Przez ostatnie miesiące palacze nie spali zbyt spokojnie. Co i rusz z okolic Wiejskiej dochodziły echa prac nad nową ustawą, która miała z palaczy uczynić banitów. Mówiło się o całkowitym zakazie palenia w miejscach publicznych, o karach dla łamiących przepisy, etc. Znajomi palacze zgrzytali zębami, a ja cieszyłam się bezlitośnie. Nareszcie skończą się obłudne numery z "salą dla niepalących" oraz terror miłośników nikotyny, którzy popełniając samobójstwo, dbają o to, by mieć towarzystwo - czasem, niestety, moje.
I co? I para poszła w gwizdek. Tym razem, jako dymek z papieroska, którego lubią sobie zapalić posłowie i posłanki, a nawet - jak się okazało - pani minister Kopacz. Dała temu wyraz w "edukacyjnym" filmiku (można go sobie obejrzeć tutaj: http://wiadomosci.wp.pl/kat,1342,title,Zobacz-jak-Ewa-Kopacz-odpreza-sie-przy-papierosie,wid,12046929,wiadomosc.html), w którym z wielkim talentem dramatycznym ukazała narodowi, jak ponure będą skutki konserwatywnej ustawy o zakazie palenia w miejscach publicznych. A byłyby (tryb warunkowy jest już, niestety, w pełni uprawniony), zaiste, straszliwe! Pani minister nie mogłaby, na ten przykład, zajarać na środku wąskiej uliczki, bo wprawdzie znajdowałaby się 10 metrów od jednego budynku (tu już zakaz by nie obowiązywał), ale za to tylko 4 metry od innego (tu już tak). Tragedia! Nie mogłaby też zapalić w kawiarni, co jak wiadomo, sprawia, że pobyt w kawiarni przestaje mieć sens. I tak dalej, i tak dalej.
Niestety, pani minister pominęła milczeniem fakt, że jeśli jednak restrykcyjne przepisy nie weszłyby w życie (słowo stało się ciałem), to jej kawiarnianym czy ulicznym dymkiem będą się także zaciągali Bogu ducha winni współobywatele. Egzekwując swoją wolność (prawo do palenia), pani minister bez skrupułów będzie naruszała wolność bliźnich (prawo do niepalenia). Bo niestety, w tym wypadku, granica między jedną wolnością a drugą jest bardzo, ale to bardzo nieostra i dym z papierosa przenika przez nią bez trudu. Nie wiem, za czyje pieniądze pani minister zrealizowała ten "edukacyjny" film, ale mam nadzieję, że nie za moje, bo jako płacący podatki obywatel tego kraju, nie życzę sobie przykładać ręki (grosza) do propagowania palenia, w dodatku kosztem innych - niepalących.
Jeszcze w środę, kiedy moja najmłodsza córka wróciła ze spotkania ze swoją zastępową, cała śmierdząca dymem, bo spotkanie miało miejsce w pewnej cukierni, pomyślałam: "Uf, już niedługo; na Wiejskiej uchwalą co trzeba i będzie spokój". Teraz mogę już jedynie odradzić dziecku wizyty w cukierniach oraz innych lokalach. Sobie, zresztą, także. Natomiast, czekam z utęsknieniem na kolejny film "edukacyjny" naszej minister zdrowia, umierając z ciekawości, jakież to zachowania prozdrowotne zechce propagować tym razem. Mam parę pomysłów, ale litościwie zostawię je dla siebie.
