeologiczne w stylu „na kocią łapę”, czy „kupować kota w worku”.

W związku z tym, nadal nie mam pojęcia, jakie znaczenie w moim życiu mają koty, zwłaszcza, że nigdy kota nie miałam. Oczywiście, zdarzało mi się „dostać kota”, co oceniam raczej negatywnie i z tego powodu na pewno nie ogłaszałabym żadnego święta. Przeciwnie, wolałabym, żeby ten stan przeszedł niezauważony i szybko popadł w zapomnienie.

MIAU!

Pani C. woli pantofelka?

Pantofelek

Dzieci są milsze od dorosłych
zwierzęta są milsze od dzieci
mówisz że rozumując w ten sposób
muszę dojść do twierdzenia
że najmilszy jest mi pierwotniak pantofelek

no to co

milszy mi jest pantofelek
od ciebie ty skurwysynie.

Andrzej Bursa


Jak tak słucham tego medialnego jazgotu na cześć i na pohybel Marii Czubaszek, nie mogę się oprzeć wrażeniu, że w całej sprawie w ogóle nie chodzi o stosunek wyżej wspomnianej do macierzyństwa. To, czy pani Maria nie znosi dzieci, czy woli być zimną suką niż matką Polką, czy faktycznie uradowana jest tym, że poddała się dwóm aborcjom, ma tak naprawdę znaczenie drugorzędne. Myślę, że z równym entuzjazmem pani Czubaszek oznajmiłaby światu, że jest kosmitką z planety Satirica, skąd jej ogromny talent do tworzenia tekstów kabaretowych.

Oznajmiłaby, gdyby miała pewność, że jej się to opłaci. Że media rzucą się na to oświadczenie jak pies na schabowego i będą tego schaboszczaka obracać w pysku tak długo, aż zmieni się w miazgę. Że dzięki temu, przygasły już nieco blask sławy na nowo się roznieci. Że książka o szczytach, co mają swoje czubaszki, zacznie znikać z księgarskich półek.

Ale pani Czubaszek wie doskonale, że w Polsce fakt bycia kosmitą blednie w porównaniu z oświadczeniem, że macierzyństwo to idiotyzm, a aborcja i eutanazja to bułka z masłem. I że nic nie gwarantuje większego zainteresowania mediów od dobrze skalkulowanego skandalu. Więc powiedziała, co powiedziała, a że zadziałało, powtarza to teraz chętnie każdemu, kto chce słuchać.

Osobiście, uznaję prawo pani Czubaszek do tego, by mieć lub nie mieć dzieci, jak również do tego, by być zimną suką. Wprawdzie, jej pogląd na ten temat drastycznie różni się od mojego, ale go szanuję. Co mnie drażni, to sposób, w jaki oznajmiła go światu – celowo prowokujący i obliczony na wywołanie skandalu. Sposób pozbawiony choćby cienia szacunku dla tematu – w końcu aborcja czy eutanazja to – niezależnie od światopoglądu – sprawy, nad którymi toczy się poważna debata. A pani Czubaszek potraktowała je jak wyznanie u cioci na imieninach – między wódeczką a zakąską. Cha, cha, cha.

Reasumując, myślę, że autorka tych kontrowersyjnych wyznań nie miała zamiaru przełamywać żadnych tabu. W każdym razie, nie to było jej celem. Celem było ponowne wspięcie się na „czubaszek", co najwyraźniej się udało. Zastanawiam się tylko, co wyzna następnym razem - miłość do pantofelka?

Niekomercyjne, acz wymierne korzyści z Walentynek

Na święta pokroju Walentynek zżymałam się wielokrotnie. Że komercha, że nie nasze, że marketing, że w ogóle ściema. Obecność czerwonych serduszek wszędzie z wyjątkiem mojej lodówki nieodmiennie budzi we mnie pobłażliwe rozbawienie pomieszane z irytacją. Ostatnio jednak zauważyłam, że zmieniły się proporcje – irytacji jakby mniej, rozbawienia jakby więcej.

