Taksówkarz à la polonaise

Taksówkami jeżdżę rzadko – właściwie wyłącznie wtedy, gdy bladym świtem muszę się udać na lotnisko, a mąż z tajemniczych powodów nie może mnie tam dostarczyć naszym autem. Ostatnio przejechałam się wczoraj, na Okęcie i – paręnaście godzin później – z Okęcia. W obu przypadkach trafili mi się taksówkarze z gatunku rozmownych, dzięki którym moja wiedza o świecie znacznie się wzbogaciła.

Dowiedziałam się na przykład, że zawód taksówkarza jest obarczony licznymi ryzykami, wśród których poczesne miejsce zajmują psychopatyczni klienci (tu poczułam się nieswojo). Te wraże istoty wyładowują swoje frustracje na Bogu ducha winnym kierowcy taksówki. Nie wiedzieć czemu, prym wiodą w tym kobiety - „Wychodzi taka z biura, przez cały dzień pałowana przez szefa, to teraz musi pokazać, że ona tu rządzi”.

Nie dopytywałam się, czy słowo „pałowana” zostało użyte metaforycznie. Cieszyłam się tylko, że mnie te zarzuty chwilowo nie dotyczą, bo wyszłam nie z biura, a z domu, gdzie ze względu na wczesną porę (piąta rano) nikt mnie nie „spałował”. Słuchałam potulnie potoku żalów, powoli nabierając przekonania, że zawód taksówkarza wykonują wyłącznie idealiści (zarabiają tyle co nic, a właściwie dopłacają do interesu) i masochiści (czerpią ponurą satysfakcję z bycia dręczonym przez hordy wściekłych bab).

Do tych atrakcji werbalnych doszła jeszcze jedna, dzięki której na lotnisko dojechałam półżywa ze strachu. Otóż przez cały czas, nie przerywając monologu, taksówkarz wykonywał jakieś tajemnicze czynności, polegające na wciskaniu różnych guziczków na urządzeniu zawieszonym obok deski rozdzielczej. Przyjrzałam się bliżej i wydedukowałam, że wpisywał tam informację, dokąd jedzie i kiedy tam będzie, by dyspozytor mógł mu niezwłocznie nagrać kolejnego klienta. Niby fajnie. Sęk w tym, że by tę operację wykonać, prowadził jedną ręką, a wzrok (jak się domyślam) latał mu od przedniej szyby do klawiaturki, od klawiaturki do przedniej szyby. Tik-tak, tik-tak.

Nie śmiałam poprosić, by się skupił na jeździe, porzucając klawiaturkę na rzecz przedniej szyby i ciągnącej się przed nią drogi. Nie spytałam, dlaczego zwykły kierowca nie może trzymać przy uchu komórki, a taksówkarzowi wolno prowadzić jedną ręką, drugą pisząc coś w rodzaju esemesa. Nie wydałam też z siebie żadnego okrzyku, gdy taksówkarz hamował z piskiem opon przed czerwonym światłem, które zauważył w ostatniej chwili (pisanie absorbuje). Nie zrobiłam tego wszystkiego, żeby nie dołączyć do długiej listy psychopatek, które tak zatruwają życie szlachetnego taksówkarza. Co będę człowieka pałować!

Madziu, wybacz

Wybacz mediom, że z Twojej śmierci uczyniły niekończący się spektakl, targowisko niby-newsów, domysłów i spekulacji.

Wybacz swoim bliskim, że w ten spektakl dali się wciągnąć i grać w nim role pierwszoplanowe.

Wybacz różnego rodzaju specjalistom - psychologom, socjologom, etykom, filozofom, że w tychże mediach z taką łatwością żonglują opiniami, "diagnozując" Twoich najbliższych.

Wybacz pewnemu politykowi, że nawet Twoją śmierć wykorzystał, by wypowiedzieć się niby-à-propos.

Wybacz pewnej pani profesor, że z Twojego odejścia uczyniła narzędzie walki ze znienawidzonym Kościołem.

Wybacz policji i pewnemu detektywowi, że nad Twoim grobem toczą gorszący spór o palmę pierwszeństwa.

Wybacz nam wszystkim, którzy jesteśmy tego świadkami, czytając te niby-newsy, choć niby nie chcemy, oceniając, choć nie powinniśmy.

Wybacz i mnie, że w ogóle to piszę, zamiast milczeć i modlić się za Ciebie i Twoich bliskich.

Ale naprawdę - JUŻ NIE MOGĘ!

Tempora mutantur...