piątek, 5 marca 2010
O teściowej - bez emocji, za to nieco lingwistycznie
Dziś podobno Dzień Teściowej. Jako osoba, która teściowej nie ma (teścia, zresztą, także nie), mogę o tym sobie rozmyślać i pisać zupełnie bez emocji oraz dylematów w stylu "jasna cholera, trzeba zadzwonić, bo się babsko obrazi", które są ponoć udziałem znakomitej części ludzkiej populacji. Oczywiście, tej, która teściową ma. Dobitnie świadczą o tym liczne dowcipy o teściowej, w których los tej ostatniej jest na ogół przesądzony - spada z urwiska, wylatuje przez okno, a w najlepszym razie stoi długo pod drzwiami, a synowa lub zięć udają, że ich nie ma w domu. To ostatnie czynią, zresztą, tylko do czasu. Bo gdy potrzebują, by "mamusia" przyszła popilnować wnuczka, wnuczki lub obojga na raz, drzwi otwierają się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, a "mamusia" witana jest w reweransach. Bo w takich razach teściowa staje się babcią i ta metamorfoza wystarczy, żeby z niemile widzianego gościa stać się gościem niecierpliwie wyczekiwanym.
Podobno właśnie ten wkład teściowej w trud wychowywania dzieci swoich dzieci stał się przyczyną ustanowienia Dnia Teściowej. Jako pierwsi dostrzegli taką potrzebę Francuzi, co nawet dziwne nie jest, zważywszy, że w ich języku teściowa brzmi dumnie: la belle-mère, czyli w wolnym przekładzie "piękna matka". Prawda, że miło? Lepsze to od naszej teściowej, która kojarzy się nie wiadomo z czym, ale na pewno z niczym przyjemnym, o świekrze nie wspominając, której łacińskiego pochodzenia (socrus) nikt już nie pamięta, a samo słowo brzmi podejrzanie blisko ścierki, a w najlepszym razie świerku. Anglosasi załatwili sprawę "legalistycznie", nazywając teściową "matką z mocy prawa" (mother-in-law), co świadczy o ich ogromnym takcie i ostrożności procesowej. Tak czy siak, francuska teściowa ma najwięcej powodów do satysfakcji, bo każda kobieta lubi, gdy się o niej mówi "piękna". Tę sielankę burzy wprawdzie fakt, że la belle mère znaczy także... macocha, co już nie kojarzy się tak dobrze, ale nie czepiajmy się szczegółów - w końcu nikt raczej nie pomyli teściowej z macochą! Chociaż...
Tak sobie dywaguję luźno i nieco lingwistycznie, a w tyle głowy mam świadomość, że wprawdzie teściowej nie mam (moja świętej pamięci teściowa in spe zmarła, nim została moją teściową de facto oraz de iure), ale za to sama mogę już niedługo teściową zostać ("niedługo" proszę traktować w kategoriach pojęć względnych). I czasem zastanawiam się, czy będę bardziej belle-mère, mother-in-law, czy może - nie daj Boże - świekrą (brrr!). I czy 5 marca moje dzieci, a raczej ich współmałżonkowie będą do mnie dzwonić z czystej sympatii, czy z czystego obowiązku. Cóż, może jakimś wyjściem z sytuacji jest delikatne podsunięcie któremuś z dzieci współmałżonka rodem z Heksagonu. Wtedy przynajmniej jeden z moich zięciów lub synowa będzie zmuszona mówić o mnie belle-mère. No, chyba że nauczy się polskiego, a wtedy mam przechlapane!
Podobno właśnie ten wkład teściowej w trud wychowywania dzieci swoich dzieci stał się przyczyną ustanowienia Dnia Teściowej. Jako pierwsi dostrzegli taką potrzebę Francuzi, co nawet dziwne nie jest, zważywszy, że w ich języku teściowa brzmi dumnie: la belle-mère, czyli w wolnym przekładzie "piękna matka". Prawda, że miło? Lepsze to od naszej teściowej, która kojarzy się nie wiadomo z czym, ale na pewno z niczym przyjemnym, o świekrze nie wspominając, której łacińskiego pochodzenia (socrus) nikt już nie pamięta, a samo słowo brzmi podejrzanie blisko ścierki, a w najlepszym razie świerku. Anglosasi załatwili sprawę "legalistycznie", nazywając teściową "matką z mocy prawa" (mother-in-law), co świadczy o ich ogromnym takcie i ostrożności procesowej. Tak czy siak, francuska teściowa ma najwięcej powodów do satysfakcji, bo każda kobieta lubi, gdy się o niej mówi "piękna". Tę sielankę burzy wprawdzie fakt, że la belle mère znaczy także... macocha, co już nie kojarzy się tak dobrze, ale nie czepiajmy się szczegółów - w końcu nikt raczej nie pomyli teściowej z macochą! Chociaż...
