Pani C. woli pantofelka?

Pantofelek

Dzieci są milsze od dorosłych
zwierzęta są milsze od dzieci
mówisz że rozumując w ten sposób
muszę dojść do twierdzenia
że najmilszy jest mi pierwotniak pantofelek

no to co

milszy mi jest pantofelek
od ciebie ty skurwysynie.

Andrzej Bursa


Jak tak słucham tego medialnego jazgotu na cześć i na pohybel Marii Czubaszek, nie mogę się oprzeć wrażeniu, że w całej sprawie w ogóle nie chodzi o stosunek wyżej wspomnianej do macierzyństwa. To, czy pani Maria nie znosi dzieci, czy woli być zimną suką niż matką Polką, czy faktycznie uradowana jest tym, że poddała się dwóm aborcjom, ma tak naprawdę znaczenie drugorzędne. Myślę, że z równym entuzjazmem pani Czubaszek oznajmiłaby światu, że jest kosmitką z planety Satirica, skąd jej ogromny talent do tworzenia tekstów kabaretowych.

Oznajmiłaby, gdyby miała pewność, że jej się to opłaci. Że media rzucą się na to oświadczenie jak pies na schabowego i będą tego schaboszczaka obracać w pysku tak długo, aż zmieni się w miazgę. Że dzięki temu, przygasły już nieco blask sławy na nowo się roznieci. Że książka o szczytach, co mają swoje czubaszki, zacznie znikać z księgarskich półek.

Ale pani Czubaszek wie doskonale, że w Polsce fakt bycia kosmitą blednie w porównaniu z oświadczeniem, że macierzyństwo to idiotyzm, a aborcja i eutanazja to bułka z masłem. I że nic nie gwarantuje większego zainteresowania mediów od dobrze skalkulowanego skandalu. Więc powiedziała, co powiedziała, a że zadziałało, powtarza to teraz chętnie każdemu, kto chce słuchać.

Osobiście, uznaję prawo pani Czubaszek do tego, by mieć lub nie mieć dzieci, jak również do tego, by być zimną suką. Wprawdzie, jej pogląd na ten temat drastycznie różni się od mojego, ale go szanuję. Co mnie drażni, to sposób, w jaki oznajmiła go światu – celowo prowokujący i obliczony na wywołanie skandalu. Sposób pozbawiony choćby cienia szacunku dla tematu – w końcu aborcja czy eutanazja to – niezależnie od światopoglądu – sprawy, nad którymi toczy się poważna debata. A pani Czubaszek potraktowała je jak wyznanie u cioci na imieninach – między wódeczką a zakąską. Cha, cha, cha.

Reasumując, myślę, że autorka tych kontrowersyjnych wyznań nie miała zamiaru przełamywać żadnych tabu. W każdym razie, nie to było jej celem. Celem było ponowne wspięcie się na „czubaszek", co najwyraźniej się udało. Zastanawiam się tylko, co wyzna następnym razem - miłość do pantofelka?

Niekomercyjne, acz wymierne korzyści z Walentynek

Na święta pokroju Walentynek zżymałam się wielokrotnie. Że komercha, że nie nasze, że marketing, że w ogóle ściema. Obecność czerwonych serduszek wszędzie z wyjątkiem mojej lodówki nieodmiennie budzi we mnie pobłażliwe rozbawienie pomieszane z irytacją. Ostatnio jednak zauważyłam, że zmieniły się proporcje – irytacji jakby mniej, rozbawienia jakby więcej.

Co ciekawe, w miarę zbliżania się 14 lutego pojawia się także coś w rodzaju wyrzutu sumienia, który po bliższym zdiagnozowaniu, można streścić następująco: Walentynki tuż, a JA NIE MAM PREZENTU! Sumienie wspierane jest aktywnie przez potomstwo, które najwyraźniej nie zadaje już sobie pytań na temat celowości tego święta-nie-święta, za to bombarduje mnie pytaniami typu „Co kupiłaś tacie na Walentynki?”