Tradycja studniówki nowa nie jest – taki już urok tradycji. Jak stara – tego nie wiem, ale co najmniej tak stara jak ja, bo fotka ze studniówki jest ozdobą mojej kolekcji zdjęć objętych zakazem pokazywania komukolwiek. Z obawy przed zaszarganiem wizerunku, zresztą. Od jakiegoś czasu jednak można mówić o „nowej świeckiej tradycji”, która ze studniówki uczyniła bal na miarę wesela z przytupem. O zjawisku tym czytałam nieraz, ale dopiero parę dni temu dane mi było go doświadczyć na własnej skórze.

Albowiem gdyż (jak mawia pewien znajomy miłośnik retoryki) moja córka Zofia (miłośników „Misia” proszę o niekojarzenie z kultowym tekstem „moja żona, Zofia”) zmierza raźnym krokiem ku maturze. I w ostatnią sobotę jej LO uświadamiało to swoim uczniom przy pomocy studniówki.

Pewnych podejrzeń co do charakteru imprezy nabrałam już kilka miesięcy temu, kiedy okazało się, że moje wyobrażenia o balu na szkolnej sali gimnastycznej mogę sobie między bajki włożyć. „Mutter, czasy się zmieniły” – poinformowała mnie córka, popisując się przy tym postępami w nauce języka niemieckiego, z którego matury wprawdzie nie zdaje, bo Deutch jej jakoś nie leży, ale za to chętnie przemawia do mnie w ten właśnie sposób. Dalej już było o tym, że jak studniówka, to tylko w „lokalu”, przez co należy rozumieć hotel, restaurację, a w najgorszym wypadku klub, i to nie byle jaki.

Kolejnych złudzeń pozbyłam się, kiedy przyszło do ustalania stroju. Moje naiwne przekonanie, że biała bluzka i czarna spódnica załatwią sprawę, zostało brutalnie wyśmiane i poddane miażdżącej krytyce. Dowiedziałam się, że sukienka w stylu koktajlowym i buty na szpili to absolutne minimum. Jeśli zaś miałybyśmy całkiem pójść z duchem czasu, powinnam od razu zarezerwować wizytę u fryzjera i kosmetyczki, a także zadbać o odpowiednią biżuterię oraz dodatki. Z duchem poszłam, ale częściowo. Zakupiłyśmy kieckę (awantury o jej długość i poziom skromności mogłabym spisać na wołowej skórze) i szpile (te ostatnie zakupił mąż, bo okazał się bardziej wyrozumiały, jeśli chodzi o wysokość szpili, co córka umiejętnie wykorzystała). Kosmetyczka odpadła w przedbiegach, fryzjer tylko lekko podciął włosy.

Jak się okazało, była to faktycznie wersja minimum minimorum. Kiedy weszłam na salę "lokalu", w którym odbywała się studniówka, i rozejrzałam dookoła, musiałam przyznać, że jestem dinozaurem. Kreacje, które tam ujrzałam, można by spokojnie zaliczyć do tych z rodzaju sukien dla bardzo już dorosłych pań. Fryzury - koki, loki, koafiury z użyciem tony brokatu, z pewnością stanowiłyby ozdobę każdego wesela. Co zaś się tyczy makijażu, muszę przyznać, że niektóre pannice mocno się napracowały, by dodać sobie dziesięć lat z okładem (jedną nawet wzięłam za nauczycielkę).

Morał? Nie ma morału. Ot, tempora mutantur i tak dalej. Na koniec wyznam, że uległam pokusie i pokazałam córce i jej chłopakowi moje zdjęcie ze studniówki. Córka zakrztusiła się herbatą, a jej chłopak szarmancko udawał, że "o, jakie fajne". Po raz kolejny stwierdziłam, że lubię faceta.

I to by było na tyle.

Nic to, Baśka?

Taka jestem zapracowana, że chwilami nie wiem, co się wokół dzieje. Za to już jak się dowiem, to zaczynam żałować, że się dowiedziałam.

Wczoraj, na przykład, przeglądając od niechcenia serwisy informacyjne, natknęłam się na informację, od której zrobiło mi się nieswojo. Otóż podobno z nowym rokiem szkolnym czeka nas kolejna reforma oświaty. Jej istota zasadza się na likwidacji resztek zawartości programowej w liceach. Zamiast lekcji historii, polskiego, chemii, biologii czy fizyki, będą jakieś "bloki", które - jak napisano na jednym z serwisów - dostarczą młodzieży informacji o tym, czym jest śmiech i płacz. Przyszli studenci (wszak dziś tylko nieliczni nie studiują) dowiedzą się też, że woda jest cudem natury. Nie jest wszakże pewne, czy będą umieli skojarzyć tajemniczy napis H2O z owym cudem. Za to blok "zdrowie i uroda" z pewnością im to wynagrodzi, bo przecież można żyć, nie wiedząc, kim był Czyngis-chan czy Wincenty Witos, ale bez wiedzy o tym, jak zrobić olśniewający makijaż sylwestrowy - niepodobna!