Tak sobie dywaguję luźno i nieco lingwistycznie, a w tyle głowy mam świadomość, że wprawdzie teściowej nie mam (moja świętej pamięci teściowa in spe zmarła, nim została moją teściową de facto oraz de iure), ale za to sama mogę już niedługo teściową zostać ("niedługo" proszę traktować w kategoriach pojęć względnych). I czasem zastanawiam się, czy będę bardziej belle-mère, mother-in-law, czy może - nie daj Boże - świekrą (brrr!). I czy 5 marca moje dzieci, a raczej ich współmałżonkowie będą do mnie dzwonić z czystej sympatii, czy z czystego obowiązku. Cóż, może jakimś wyjściem z sytuacji jest delikatne podsunięcie któremuś z dzieci współmałżonka rodem z Heksagonu. Wtedy przynajmniej jeden z moich zięciów lub synowa będzie zmuszona mówić o mnie belle-mère. No, chyba że nauczy się polskiego, a wtedy mam przechlapane!
niedziela, 28 lutego 2010
Kino poprawności politycznej,czyli dlaczego nie ubawiłam się na "Walentynkach"
Jakoś nie mam ostatnio szczęścia do kina. W piątek obejrzałam popłuczyny po "Franticu" ("Autor Widmo" Polańskiego), a wczoraj - popłuczyny po "To właśnie miłość" ("Walentynki" Garry'ego Marshalla). Ale o ile Polańskiemu mogę jeszcze wybaczyć - ostatecznie, kończył film w okolicznościach mocno niesprzyjających, no i niejako cytował sam siebie, o tyle dla Marshalla nie mam już tak wiele wyrozumiałości.
Dlaczego? Ano dlatego, że pomysł na film zerżnął od Richarda Curtisa ("To właśnie miłość"), ale niestety, swój obraz zrobił w stu procentach po amerykańsku. Efekt? Wyszedł film niezbyt śmieszny, chwilami wręcz nużący, a na dokładkę utopiony w sosie politycznej poprawności. Żeby zadowolić wszystkie możliwe grupy społeczne, Marshall pokazał na ekranie miłość heteroseksualną, homoseksualną, czarno-białą (czyli międzyrasową), a także miłość ludzi w podeszłym wieku, miłość nastolatków i miłość dzieci ze szkoły podstawowej. Jest też wiarołomny mąż, który podrywając, udaje rozwodnika, co kończy się dla niego publiczną kompromitacją w luksusowej restauracji (to nawiasem mówiąc, jedna z lepszych scen filmu).
Humor opiera się na mało zabawnych gagach (nastolatek nakryty w domu ukochanej przez jej matkę, zasłaniający swoje przyrodzenie gitarą) oraz dialogach, które każdy średnio rozgarnięty widz może sam sobie dopowiedzieć i na pewno się nie pomyli. Jakże im daleko do subtelnej ironii i humoru "z cicha pęk" filmu Curtisa! Relacje między postaciami są zarysowane dosyć topornie i od pierwszej (no, może drugiej sceny) wiadomo, że jeden z głównych bohaterów wybrał nie tę babkę, co trzeba, a ta, co trzeba, jest tuż obok. I że na pewno będą razem. Filmu nie ratuje nawet plejada gwiazd od Ashtona Kutchera po Julię Roberts, która zresztą całkiem nieźle poradziła sobie z wyjątkowo (jak na nią) subtelną i mało wygadaną rolą pani kapitan wracającej z misji z Iraku.
