Futbol kontra wybory, czyli o wyższości goli nad sondażami

Jako świadoma obywatelka RP, doceniająca wagę wyborów prezydenckich, postanowiłam spędzić wczorajszy wieczór pod hasłem "Wieczór wyborczy w domu i zagrodzie". W tym celu, do naszej zagrody zaprosiliśmy przyjaciół, wcześniej się upewniwszy, że głosowali na "naszego" kandydata. Bo choć kandydat Jarosław K. twierdzi, że od wczoraj wszyscy różnimy się pięknie, ja tam wolę zjeść kolację z kimś, z kim pięknie się nie różnię - mniejsze zagrożenie chorobą wrzodową.

W ten oto sposób, zasiedliśmy sobie wczoraj w gronie przyjaciół, co się pięknie nie różnią, przed telewizorem i śledziliśmy wyniki napływające z komisji wyborczych. Trochę nas dziwiło, że napływają jakoś tak ślamazarnie, choć przecież to nie wybory parlamentarne, kandydatów było raptem dziesięciu, więc zliczenie krzyżyków przy tych paru nazwiskach i przesłanie mejlem wyników tych skomplikowanych obliczeń do PKW nie powinno nastręczać aż takich problemów.

Ale nastręczało, więc naród (w tym i my) skazany był na słynne już w naszym kraju sondaże. Żeby nie zawężać sobie percepcji, zrobiliśmy użytek z pilota, dzieląc czas antenowy między TVP Info oraz TVN 24 - siedem i pół minuty dla jednych, siedem i pół minuty dla drugich i abarot od nowa. Taktyka ta okazała się bardzo trafiona, bo sondaż TVP głosił całkiem co innego niż sondaż TVN. Trochę nas to zdezorientowało i już nie wiedzieliśmy - otwierać tego szampana czy nie? W związku z tym, przyjaciel zaproponował, żebyśmy może, w ramach relaksu, przerzucili na meczyk.

Grało akurat Wybrzeże Kości Słoniowej z Brazylią. Czas antenowy podzieliśmy zatem na trzy - po siedem i pół minuty na TVP Info, TVP2 i TVN24, i tak sobie dotrwaliśmy do końca meczu. Kiedy wyłączaliśmy telewizor, wiedzieliśmy, że Brazylia dokopała WKS trzy do jednego. Nie wiedzieliśmy natomiast, ile Komorowski dokopał Kaczyńskiemu. Bo sondaże nadal uparcie się różniły - może i pięknie, ale dosyć zasadniczo.

I tak oto ujawniła się przewaga sportu nad polityką, goli nad sondażami. Które, jak pokazuje doświadczenie, odzwierciedlają bardziej pobożne życzenia zleceniodawców, niż rzeczywistość.

Fajnie, że nasi nie grają

Fakt, że rozpoczęły się Mistrzostwa Świata w piłce nożnej, dotarł do mnie dopiero w ostatnią sobotę, kiedy Anglia grała z USA. Część rodziny oglądała, druga część (w tym ja) olała, bo właściwie, co mnie obchodzi, kto wygra, a kto przegra, skoro nasi i tak nie grają.

Wczoraj jednak, kiedy bardziej zainteresowana część rodziny zasiadła przed telewizorem, dałam się namówić i też zasiadłam. I upewniwszy się najpierw którzy są którzy ("Ci w niebieskim to Włosi? - Tak, mamo, to Włosi. - Ale oni jacyś tacy indianscy... - A, nie! Ty mówisz o dresie, a ja o koszulkach! Ci w niebieskich KOSZULKACH to Włosi."), postanowiłam kibicować Paragwajczykom. Nie żebym jakoś specjalnie ceniła dokonania Paragwaju w dziedzinie kopania piłki - o tym nie mam zielonego pojęcia. Kierowała mną zwykła solidarność - skoro Włosi to mistrzowie świata, Paragwaj startuje z pozycji słabszego, a słabszy bardziej potrzebuje wsparcia - choćby tylko duchowego i słanego z odległości wielu tysięcy kilometrów dzielących Warszawę od Kapsztadu. A zatem - viva Paraguay!

Meczu opisywać nie będę, bo bym się tylko skompromitowała. Wystarczy, że z mojej niekompetencji regularnie naśmiewa się rodzina, która co i rusz sprawdzała, czy wiem, co to znaczy "spalony", i czy mi się strony boiska nie mylą. Na wszelki wypadek informuję, że mi się nie myliły, oba gole zauważyłam w porę i nawet znam nazwiska kilku graczy, którzy jakoś się tam po obu stronach wyróżnili. Wynik mnie raczej ucieszył, wkurzyli mnie za to Włosi, którzy nie dość, że podle faulują, to jeszcze są mistrzami kamuflażu i sztuki dramatycznej. Życzę im jak najgorzej!