Ta rewolucyjna metoda kształcenia przyszłych elit intelektualnych niepokoi mnie podwójnie - jako obywatelkę i jako matkę. Tak się bowiem nieszczęśliwie składa, że z trójki moich pociech jedno załapie się na ten ryzykowny eksperyment. Basia, która teraz, niczego nie podejrzewając, brnie przez edukacyjne pole minowe gimnazjum, za dwa i pół roku przestanie się uczyć czegokolwiek poza tym, jak być zdrową i piękną. Obawiam się, że poziom wykształcenia mojej córki nie będzie dorównywał nawet temu, jakim szczyciły się dwieście lat temu absolwentki pensji dla panien. One umiały przynajmniej grać na fortepianie i haftować haftem krzyżykowym, które to umiejętności były nieocenione w konkurencji pod tytułem "Łapaj męża".

Nic to, Baśka! Na razie ucz się, córko, póki możesz, w tym gimnazjum. Czego się teraz wyuczysz, to twoje. Może, zresztą, zanim do liceum dojdziesz, ktoś pójdzie po rozum do głowy. A tak na wszelki wypadek, jak ojciec wróci z nart, pogadam z nim o wynajęciu guwernantki.

Im cieplej tym zimniej

Nienawidzę zimna. Już przy temperaturze plus piętnaście stopni miewam myśli samobójcze, a wszystko, co poniżej, to absolutny koszmar. Istnienie zimy jest dla mnie, obok komarów i węży, przyczynkiem do rozważań o specyficznym poczuciu humoru Pana Boga, którego absolutnie nie podzielam. Nie ma takich rękawiczek czy takich skarpet, które uchroniłyby mnie przed mrozem, bo ręce i stopy odpadają mi już w okolicy zera. I doprawdy nie wiem, jak sobie radzą Eskimosi, których osobiście uważam za nadludzi.

Trudno zatem się dziwić, że od paru dni wyjście z domu stanowi dla mnie wyzwanie na miarę wycieczki na K2. Fakt, że przemieszczam się samochodem, poprawia moją sytuację tylko trochę. Bo - primo - z samochodu trzeba w końcu wysiąść i przejść kilkaset metrów dzielących parking od drzwi mojego biurowca, a secundo, dotknięcie kierownicy po tym, jak samochód odstoi swoje na mrozie, możliwe jest tylko w rękawiczkach, a i to nie załatwia sprawy. W dodatku, mąż mnie ochrzanił, że prowadzę w wielkich rękawicach jednopalczastych, co podobno jest wysoce niebezpieczne. Może i tak, ale ręce przymarznięte do kierownicy na pewno nie poprawiają bezpieczeństwa jazdy, więc kurczę blade, odczep się, kochanie!

Te cholerne mrozy doprowadziły nawet do tego, że cieszę się - tak, CIESZĘ SIĘ, że nie mogę teraz wyjechać na urlop. W porównaniu z jazdą na nartach przy minus 20, mój przytulny gabinecik, biurko i komputerek pełen stresujących maili jawią się jak ogród rajskich rozkoszy. I nawet perspektywa służbowego wyjazdu do Brukseli napawa mnie radością, bo proszę sobie wyobrazić, u nich jest tylko minus 8!

Żyję nadzieją, że jak wszystko na tym świecie, arktyczna zima też się kiedyś skończy, a potem będzie wiosna, potem lato... Jakoś przetrwam. I tylko jednego nie mogę pojąć. Otóż wielcy i mądrzy tego świata twierdzą, że mamy globalne ocieplenie. I szczerze mówiąc, wieści o globalnym ociepleniu bardzo mnie podnosiły na duchu i liczyłam na to, że jeszcze za tego życia doświadczę jego błogosławionych skutków. Tymczasem, wygląda na to, że ta sroga zima jest jednym z efektów wyżej wspomnianego zjawiska.Co by oznaczało, że im cieplej, tym zimniej. Dziwne, prawda?

Taki sobie wierszyk a propos

Dwie wiadomości

Stanęłam pod drzewem wiadomości
złego i dobrego
Teraz mam w koszyku
dwie wiadomości
jedną złą
jedną dobrą
Jedną i tę samą