Co. Nie - czy. Zatem odpowiedź w stylu „odczepcie się, toż to czysta komercja” nie wchodzi w grę. Co gorsza, okazuje się, że moja męska połowa ma podobnie. I choć on z całą mocą podkreśla, że Walentynki nic a nic go nie obchodzą, mnie dochodzą słuchy, że „a ja wiem, co ci tata kupił, ale nie powiem”. Czytaj: zasuwaj, matka, do sklepu, bo będzie obciach.

Więc zasuwam. Kombinując jak koń pod górę, żeby przypadkiem nie kupić czegoś choć odrobinę przypominającego serduszko. A jednocześnie, żeby było: niebanalne, choć bezpretensjonalne, zabawne, choć w dobrym guście, słodkie, choć nieociekające lukrem (metaforycznie, rzecz jasna), wysokiej jakości, choć nieprzesadnie drogie… Ilość kryteriów, które ów prezent musi spełnić, sprawia, że zakupy przypominają bieg z przeszkodami po ciemku.

Czasem się udaje, a czasem nie. Jak było w tym roku, trudno stwierdzić jednoznacznie, kiedy się ma tak kulturalnego męża jak mój PiW. Natomiast muszę wyznać, że tegoroczne Walentynki zaliczam do udanych z jednego zasadniczego powodu. Otóż proszę sobie wyobrazić, że byłam na randce! Co – wyznaję z pewnym zażenowaniem – w moim wieku już nie zdarza się nagminnie. Randka była legalna – z własnym ślubnym. Romantyczna, choć nie nazbyt sentymentalna. Słodka, choć nieociekająca lukrem. Wysokiej jakości, choć nieprzesadnie droga…

Jednym słowem – RANDKA DOSKONAŁA. Czego i Państwu życzę.

Spoko

Stanie w kolejkach niesie z sobą istotne wartości poznawcze. Już sam fakt, że przez jakiś czas tkwi się w przypadkowej zbiorowości ludzkiej, zmusza nas poniekąd do wsłuchiwanie się w to, co ta zbiorowość ma światu do powiedzenia. A miewa sporo. I czasem bardzo interesująco. Zaś najciekawsze obserwacje wynikają ze zderzenia „ogonkujących” wespół zespół różnych pokoleń.

Okazja do tego typu obserwacji trafiła mi się wczoraj. Stałam w kolejce do kas kinowych („Idy marcowe” – polecam, choć tytuł sugerujący analogię do wiadomych zdarzeń – nieco na wyrost). Tuż za mną „ogonkowała” para. On – sympatyczny okularnik, lat około 18. Ona – sympatyczna okularnica, w podobnym wieku. Konwersowali z pewnym skrępowaniem, co sugerowało pierwszą, no, najwyżej drugą randkę.

Słowa „konwersowali” użyłam na wyrost, zapewne na skutek wieloletniego nawyku. To, co docierało do moich uszu, na taką szumną nazwę nie zasługiwało. Bardziej przypominało dosyć prymitywny kod, w którym poczesne miejsce zajmowało jedno słowo.

- Jak się czujesz? – spytał Okularnik z troską. – Spoko – odparła Okularnica nieśmiało. – Ale pomysł z kinem tak w ogóle jest spoko? – dopytywał się Okularnik. – Tak, spoko – uspokajała Okularnica. – A dla ciebie spoko? – odwzajemniła troskę. – Jeśli dla ciebie spoko, to dla mnie też spoko – zapewnił Okularnik.

Słowo daję, nie przesadziłam ani trochę. Słuchałam tego z narastającym niepokojem, bo z rozmowy wynikało też, że randkujący Okularnicy jeszcze nie ustalili, co właściwie obejrzą, a biorąc pod uwagę bogactwo słownictwa, mogło być im ciężko to wynegocjować. Jak się okazało, martwiłam się niepotrzebnie.

- „Żelazna dama”? – Spoko!