Co ciekawe, w miarę zbliżania się 14 lutego pojawia się także coś w rodzaju wyrzutu sumienia, który po bliższym zdiagnozowaniu, można streścić następująco: Walentynki tuż, a JA NIE MAM PREZENTU! Sumienie wspierane jest aktywnie przez potomstwo, które najwyraźniej nie zadaje już sobie pytań na temat celowości tego święta-nie-święta, za to bombarduje mnie pytaniami typu „Co kupiłaś tacie na Walentynki?”

Co. Nie - czy. Zatem odpowiedź w stylu „odczepcie się, toż to czysta komercja” nie wchodzi w grę. Co gorsza, okazuje się, że moja męska połowa ma podobnie. I choć on z całą mocą podkreśla, że Walentynki nic a nic go nie obchodzą, mnie dochodzą słuchy, że „a ja wiem, co ci tata kupił, ale nie powiem”. Czytaj: zasuwaj, matka, do sklepu, bo będzie obciach.

Więc zasuwam. Kombinując jak koń pod górę, żeby przypadkiem nie kupić czegoś choć odrobinę przypominającego serduszko. A jednocześnie, żeby było: niebanalne, choć bezpretensjonalne, zabawne, choć w dobrym guście, słodkie, choć nieociekające lukrem (metaforycznie, rzecz jasna), wysokiej jakości, choć nieprzesadnie drogie… Ilość kryteriów, które ów prezent musi spełnić, sprawia, że zakupy przypominają bieg z przeszkodami po ciemku.

Czasem się udaje, a czasem nie. Jak było w tym roku, trudno stwierdzić jednoznacznie, kiedy się ma tak kulturalnego męża jak mój PiW. Natomiast muszę wyznać, że tegoroczne Walentynki zaliczam do udanych z jednego zasadniczego powodu. Otóż proszę sobie wyobrazić, że byłam na randce! Co – wyznaję z pewnym zażenowaniem – w moim wieku już nie zdarza się nagminnie. Randka była legalna – z własnym ślubnym. Romantyczna, choć nie nazbyt sentymentalna. Słodka, choć nieociekająca lukrem. Wysokiej jakości, choć nieprzesadnie droga…

Jednym słowem – RANDKA DOSKONAŁA. Czego i Państwu życzę.

Spoko

Stanie w kolejkach niesie z sobą istotne wartości poznawcze. Już sam fakt, że przez jakiś czas tkwi się w przypadkowej zbiorowości ludzkiej, zmusza nas poniekąd do wsłuchiwanie się w to, co ta zbiorowość ma światu do powiedzenia. A miewa sporo. I czasem bardzo interesująco. Zaś najciekawsze obserwacje wynikają ze zderzenia „ogonkujących” wespół zespół różnych pokoleń.

Okazja do tego typu obserwacji trafiła mi się wczoraj. Stałam w kolejce do kas kinowych („Idy marcowe” – polecam, choć tytuł sugerujący analogię do wiadomych zdarzeń – nieco na wyrost). Tuż za mną „ogonkowała” para. On – sympatyczny okularnik, lat około 18. Ona – sympatyczna okularnica, w podobnym wieku. Konwersowali z pewnym skrępowaniem, co sugerowało pierwszą, no, najwyżej drugą randkę.

Słowa „konwersowali” użyłam na wyrost, zapewne na skutek wieloletniego nawyku. To, co docierało do moich uszu, na taką szumną nazwę nie zasługiwało. Bardziej przypominało dosyć prymitywny kod, w którym poczesne miejsce zajmowało jedno słowo.

- Jak się czujesz? – spytał Okularnik z troską. – Spoko – odparła Okularnica nieśmiało. – Ale pomysł z kinem tak w ogóle jest spoko? – dopytywał się Okularnik. – Tak, spoko – uspokajała Okularnica. – A dla ciebie spoko? – odwzajemniła troskę. – Jeśli dla ciebie spoko, to dla mnie też spoko – zapewnił Okularnik.

Słowo daję, nie przesadziłam ani trochę. Słuchałam tego z narastającym niepokojem, bo z rozmowy wynikało też, że randkujący Okularnicy jeszcze nie ustalili, co właściwie obejrzą, a biorąc pod uwagę bogactwo słownictwa, mogło być im ciężko to wynegocjować. Jak się okazało, martwiłam się niepotrzebnie.

- „Żelazna dama”? – Spoko!