W "Walentynkach" większość postaci nienawidzi walentynek, ale i tak wszyscy aż piszczą, żeby dostać różyczkę lub serduszko. Podejrzewam, że podobnie rzecz ma się z komediami romantycznymi. Wielu twierdzi, że ich nie lubi, ale i tak na nie chodzi - o czym świadczyła pełna sala w Cinema City Arkadia. I ja też tam byłam, tylko, kurczę, nie wiem, po co!
Dlaczego? Ano dlatego, że pomysł na film zerżnął od Richarda Curtisa ("To właśnie miłość"), ale niestety, swój obraz zrobił w stu procentach po amerykańsku. Efekt? Wyszedł film niezbyt śmieszny, chwilami wręcz nużący, a na dokładkę utopiony w sosie politycznej poprawności. Żeby zadowolić wszystkie możliwe grupy społeczne, Marshall pokazał na ekranie miłość heteroseksualną, homoseksualną, czarno-białą (czyli międzyrasową), a także miłość ludzi w podeszłym wieku, miłość nastolatków i miłość dzieci ze szkoły podstawowej. Jest też wiarołomny mąż, który podrywając, udaje rozwodnika, co kończy się dla niego publiczną kompromitacją w luksusowej restauracji (to nawiasem mówiąc, jedna z lepszych scen filmu).
Humor opiera się na mało zabawnych gagach (nastolatek nakryty w domu ukochanej przez jej matkę, zasłaniający swoje przyrodzenie gitarą) oraz dialogach, które każdy średnio rozgarnięty widz może sam sobie dopowiedzieć i na pewno się nie pomyli. Jakże im daleko do subtelnej ironii i humoru "z cicha pęk" filmu Curtisa! Relacje między postaciami są zarysowane dosyć topornie i od pierwszej (no, może drugiej sceny) wiadomo, że jeden z głównych bohaterów wybrał nie tę babkę, co trzeba, a ta, co trzeba, jest tuż obok. I że na pewno będą razem. Filmu nie ratuje nawet plejada gwiazd od Ashtona Kutchera po Julię Roberts, która zresztą całkiem nieźle poradziła sobie z wyjątkowo (jak na nią) subtelną i mało wygadaną rolą pani kapitan wracającej z misji z Iraku.
W "Walentynkach" większość postaci nienawidzi walentynek, ale i tak wszyscy aż piszczą, żeby dostać różyczkę lub serduszko. Podejrzewam, że podobnie rzecz ma się z komediami romantycznymi. Wielu twierdzi, że ich nie lubi, ale i tak na nie chodzi - o czym świadczyła pełna sala w Cinema City Arkadia. I ja też tam byłam, tylko, kurczę, nie wiem, po co!
sobota, 27 lutego 2010
Ofiara przesilenia
Przyznaję się bez bicia i ze skruchą - dopadło mnie przesilenie wiosenne. Zjawisko, którego istnieniu zaprzeczam od lat, teraz osaczyło mnie niczym stado wampirów i wysysa do ostatniej kropli sił witalnych. Objawy są klasyczne - niechęć do wstawania, skłonność do wzdychania, zmęczenie, znużenie, zniechęcenie. Martwota jakaś.
Widok z okna humoru nie poprawia. Od rana mgła, niebo szaro-bure, w powietrzu wilgoć jak w maglu, ulice brudne, pełne śmieci i błotnistych pryzm. Zimno przenika do samego dna jestestwa, i to niezależnie od tego, czy wiatr hula, czy siedzi cicho. Za to, jeśli hula, do wszystkich tych wrażeń dochodzi jeszcze jego posępne wycie, takie jak to, które właśnie w tej chwili rozlega się za oknem.
Wszystko to sprawia, że nieuchronna wydaje się wizyta sióstr syjamskich: Chandry i Migreny. Od rana słyszę, jak się skradają, cwane i podstępne, by mnie dopaść i wziąć w obroty. Ale nie ma tak dobrze - żywcem mnie nie wezmą. Uzbrojona w ibuprom, ruszam do walki z piekielnymi siostrzyczkami.