Taksówkarz à la polonaise

Taksówkami jeżdżę rzadko – właściwie wyłącznie wtedy, gdy bladym świtem muszę się udać na lotnisko, a mąż z tajemniczych powodów nie może mnie tam dostarczyć naszym autem. Ostatnio przejechałam się wczoraj, na Okęcie i – paręnaście godzin później – z Okęcia. W obu przypadkach trafili mi się taksówkarze z gatunku rozmownych, dzięki którym moja wiedza o świecie znacznie się wzbogaciła.

Dowiedziałam się na przykład, że zawód taksówkarza jest obarczony licznymi ryzykami, wśród których poczesne miejsce zajmują psychopatyczni klienci (tu poczułam się nieswojo). Te wraże istoty wyładowują swoje frustracje na Bogu ducha winnym kierowcy taksówki. Nie wiedzieć czemu, prym wiodą w tym kobiety - „Wychodzi taka z biura, przez cały dzień pałowana przez szefa, to teraz musi pokazać, że ona tu rządzi”.

Nie dopytywałam się, czy słowo „pałowana” zostało użyte metaforycznie. Cieszyłam się tylko, że mnie te zarzuty chwilowo nie dotyczą, bo wyszłam nie z biura, a z domu, gdzie ze względu na wczesną porę (piąta rano) nikt mnie nie „spałował”. Słuchałam potulnie potoku żalów, powoli nabierając przekonania, że zawód taksówkarza wykonują wyłącznie idealiści (zarabiają tyle co nic, a właściwie dopłacają do interesu) i masochiści (czerpią ponurą satysfakcję z bycia dręczonym przez hordy wściekłych bab).

Do tych atrakcji werbalnych doszła jeszcze jedna, dzięki której na lotnisko dojechałam półżywa ze strachu. Otóż przez cały czas, nie przerywając monologu, taksówkarz wykonywał jakieś tajemnicze czynności, polegające na wciskaniu różnych guziczków na urządzeniu zawieszonym obok deski rozdzielczej. Przyjrzałam się bliżej i wydedukowałam, że wpisywał tam informację, dokąd jedzie i kiedy tam będzie, by dyspozytor mógł mu niezwłocznie nagrać kolejnego klienta. Niby fajnie. Sęk w tym, że by tę operację wykonać, prowadził jedną ręką, a wzrok (jak się domyślam) latał mu od przedniej szyby do klawiaturki, od klawiaturki do przedniej szyby. Tik-tak, tik-tak.

Nie śmiałam poprosić, by się skupił na jeździe, porzucając klawiaturkę na rzecz przedniej szyby i ciągnącej się przed nią drogi. Nie spytałam, dlaczego zwykły kierowca nie może trzymać przy uchu komórki, a taksówkarzowi wolno prowadzić jedną ręką, drugą pisząc coś w rodzaju esemesa. Nie wydałam też z siebie żadnego okrzyku, gdy taksówkarz hamował z piskiem opon przed czerwonym światłem, które zauważył w ostatniej chwili (pisanie absorbuje). Nie zrobiłam tego wszystkiego, żeby nie dołączyć do długiej listy psychopatek, które tak zatruwają życie szlachetnego taksówkarza. Co będę człowieka pałować!

Madziu, wybacz

Wybacz mediom, że z Twojej śmierci uczyniły niekończący się spektakl, targowisko niby-newsów, domysłów i spekulacji.

Wybacz swoim bliskim, że w ten spektakl dali się wciągnąć i grać w nim role pierwszoplanowe.

Wybacz różnego rodzaju specjalistom - psychologom, socjologom, etykom, filozofom, że w tychże mediach z taką łatwością żonglują opiniami, "diagnozując" Twoich najbliższych.

Wybacz pewnemu politykowi, że nawet Twoją śmierć wykorzystał, by wypowiedzieć się niby-à-propos.

Wybacz pewnej pani profesor, że z Twojego odejścia uczyniła narzędzie walki ze znienawidzonym Kościołem.

Wybacz policji i pewnemu detektywowi, że nad Twoim grobem toczą gorszący spór o palmę pierwszeństwa.

Wybacz nam wszystkim, którzy jesteśmy tego świadkami, czytając te niby-newsy, choć niby nie chcemy, oceniając, choć nie powinniśmy.