Generalnie jednak, uznałam wczorajszy wieczór za udany i zamierzam Mundial śledzić, może nie jakoś regularnie, ale za to z pewnym zaangażowaniem. Będę kibicować słabszym, wyciągnąwszy najpierw od rodziny informację, kto właściwie jest słabszy, bo podobno łatwo się pomylić. Zresztą, nie wykluczam odstępstw od tej zasady, bo może od czasu do czasu pokibicuję sympatyczniejszym. Albo ładniejszym. Zobaczymy.

Dokonałam też przy okazji zaskakującego odkrycia. Właściwie, to cieszę się bardzo, że nasi nie grają. Bo wtedy nie miałabym wyboru. Musiałabym im kibicować, i to z co najmniej dwóch powodów: a) bo nasi, b) bo... słabsi. Albo nawet najsłabsi. W dodatku, trudno by było liczyć na niespodziankę, jak choćby ten remis Paragwaju z mistrzami świata. Czyli i przymus, i nerwy, i rozczarowanie. A tak? Pokibicuję dziś chłopcom z Wybrzeża Kości Słoniowej. Podobno kiedyś trenował ich nasz Kasperczak i coś tam z nimi wygrał. Więc oni trochę jakby "nasi", prawda?

Kto zwyciężył w debacie

Powiem od razu - nie mam pojęcia. Nie oglądałam, nie słuchałam, nie czytałam komentarzy. Mam dosyć tej maszynki do mielenia mózgów, jaką jest kampania wyborcza. I choć wiem, że to nieunikniony element demokracji i wyborów, mam na szczęście - nomen omen - wybór: mogę wyłączyć telewizor.

I robię to, ostatnio coraz częściej. Co wcale nie znaczy, że wybory mijają mnie bokiem. Nie ma zmiłuj. Ba, powiem więcej - sama biorę udział w debatach. Wystarczy się spotkać ze znajomymi. Prędzej czy później, temat wyborów wypełza z kąta i wygodnie rozsiada się przy stole. A potem to już tylko o tym...

Ot, choćby wczoraj. Pojechaliśmy sobie rodzinnie do przyjaciół pod Warszawę. Mają dom z ogrodem, taras obrośnięty zielenią, dwa psy oraz - żeby nie było tak rajsko - całą masę komarów, ale przed tymi ostatnimi dzielnie broniliśmy się przy pomocy repelentów. No więc, siedzieliśmy na tym tarasie, popijając kawę i piwko i kontemplując odżyłą po ostatnich deszczach przyrodę. Było sielsko i anielsko, ale do czasu. Zza jakiegoś krzaka (podejrzewam, że kłującego) wylazły wybory, wtargnęły na taras i zmąciły nam błogi spokój.

Okazało się, że my głosować będziemy na jednego, oni na drugiego, bo my myślimy o jednym to, a oni o drugim tamto i vice versa. W powietrzu, oprócz komarów, zaczęły fruwać argumenty, niektóre też kłujące. A potem, nagle zamilkliśmy. Popatrzyliśmy na siebie i niemal wybuchnęliśmy śmiechem. I z nieskrywaną przyjemnością skonstatowaliśmy, że choć różnimy się co do oceny kandydatów na prezydenta, Agnieszka nadal robi wspaniałe grafiki i świetną kawę, z Markiem doskonale rozmawia się o sztuce, a my też jesteśmy całkiem sympatyczni. Oni niech sobie głosują na jednego, my na drugiego, historia oceni, kto się mniej pomylił, a państwo K. i państwo B. nadal się będą przyjaźnić i wspólnie oganiać się od komarów.

Krótko mówiąc, w NASZEJ debacie zwyciężył zdrowy rozsądek.

Chopin na akordeonie, czyli Chopin Open w Warszawie

Wczorajszy wieczór spędziłam w towarzystwie Przyjaciółki i Chopina. W Teatrze Wielkim rozpoczął się trzydniowy festiwal La Folle Journée (na polski przełożono to jako Szalone Dni Muzyki), podczas którego warszawska publiczność będzie mogła wziąć udział w ponad stu koncertach i wysłuchać bardzo wielu utworów Fryderyka Chopina. Festiwal, którego idea powstała we Francji (po raz pierwszy odbył się w 1995 roku w Nantes), ma na celu przybliżenie muzyki klasycznej możliwie szerokiej publiczności. W tym roku bohaterem Szalonych Dni Muzyki jest właśnie Chopin, a koncerty na jego cześć odbyły się już we Francji, Hiszpanii, Brazylii i Japonii. Warszawa jest na tej trasie ostatnim przystankiem. Szczegóły na temat festiwalu można znaleźć tu: http://www.chopinopen.pl/index.php?id=30 .