Zatem mój plan na dziś to:
- wstać bez szemrania (zrealizowane); wprawdzie słowo "wstać" powinnam może zastąpić słowem "zwlec się", a "bez szemrania" zamienić na "z wielkim trudem", ale fakt jest faktem: wstałam 10 minut po dźwięku budzika;
- zaliczyć poranny spacer (zaliczony); nie wiem tylko, czy przemykanie się truchtem między kałużami można nazwać spacerem, ale nie bądźmy drobiazgowi;
- odwieźć walające się od dwóch tygodni torby z rzeczami do Caritasu (odwiezione);
- zrobić dzieciom obiad (zakupiony półprodukt w postaci kurczaka z rożna powinien załatwić sprawę - w stanie przesilenia wiosennego gotowanie wymyślnych dań może się skończyć wysadzeniem kuchni w powietrze);
- pomaszerować na siłownię (dopuszczam ustępstwo w postaci zastąpienia marszu przez jazdę samochodem - wiem, że to obciach, ale trudno);
- nie zjeść kolacji (jak zjem, to wyrzuty sumienia ani chybi przerodzą się w chandrę);
- iść z Zośką do kina na "Walentynki" i dobrze się na nich bawić (do tego wszak służą komedie romantyczne, prawda?).
Uff. Plan jak złoto. Powinno się udać. Oczywiście, pod warunkiem, że kurczak mi się nie przypali, na siłowni nie spotkam instruktorki Ani, która będzie na mnie pohukiwać: "No, ćwiczymy, ćwiczymy! Nie obijamy się!", a "Walentynki" nie okażą się totalnym gniotem, po którym dopadnie mnie chandra, że wydałam kasę na bezdurno.
A teraz może by tak trochę popracować? Tłumaczona książka aż prosi o to, by się nią zająć. E, może jednak nie. W końcu mam niezłe usprawiedliwienie: jestem ofiarą przesilenia!
Widok z okna humoru nie poprawia. Od rana mgła, niebo szaro-bure, w powietrzu wilgoć jak w maglu, ulice brudne, pełne śmieci i błotnistych pryzm. Zimno przenika do samego dna jestestwa, i to niezależnie od tego, czy wiatr hula, czy siedzi cicho. Za to, jeśli hula, do wszystkich tych wrażeń dochodzi jeszcze jego posępne wycie, takie jak to, które właśnie w tej chwili rozlega się za oknem.
Wszystko to sprawia, że nieuchronna wydaje się wizyta sióstr syjamskich: Chandry i Migreny. Od rana słyszę, jak się skradają, cwane i podstępne, by mnie dopaść i wziąć w obroty. Ale nie ma tak dobrze - żywcem mnie nie wezmą. Uzbrojona w ibuprom, ruszam do walki z piekielnymi siostrzyczkami.
Zatem mój plan na dziś to:
- wstać bez szemrania (zrealizowane); wprawdzie słowo "wstać" powinnam może zastąpić słowem "zwlec się", a "bez szemrania" zamienić na "z wielkim trudem", ale fakt jest faktem: wstałam 10 minut po dźwięku budzika;
- zaliczyć poranny spacer (zaliczony); nie wiem tylko, czy przemykanie się truchtem między kałużami można nazwać spacerem, ale nie bądźmy drobiazgowi;
- odwieźć walające się od dwóch tygodni torby z rzeczami do Caritasu (odwiezione);
- zrobić dzieciom obiad (zakupiony półprodukt w postaci kurczaka z rożna powinien załatwić sprawę - w stanie przesilenia wiosennego gotowanie wymyślnych dań może się skończyć wysadzeniem kuchni w powietrze);
- pomaszerować na siłownię (dopuszczam ustępstwo w postaci zastąpienia marszu przez jazdę samochodem - wiem, że to obciach, ale trudno);
- nie zjeść kolacji (jak zjem, to wyrzuty sumienia ani chybi przerodzą się w chandrę);
- iść z Zośką do kina na "Walentynki" i dobrze się na nich bawić (do tego wszak służą komedie romantyczne, prawda?).