Wybacz i mnie, że w ogóle to piszę, zamiast milczeć i modlić się za Ciebie i Twoich bliskich.

Ale naprawdę - JUŻ NIE MOGĘ!

Tempora mutantur...

Tradycja studniówki nowa nie jest – taki już urok tradycji. Jak stara – tego nie wiem, ale co najmniej tak stara jak ja, bo fotka ze studniówki jest ozdobą mojej kolekcji zdjęć objętych zakazem pokazywania komukolwiek. Z obawy przed zaszarganiem wizerunku, zresztą. Od jakiegoś czasu jednak można mówić o „nowej świeckiej tradycji”, która ze studniówki uczyniła bal na miarę wesela z przytupem. O zjawisku tym czytałam nieraz, ale dopiero parę dni temu dane mi było go doświadczyć na własnej skórze.

Albowiem gdyż (jak mawia pewien znajomy miłośnik retoryki) moja córka Zofia (miłośników „Misia” proszę o niekojarzenie z kultowym tekstem „moja żona, Zofia”) zmierza raźnym krokiem ku maturze. I w ostatnią sobotę jej LO uświadamiało to swoim uczniom przy pomocy studniówki.

Pewnych podejrzeń co do charakteru imprezy nabrałam już kilka miesięcy temu, kiedy okazało się, że moje wyobrażenia o balu na szkolnej sali gimnastycznej mogę sobie między bajki włożyć. „Mutter, czasy się zmieniły” – poinformowała mnie córka, popisując się przy tym postępami w nauce języka niemieckiego, z którego matury wprawdzie nie zdaje, bo Deutch jej jakoś nie leży, ale za to chętnie przemawia do mnie w ten właśnie sposób. Dalej już było o tym, że jak studniówka, to tylko w „lokalu”, przez co należy rozumieć hotel, restaurację, a w najgorszym wypadku klub, i to nie byle jaki.

Kolejnych złudzeń pozbyłam się, kiedy przyszło do ustalania stroju. Moje naiwne przekonanie, że biała bluzka i czarna spódnica załatwią sprawę, zostało brutalnie wyśmiane i poddane miażdżącej krytyce. Dowiedziałam się, że sukienka w stylu koktajlowym i buty na szpili to absolutne minimum. Jeśli zaś miałybyśmy całkiem pójść z duchem czasu, powinnam od razu zarezerwować wizytę u fryzjera i kosmetyczki, a także zadbać o odpowiednią biżuterię oraz dodatki. Z duchem poszłam, ale częściowo. Zakupiłyśmy kieckę (awantury o jej długość i poziom skromności mogłabym spisać na wołowej skórze) i szpile (te ostatnie zakupił mąż, bo okazał się bardziej wyrozumiały, jeśli chodzi o wysokość szpili, co córka umiejętnie wykorzystała). Kosmetyczka odpadła w przedbiegach, fryzjer tylko lekko podciął włosy.

Jak się okazało, była to faktycznie wersja minimum minimorum. Kiedy weszłam na salę "lokalu", w którym odbywała się studniówka, i rozejrzałam dookoła, musiałam przyznać, że jestem dinozaurem. Kreacje, które tam ujrzałam, można by spokojnie zaliczyć do tych z rodzaju sukien dla bardzo już dorosłych pań. Fryzury - koki, loki, koafiury z użyciem tony brokatu, z pewnością stanowiłyby ozdobę każdego wesela. Co zaś się tyczy makijażu, muszę przyznać, że niektóre pannice mocno się napracowały, by dodać sobie dziesięć lat z okładem (jedną nawet wzięłam za nauczycielkę).

Morał? Nie ma morału. Ot, tempora mutantur i tak dalej. Na koniec wyznam, że uległam pokusie i pokazałam córce i jej chłopakowi moje zdjęcie ze studniówki. Córka zakrztusiła się herbatą, a jej chłopak szarmancko udawał, że "o, jakie fajne". Po raz kolejny stwierdziłam, że lubię faceta.

I to by było na tyle.