Frycka kocham od zawsze. Już jako mała dziewczynka z zapartym tchem śledziłam Konkursy Chopinowskie, fetowałam zwycięstwo Krystiana Zimermana, nie rozumiałam zachwytów Marty Argerich nad Ivo Pogorelicem, bardzo chciałam, by kolejny konkurs wygrał Jean-Marc Louisada (zwyciężył Bunin, Louisada zajął dopiero V miejsce)... Miałam wiele różnych nagrań obu koncertów, przy czym e-mol zawsze bardziej trafiał mi do serca niż f-mol, choć tego drugiego w niezapomnianym wykonaniu Garricka Ohlsonna też mogę słuchać w nieskończoność.

Dlatego na wczorajszy koncert popędziłam jak na skrzydłach, mimo wysokich obcasów, które mi w tym wybitnie przeszkadzały. Na szczęście, koncert e-mol w wykonaniu Borisa Berezovsky'ego i Sinfonii Varsovii wart był tych obcasów. Kiedy zabrzmiało Rondo vivace, zapomniałam nawet o panującym wokół tropikalnym upale. Berezovsky zagrał porywająco, acz prosto i klasycznie - beż żadnych ekstrawagancji. Myślę, że Frycek byłby zadowolony.

Przypuszczam też, że spodobałoby mu się również wykonanie kilku jego utworów przez akordeonowe Motion Trio. Nowoczesne, dowcipne, zagrane z przymrużeniem oka - dla mnie bomba! Zachwycił mnie zwłaszcza Mazurek C-dur - coś takiego mógł Frycek usłyszeć w wiejskiej karczmie i przenieść na swoją partyturę. W jakimś sensie historia zatoczyła koło.

Reasumując, wspaniały wieczór w doborowym towarzystwie.

Logarytm a sprawa polska - przykra wiadomość dla Korwina-Mikkego

Halo, Panie Januszu, tu Ziemia! Proszę zejść na chwilę z obłoków, bo mam dla Pana przykrą wiadomość. Otóż, sprawdziłam Pańską teorię co do wiedzy na temat logarytmów w populacji żeńskiej i męskiej. W wywiadzie Joanny Stanisławskiej powiedział Pan, że żadna z 20 zaczepionych na ulicy kobiet (wszystkie skończyły liceum) nie wiedziała, co to jest logarytm. I był Pan absolutnie pewny, że podobna sonda przeprowadzona wśród facetów dałaby inny wynik - podobno co drugi wie. Ergo faceci mają inny (w domyśle lepszy) typ intelektu. Zatem - panowie na stanowiska, a kobiety do kuchni. Bo przecież trudno pełnić odpowiedzialne funkcje w państwie czy w firmie, jak się nie umie podać definicji logarytmu, prawda?

No to mam dla Pana rewelację - Pańska sonda jest do bani! Sprawdziłam, spytałam dwóch facetów po liceum, w tym jednego inżyniera. Obaj polegli na tym nieszczęsnym logarytmie. I teraz strasznie się boję, że nasza Ojczyzna jest zagrożona. Bo skoro ani babki, ani faceci nie znają się na logarytmach, to kto będzie nami rządził?! Pan sam jeden nie udźwignie - żeby nie wiem co, choć logarytmy i różniczki nie mają przed Panem tajemnic, a całką umie Pan się posługiwać jak ja patelnią. Oj, przepraszam, to kiepskie porównanie, bo moje dokonania kulinarne nie należą do wybitnych. Więc nie patelnią, szydełkiem. Wprawdzie ostatni raz szydełkowałam jakieś ćwierć wieku temu, ale szło mi naprawdę nieźle.

Tak czy siak, martwię się bardzo. I nawet, na wszelki wypadek, sprawdziłam, co to jest ten logarytm. Gdybym się teraz na Pana nadziała na ulicy, podniosłabym statystykę. I tylko niech mi Pan nie wyrzuca, że moja sonda jest do kitu, bo próba za mała. Trawestując wypowiedź jednego z Pańskich rywali w wyścigu do Pałacu Namiestnikowskiego, odpowiadam: jaka sonda, taka próba. I takie też wnioski.