Uff. Plan jak złoto. Powinno się udać. Oczywiście, pod warunkiem, że kurczak mi się nie przypali, na siłowni nie spotkam instruktorki Ani, która będzie na mnie pohukiwać: "No, ćwiczymy, ćwiczymy! Nie obijamy się!", a "Walentynki" nie okażą się totalnym gniotem, po którym dopadnie mnie chandra, że wydałam kasę na bezdurno.
A teraz może by tak trochę popracować? Tłumaczona książka aż prosi o to, by się nią zająć. E, może jednak nie. W końcu mam niezłe usprawiedliwienie: jestem ofiarą przesilenia!
Wszechpotężny GPS
Od jakiegoś czasu podejrzewam, że GPS to wynalazek diabelski, którego cel jest bardzo wyraźnie zdefiniowany: wywieść ludzkość na manowce. Każdy, kto choć raz się z tym urządzeniem zetknął, wie, że bezkrytyczne posługiwanie się nim grozi znacznym wydłużeniem podróży, a czasem nawet znalezieniem się w nocy na kompletnym pustkowiu, za jedynego towarzysza mając upiora, który powtarza z przekonaniem: "Ze mną na pewno dotrzesz do celu". Akurat!
O tym, że w wynalezieniu GPS-u brał udział Zły, świadczy dobitnie fakt, iż urządzenie to działa podstępnie. Przez wiele kilometrów prowadzi nas jak po sznurku, po czym, ni z gruszki ni z pietruszki, każe zawracać lub skręcać w stronę dokładnie przeciwną niż wskazują drogowskazy. I nie pomogą żadne dyskusje czy perswazje - miły głos staje się coraz bardziej natrętny i człowiek ma wrażenie, że jeszcze chwila, a maszyna zacznie się na nas wydzierać w stylu: No, zawróćże wreszcie, baranie!
Oczywiście, bywają sytuacje, w których GPS jest niemal niezastąpiony. Jeśli wjeżdżamy do całkiem obcego miasta na drugim końcu Europy i musimy tam odnaleźć jakąś Strasse, street czy rue, bez nawigacji możemy sobie jeździć długo i namiętnie, co i rusz natykając się na ulice jednokierunkowe oraz ronda, po których będziemy krążyć do dnia Sądu Ostatecznego. Jednakże poza tymi, nielicznymi wszakże, przypadkami, GPS raczej przeszkadza niż pomaga, czego doświadczyłam na własnej skórze już parokrotnie.
Do końca życia będę pamiętać, jak parę lat temu, podczas Wielkiej Majówki, trzy samochody z Polski (nasz i dwóch zaprzyjaźnionych rodzin) jeździły przez cały boży dzień po holenderskich drogach, w beznadziejnym poszukiwaniu pewnej tamy, która jest ponoć z jakichś względów zupełnie wyjątkowa. Prowadził nas GPS, który musiał mieć nie lada frajdę, że mu się taka kupa frajerów trafiła - w sumie wyprowadził w pole 13 osób za jednym zamachem. Niezły wynik. Podobnych przykładów mogłabym podać jeszcze parę, zaś pewna znajoma, mająca działkę na Suwalszczyźnie, zawsze mi powtarza: Jak chcesz do mnie dojechać, nigdy nie używaj GPS-u!
A wszystkie te refleksje nasunęły mi się po obejrzeniu filmu Romana Polańskiego "Autor widmo" (właśnie wróciłam z kina). Główny bohater (pisarz) dociera w nim bowiem pod pewien tajemniczy adres, prowadzony przez GPS w samochodzie, którego wcześniej używał inny, zamordowany przez nieznanych (do czasu) sprawców pisarz. We wszystko zamieszana jest CIA, która bynajmniej sobie nie życzy, by nasz bohater dotarł tam, gdzie dotarł. Wniosek? Nawet CIA nie jest w stanie poradzić sobie z GPS-em, bo jak ten się uprze każdego zaprowadzi tam, gdzie chce.
O tym, że w wynalezieniu GPS-u brał udział Zły, świadczy dobitnie fakt, iż urządzenie to działa podstępnie. Przez wiele kilometrów prowadzi nas jak po sznurku, po czym, ni z gruszki ni z pietruszki, każe zawracać lub skręcać w stronę dokładnie przeciwną niż wskazują drogowskazy. I nie pomogą żadne dyskusje czy perswazje - miły głos staje się coraz bardziej natrętny i człowiek ma wrażenie, że jeszcze chwila, a maszyna zacznie się na nas wydzierać w stylu: No, zawróćże wreszcie, baranie!
Oczywiście, bywają sytuacje, w których GPS jest niemal niezastąpiony. Jeśli wjeżdżamy do całkiem obcego miasta na drugim końcu Europy i musimy tam odnaleźć jakąś Strasse, street czy rue, bez nawigacji możemy sobie jeździć długo i namiętnie, co i rusz natykając się na ulice jednokierunkowe oraz ronda, po których będziemy krążyć do dnia Sądu Ostatecznego. Jednakże poza tymi, nielicznymi wszakże, przypadkami, GPS raczej przeszkadza niż pomaga, czego doświadczyłam na własnej skórze już parokrotnie.
Do końca życia będę pamiętać, jak parę lat temu, podczas Wielkiej Majówki, trzy samochody z Polski (nasz i dwóch zaprzyjaźnionych rodzin) jeździły przez cały boży dzień po holenderskich drogach, w beznadziejnym poszukiwaniu pewnej tamy, która jest ponoć z jakichś względów zupełnie wyjątkowa. Prowadził nas GPS, który musiał mieć nie lada frajdę, że mu się taka kupa frajerów trafiła - w sumie wyprowadził w pole 13 osób za jednym zamachem. Niezły wynik. Podobnych przykładów mogłabym podać jeszcze parę, zaś pewna znajoma, mająca działkę na Suwalszczyźnie, zawsze mi powtarza: Jak chcesz do mnie dojechać, nigdy nie używaj GPS-u!
A wszystkie te refleksje nasunęły mi się po obejrzeniu filmu Romana Polańskiego "Autor widmo" (właśnie wróciłam z kina). Główny bohater (pisarz) dociera w nim bowiem pod pewien tajemniczy adres, prowadzony przez GPS w samochodzie, którego wcześniej używał inny, zamordowany przez nieznanych (do czasu) sprawców pisarz. We wszystko zamieszana jest CIA, która bynajmniej sobie nie życzy, by nasz bohater dotarł tam, gdzie dotarł. Wniosek? Nawet CIA nie jest w stanie poradzić sobie z GPS-em, bo jak ten się uprze każdego zaprowadzi tam, gdzie chce.
czwartek, 25 lutego 2010
Traviata odnaleziona
Chwilę temu wróciłam z Opery. Los uśmiechnął się do mnie i obdarzył zaproszeniem na premierę "Traviaty" - jedno z najbardziej oczekiwanych wydarzeń kulturalnych tej zimy (wiosny?). Duet Treliński i Kudlicka zapowiadał wielki spektakl, śpiewający główne partie soliści (Aleksandra Kurzak, Sébastien Guèze, Joanna Cortèz, Andrzej Dobber...) - wysoki poziom wokalny. Pozostawało pytanie: czy kolejna "Traviata" może jeszcze zaproponować coś nowego?
Traviata znaczy po włosku "zabłąkana". "Traviata" Trelińskiego jest raczej - że tak pozwolę sobie strawestować Prousta - "Traviatą odnalezioną". To nawet nie powiew świeżości - to cały huragan. Fantastyczna scenografia (podział sceny na odrębne pomieszczenia, przesuwające się przed oczyma publiczności, wspaniała gra świateł, ciekawa kolorystyka), bardzo interesujące kostiumy (brawa dla Gosi Baczyńskiej i Tomasza Ossolińskiego), niezła choreografia... A przede wszystkim (pamiętajmy, że to opera - tu chodzi o ŚPIEW) - cudowne głosy.