Wykresy logarytmu dziesiętnego, Wikimedia Commons
Nie mam pojęcia, o co w tym chodzi, ale pan Mikke na pewno wie

Kampania zapisana w gwiazdach

Jak człowiek żyje w "cywilizowanym" świecie (cudzysłów nieprzypadkowy), od wyborów nie ucieknie, choćby chciał. To znaczy, mógłby, pod warunkiem że zamknąłby się w klasztorze, odciął od mediów i przestał otwierać lodówkę. Jeśli jednak żyje w miarę normalnie, kampania dopadnie go i wciągnie w swój wir pomyj i wszelakiego śmiecia, który w tym wirze pływa. Na razie, te pomyje nie cuchną jeszcze aż tak bardzo i wylewane są na głowy kandydujących głównie przez komentatorów (np. internautów), bo sami kandydaci wykazują sporą powściągliwość. Ale primo, pomyje to pomyje - perfumą nie pachną, a secundo, kampania dopiero się rozkręca, więc nie ma co chwalić dnia przed zachodem słońca. Tak czy siak, już dawno doszłam do wniosku, że by uprawiać politykę i kandydować na najwyższe urzędy w państwie, trzeba mieć skórę zmutowanego nosorożca, bo inaczej czytając i słuchając o sobie w mediach, człowiek może od razu palnąć sobie w łeb.

Tak się rozpisałam o wyborach, choć właściwie wcale nie o nich chciałam pisać. Ale jak tu się oprzeć pokusie, skoro wyborami zajmują się już nawet wróżbici? Tak przynajmniej wyczytałam na onecie. Jedni stawiają karty, inni patrzą w gwiazdy i wszystkim wychodzi, że ktoś wygra, a ktoś przegra, oraz że kampania będzie brutalna, ale nie teraz, tylko w drugiej turze. Ja o tarocie wiem tyle, że istnieje, a o gwiazdach, że są kulami gazowymi, a w zasadzie mogłabym przepowiedzieć to samo. Nie umiałabym tego wprawdzie uzasadnić koniunkcją Jowisza z Uranem w znaku Ryb, co pozbawiłoby moją przepowiednię pierwiastka paranaukowego, ale może to i lepiej - magia to magia, im bardziej tajemnicza, tym lepiej.

Pisanie horoskopów, to w ogóle fajna sprawa. Trzeba się tylko pilnować, by nie wyjść poza ogólniki, a efekt Forera sprawdzi się w stu procentach. Zrobiłam kiedyś mały eksperyment - sprawdziłam swój horoskop dzienny na kilku portalach internetowych. Wynik był niezwykle interesujący - pozornie, niektóre przepowiednie różniły się od siebie zasadniczo, ale po wnikliwszej analizie, okazywało się, że mówią właściwie to samo. Kwestia sformułowań oraz interpretacji. Na przykład, jedna wróżka pisze: "W pracy czeka cię wielkie wyzwanie; wykaż cierpliwość i determinację, a odniesiesz sukces", inna zaś wieszczy: "W pracy chwilowy zastój; nie zniechęcaj się jednak, bo co dziś zasiejesz, jutro przyniesie plony". Krótko mówiąc: pracuj, Beatko, ciężko, bo tylko tak możesz coś osiągnąć, a przecież zastój też może być nie lada wyzwaniem, nieprawdaż?

Prawdaż. Co ciekawe, podobno sporo osób w to wierzy, i to niezależnie od światopoglądu - mniej lub bardziej materialistycznego. Zabawny przykład takiej wiary w przepowiednie opisuje Milan Kundera ("Księga śmiechu i zapomnienia"), który swego czasu, kiedy czeska władza ludowa odmówiła mu prawa do jakiejkolwiek pracy, utrzymywał się właśnie z pisanych pod pseudonimem horoskopów. Szło mu tak świetnie, że szef wydawnictwa, dla którego tworzył swoje przepowiednie, zatwardziały komunista i wierny wyznawca nauki Marksa i Lenina, zapragnął otrzymać taki horoskop - oczywiście, anonimowo i w wielkiej tajemnicy przed całym światem. I otrzymał. Podobno Kundera nieźle sobie w tym horoskopie pofolgował, opisując paskudne cechy charakteru owego kacyka i przepowiadając mu całą serię nieszczęść. Facet uwierzył, bardzo się przejął i podobno nieco złagodniał.

Ciekawe, czy nasi kandydaci na prezydenta czytali horoskop na onecie. I ciekawe, czy taka lektura wpłynęłaby na przebieg kampanii. Może ten, któremu przypisano skłonność do wywlekania na światło dzienne brudów i ubliżania rywalom, powściągnąłby nieco swój temperament? A może przeciwnie - skoro już to przepowiedziano, nie będzie się hamował i pójdzie na całość? Na dwoje babka wróżyła.