Aleksandra Kurzak po prostu mnie zaczarowała - takiego sopranu dawno nie słyszały ani te mury, ani wypełniająca je publiczność. Jak mi powiedział spotkany podczas antraktu Andrzej Matul z Programu 1 Polskiego Radia, ona może śpiewać stojąc, leżąc, tańcząc, a i tak słychać każdą, najsubtelniejszą nutę. Za to Sébastien Guèze (po którym spodziewałam się bardzo wiele) odrobinę mnie rozczarował. Jego głos brzmiał chwilami dosyć płasko i nieprzekonująco. W przeciwieństwie do fantastycznego barytonu Andrzeja Dobbera, któremu publiczność zgotowała całkiem zasłużone owacje.
Inscenizacja jest nowoczesna, dynamiczna, pełna ekspresji. Może, na miejscu Mariusza Trelińskiego, nie epatowałabym tak chętnie golizną i wyuzdanym zachowaniem tancerek, ale rozumiem zamysł - w końcu Violetta nie była mniszką, a jej kumpelki nie śpiewały w chórze kościelnym. Zresztą, może i dobrze, że kurtyzana jest tu kurtyzaną, bo szczerze mówiąc, wzniosła i nieskalana szlachetność paryskiej kokoty z powieści Dumasa zawsze budziła moją nieufność.
Na koniec jednak stwierdzam z całą mocą: "Traviata" Trelińskiego (zabawna ta aliteracja) zasługuje na to, by ją wpisać na listę najbardziej udanych przedstawień Teatru Wielkiego ostatnich lat. Chapeau bas!
A teraz, nucąc pod nosem "Sempre libera", udam się na spoczynek.
Traviata znaczy po włosku "zabłąkana". "Traviata" Trelińskiego jest raczej - że tak pozwolę sobie strawestować Prousta - "Traviatą odnalezioną". To nawet nie powiew świeżości - to cały huragan. Fantastyczna scenografia (podział sceny na odrębne pomieszczenia, przesuwające się przed oczyma publiczności, wspaniała gra świateł, ciekawa kolorystyka), bardzo interesujące kostiumy (brawa dla Gosi Baczyńskiej i Tomasza Ossolińskiego), niezła choreografia... A przede wszystkim (pamiętajmy, że to opera - tu chodzi o ŚPIEW) - cudowne głosy.
Aleksandra Kurzak po prostu mnie zaczarowała - takiego sopranu dawno nie słyszały ani te mury, ani wypełniająca je publiczność. Jak mi powiedział spotkany podczas antraktu Andrzej Matul z Programu 1 Polskiego Radia, ona może śpiewać stojąc, leżąc, tańcząc, a i tak słychać każdą, najsubtelniejszą nutę. Za to Sébastien Guèze (po którym spodziewałam się bardzo wiele) odrobinę mnie rozczarował. Jego głos brzmiał chwilami dosyć płasko i nieprzekonująco. W przeciwieństwie do fantastycznego barytonu Andrzeja Dobbera, któremu publiczność zgotowała całkiem zasłużone owacje.
Inscenizacja jest nowoczesna, dynamiczna, pełna ekspresji. Może, na miejscu Mariusza Trelińskiego, nie epatowałabym tak chętnie golizną i wyuzdanym zachowaniem tancerek, ale rozumiem zamysł - w końcu Violetta nie była mniszką, a jej kumpelki nie śpiewały w chórze kościelnym. Zresztą, może i dobrze, że kurtyzana jest tu kurtyzaną, bo szczerze mówiąc, wzniosła i nieskalana szlachetność paryskiej kokoty z powieści Dumasa zawsze budziła moją nieufność.
Na koniec jednak stwierdzam z całą mocą: "Traviata" Trelińskiego (zabawna ta aliteracja) zasługuje na to, by ją wpisać na listę najbardziej udanych przedstawień Teatru Wielkiego ostatnich lat. Chapeau bas!
A teraz, nucąc pod nosem "Sempre libera", udam się na spoczynek.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Posty
